Εκτεταμένο μήνυμα Πεζεσκιάν στους Αμερικανούς: «Ποια συμφέροντα υπηρετεί αυτός ο πόλεμος;»

Ο πρόεδρος του Ιράν, Μασούντ Πεζεσκιάν, απηύθυνε αργά την Τετάρτη, δημόσιο μήνυμα προς τον αμερικανικό λαό μέσω ανάρτησής του στα αγγλικά στην πλατφόρμα X την Τετάρτη, θέτοντας ευθέως ερωτήματα για το κατά πόσο ο πόλεμος αυτός εξυπηρετεί πραγματικά τα συμφέροντα των Ηνωμένων Πολιτειών. «Ακριβώς ποια συμφέροντα του αμερικανικού λαού εξυπηρετούνται πραγματικά από αυτόν τον πόλεμο; Υπήρχε κάποια αντικειμενική απειλή από το Ιράν που να δικαιολογεί μια τέτοια συμπεριφορά;», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Στο μήνυμά του, ο Πεζεσκιάν υποστήριξε ότι το Ιράν, στη σύγχρονη ιστορία του, δεν επέλεξε την επιθετικότητα, παρότι όπως είπε διέθετε στρατιωτική υπεροχή απέναντι σε αρκετούς από τους γείτονές του. Παράλληλα, επιχείρησε να παρουσιάσει τη χώρα του όχι ως επιτιθέμενη δύναμη, αλλά ως κράτος που αντιδρά σε εξωτερικές πιέσεις και στρατιωτικές ενέργειες.

Ο Ιρανός πρόεδρος άφησε επίσης σαφείς αιχμές κατά της Ουάσιγκτον, υποστηρίζοντας ότι οι ΗΠΑ έχουν εμπλακεί στον πόλεμο λειτουργώντας ουσιαστικά ως σύμμαχος και αντιπρόσωπος του Ισραήλ. Σύμφωνα με τον ίδιο, οι ιρανικές επιθέσεις στην περιοχή αποτελούν «μετρημένη απάντηση», που βασίζεται στο δικαίωμα της νόμιμης άμυνας. Με αυτόν τον τρόπο, επιχείρησε να ενισχύσει τη θέση της Τεχεράνης ότι οι ενέργειές της δεν είναι πράξεις απρόκλητης επιθετικότητας, αλλά αντίδραση σε όσα θεωρεί απειλές κατά της εθνικής της ασφάλειας.

Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε και στο εσωτερικό πολιτικό μήνυμα προς τις Ηνωμένες Πολιτείες, διερωτώμενος εάν το σύνθημα «America First» αποτελεί πράγματι προτεραιότητα της αμερικανικής κυβέρνησης σήμερα; Με αυτή τη φράση επιχείρησε να συνδέσει την αμερικανική εξωτερική πολιτική με το ερώτημα αν οι στρατιωτικές επιλογές στην περιοχή υπηρετούν τους Αμερικανούς πολίτες ή άλλες γεωπολιτικές επιδιώξεις.

Σε ευρύτερο πλαίσιο, το μήνυμα του Πεζεσκιάν εντάσσεται στην προσπάθεια της ιρανικής ηγεσίας να απευθυνθεί απευθείας στη διεθνή κοινή γνώμη και ειδικά στους πολίτες των ΗΠΑ, τονίζοντας ότι η Τεχεράνη «δεν τρέφει εχθρότητα προς τους απλούς Αμερικανούς». Η ρητορική αυτή στοχεύει αφενός να αμφισβητήσει το αφήγημα ότι το Ιράν αποτελεί άμεση απειλή και αφετέρου να ασκήσει πολιτική πίεση στην Ουάσιγκτον μέσω της κοινής γνώμης.

To the people of the United States of America pic.twitter.com/3uAL4FZgY7

— Masoud Pezeshkian (@drpezeshkian) April 1, 2026

Ακολουθεί μετάφραση του μηνύματος του προέδρου του Ιράν:

Προς τον λαό των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής

Στο όνομα του Θεού, του Ευσπλαχνικού, του Πολυεύσπλαχνου.

Προς τον λαό των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, και προς όλους εκείνους που, μέσα σε έναν καταιγισμό διαστρεβλώσεων και κατασκευασμένων αφηγημάτων, συνεχίζουν να αναζητούν την αλήθεια και να επιδιώκουν μια καλύτερη ζωή:

Το Ιράν με αυτό ακριβώς το όνομα, τον χαρακτήρα και την ταυτότητά του, είναι ένας από τους αρχαιότερους αδιάλειπτους πολιτισμούς στην ανθρώπινη ιστορία. Παρά τα ιστορικά και γεωγραφικά του πλεονεκτήματα κατά καιρούς, το Ιράν δεν επέλεξε ποτέ, στη σύγχρονη ιστορία του, τον δρόμο της επιθετικότητας, της επέκτασης, της αποικιοκρατίας ή της κυριαρχίας. Ακόμη και έπειτα από κατοχή, εισβολή και διαρκείς πιέσεις από παγκόσμιες δυνάμεις και παρότι διέθετε στρατιωτική υπεροχή έναντι πολλών γειτονικών του χωρών, το Ιράν δεν ξεκίνησε ποτέ πόλεμο.

