Ακίνητα: «Κάστινγκ» ενοικιαστών από τους ιδιοκτήτες

Όλο και περισσότερο προβληματίζει τους ενοικιαστές η αναζήτηση κατοικίας, ειδικά στις μεγάλες πόλεις, με την πολιτεία, ωστόσο, ναι μεν να προβαίνει σε διάφορα, αλλά αμφίβολης αποτελεσματικότητας μέτρα όπως πχ η επιστροφή ενός ενοικίου τον Νοέμβριο , χωρίς, όμως, να ακουμπά τη ρίζα του προβλήματος, που κατά τους φορείς του κλάδου είναι τα χιλιάδες κλειστά σπίτια, η έλευση ξένων επενδυτών μέσω Golden Visa και εν μέρει και τα χιλιάδες Αir Bnb. 
Αυτό έχει ως αποτέλεσμα, όσοι αναζητούν σπίτια αυτή τη στιγμή στην Αθήνα και στα άλλα μεγάλα αστικά κέντρα, εν μέσω ενός ακόμα μέτρου που δεν ρίχνει αλλά αυξάνει τις τιμές (”Σπίτι μου 2”), να αντιμετωπίζουν σημαντικά ζητήματα στην εύρεση ενός ποιοτικού ακινήτου.

Και αν αυτό βρεθεί να σχηματίζονται… ουρές για να το ”κλείσουν” και τελικά να το παίρνει, όχι αυτός που δίνει τη μεγαλύτερη προσφορά, γιατί η τιμή είναι, ήδη, μεγάλη, αλλά αυτός που έχει το πιο καλό, σύμφωνα με τον ιδιοκτήτη, βιογραφικό: Τόσο προσωπικό, όσο και επαγγελματικό.

Χαρακτηριστική είναι περίπτωση μεγάλου μεσιτικού γραφείου το οποίο είχε την ευθύνη για τη μίσθωση ακινήτου στην Αγία Παρασκευή, το οποίο ήθελαν τέσσερις υποψήφιοι ενοικιαστές: Ένα ζευγάρι που εργάζονταν σε πολυεθνική, μια οικογένεια δύο ιδιωτικών υπαλλήλων, ένα ζευγάρι μικρομεσαίων επιχειρηματιών και μια οικογένεια μεσαίας τάξης δημοσίων υπαλλήλων. Παρότι όλοι έδιναν τα ζητούμενα χρήματα, παρότι το ζευγάρι των ιδιωτικών υπαλλήλων είχαν προτεραιότητα, καθώς είχαν τηλεφωνήσει πρώτοι για το συγκεκριμένο ακίνητο, ο ιδιοκτήτης ζήτησε και πήρε το χρόνο του για να αποφασίσει, αφού πρώτα είχε κάνει τη σχετική μίνι ”ανάκριση” στην κάθε περίπτωση.

Και ο κλήρος ”έπεσε” στην πολυεθνική: Πιο ”σίγουρα” και πιο διεθνή χρήματα, κατά τον μεσίτη που αιτιολόγησε την επιλογή στους υπόλοιπους που άρχισαν πάλι να αναζητούν…

Αυτό το φαινόμενο δεν είναι πλέον ασύνηθες στην ανεύρεση ακινήτων. Οι εποχές που οι ενοικιαστές επέλεγαν το σπίτι που θα ήθελαν να μείνουν έχουν περάσει. Οι όροι έχουν αντιστραφεί, το ”κάστινγκ” είναι πλέον απαραίτητο και όσο δεν λαμβάνονται ριζικά μέτρα για να ”ανοίξει” εκ νέου η αγορά, θα συνεχίζεται και θα γιγαντώνεται. Και θα δείχνει την κατάληξη μιας κοινωνίας που δεν μπορεί να παρέχει, με αξιοπρέπεια, το βασικότερο αγαθό για έναν πολίτη: Τη στέγαση.