Ανησυχία ΗΠΑ για τους Φρουρούς της Επανάστασης

Τα πρώτα συγκεκριμένα στοιχεία της συμφωνίας ανάμεσα στην Ουάσινγκτον και την Τεχεράνη για τον τερματισμό του πολέμου αναδεικνύουν ένα έντονο παράδοξο. Τα οικονομικά κίνητρα που προσφέρονται στο Ιράν για να συμμορφωθεί με τους όρους μιας διευθέτησης μπορεί να καταλήξουν να ενισχύσουν το Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης, το οποίο οι ΗΠΑ και άλλοι δυτικοί σύμμαχοι θεωρούν τρομοκρατική οργάνωση.

Επί δεκαετίες, οι Φρουροί της Επανάστασης αξιοποίησαν το περιβάλλον των κυρώσεων για να χτίσουν ένα εκτεταμένο επιχειρηματικό δίκτυο. Η παρουσία τους απλώνεται από το πετρέλαιο, τις κατασκευές και τη ναυτιλία έως τις τηλεπικοινωνίες, τα λιμάνια, τα logistics και μεγάλα έργα υποδομής.

Τώρα, καθώς Ιράν και ΗΠΑ αναζητούν μια συμφωνία που θα μπορούσε να απελευθερώσει δισεκατομμύρια δολάρια, να επιτρέψει την επανεκκίνηση των ιρανικών εξαγωγών πετρελαίου και να ανοίξει την πόρτα σε ξένες επενδύσεις, οι Φρουροί εμφανίζονται ως ένας από τους βασικούς πιθανούς ωφελημένους.

Η βαθιά διείσδυση των Φρουρών στην οικονομία τούς καθιστά σχεδόν αναπόφευκτο συνομιλητή για μεγάλες επενδύσεις στη χώρα. Ο βραχίονας, Khatam al-Anbia, συνδέεται με εκατοντάδες εταιρείες και δραστηριοποιείται σε στρατηγικούς τομείς όπως η ενέργεια, οι μεταφορές, οι κατασκευές και οι τηλεπικοινωνίες. Αυτό δημιουργεί ένα σοβαρό πρόβλημα για τη Δύση. Ακόμη και αν αρθούν ευρύτερες κυρώσεις, οι περιορισμοί που σχετίζονται ειδικά με τους Φρουρούς της Επανάστασης μπορεί να παραμείνουν. Έτσι, ξένες εταιρείες που θα θελήσουν να επιστρέψουν στην ιρανική αγορά κινδυνεύουν να βρεθούν, άμεσα ή έμμεσα, σε συνεργασία με οντότητες συνδεδεμένες με τους Φρουρούς.

Το ενδιάμεσο πλαίσιο συμφωνίας φέρεται να επιτρέπει στην Τεχεράνη να επανεκκινήσει εξαγωγές πετρελαίου, ενώ μια ευρύτερη συμφωνία θα μπορούσε να συνοδευτεί από επενδυτικό ταμείο ύψους περίπου 300 δισ. δολαρίων. Αν αυτά τα κεφάλαια κατευθυνθούν σε ενέργεια, μεταφορές, βιομηχανία και υποδομές, οι τομείς όπου ήδη κυριαρχούν οι Φρουροί θα βρεθούν στο επίκεντρο της οικονομικής ανασυγκρότησης.

Η επιρροή τους ενισχύθηκε ιδιαίτερα μετά τις κυρώσεις για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, όταν ανέπτυξαν δίκτυα παράκαμψης περιορισμών μέσω μεσαζόντων, ναυτιλιακών σχημάτων και εταιρειών-βιτρινών. Αν και η πολιτική «μέγιστης πίεσης» των ΗΠΑ περιόρισε αυτά τα δίκτυα και αύξησε το κόστος λειτουργίας τους, δεν τα εξάλειψε.