Ωστόσο, απώθησε με αποφασιστικότητα και γενναιότητα όσους του επιτέθηκαν.

Ο ιρανικός λαός δεν τρέφει εχθρότητα προς άλλα έθνη, συμπεριλαμβανομένων των λαών της Αμερικής, της Ευρώπης ή των γειτονικών χωρών. Ακόμη και μπροστά σε επανειλημμένες ξένες παρεμβάσεις και πιέσεις κατά τη διάρκεια της περήφανης ιστορίας του, οι Ιρανοί διαχώριζαν σταθερά τις κυβερνήσεις από τους λαούς που αυτές κυβερνούν. Αυτή είναι μια βαθιά ριζωμένη αρχή στην ιρανική κουλτούρα και τη συλλογική συνείδηση, όχι μια προσωρινή πολιτική στάση.

Για αυτόν τον λόγο, η παρουσίαση του Ιράν ως απειλής δεν συνάδει ούτε με την ιστορική πραγματικότητα ούτε με τα σημερινά, παρατηρήσιμα δεδομένα. Μια τέτοια αντίληψη είναι προϊόν των πολιτικών και οικονομικών ιδιοτροπιών των ισχυρών της ανάγκης να κατασκευάζεται ένας εχθρός ώστε να δικαιολογούνται οι πιέσεις, να διατηρείται η στρατιωτική κυριαρχία, να συντηρείται η βιομηχανία όπλων και να ελέγχονται στρατηγικές αγορές. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, αν δεν υπάρχει απειλή, επινοείται.

Μέσα σε αυτό ακριβώς το πλαίσιο, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν συγκεντρώσει τον μεγαλύτερο αριθμό δυνάμεων, βάσεων και στρατιωικών μέσων τους γύρω από το Ιράν, μια χώρα που, τουλάχιστον από την ίδρυση των Ηνωμένων Πολιτειών, δεν έχει ποτέ ξεκινήσει πόλεμο. Οι πρόσφατες αμερικανικές επιθέσεις που εξαπολύθηκαν από αυτές ακριβώς τις βάσεις έδειξαν πόσο απειλητική είναι στην πραγματικότητα μια τέτοια στρατιωτική παρουσία. Φυσικά, καμία χώρα που βρίσκεται αντιμέτωπη με τέτοιες συνθήκες δεν θα παραιτούνταν από την ενίσχυση των αμυντικών της δυνατοτήτων.

Αυτό που έκανε το Ιράν και συνεχίζει να κάνει, είναι μια μετρημένη απάντηση που βασίζεται στη νόμιμη αυτοάμυνα, και σε καμία περίπτωση η έναρξη πολέμου ή επιθετικότητας.

Οι σχέσεις ανάμεσα στο Ιράν και τις Ηνωμένες Πολιτείες δεν ήταν αρχικά εχθρικές, και οι πρώτες επαφές μεταξύ του ιρανικού και του αμερικανικού λαού δεν στιγματίστηκαν από εχθρότητα ή ένταση. Το σημείο καμπής, ωστόσο, ήταν το πραξικόπημα του 1953,  μια παράνομη αμερικανική παρέμβαση με στόχο να αποτραπεί η εθνικοποίηση των ίδιων των πόρων του Ιράν. Εκείνο το πραξικόπημα διέκοψε τη δημοκρατική πορεία του Ιράν, επανέφερε τη δικτατορία και έσπειρε βαθιά δυσπιστία στους Ιρανούς απέναντι στις πολιτικές των ΗΠΑ.

Αυτή η δυσπιστία εντάθηκε ακόμη περισσότερο με την αμερικανική στήριξη προς το καθεστώς του Σάχη, την υποστήριξη προς τον Σαντάμ Χουσεΐν κατά τη διάρκεια του επιβεβλημένου πολέμου της δεκαετίας του 1980, την επιβολή των μακροβιότερων και πιο εκτεταμένων κυρώσεων στη σύγχρονη ιστορία και, τελικά, την απρόκλητη στρατιωτική επιθετικότητα, δύο φορές, εν μέσω διαπραγματεύσεων, κατά του Ιράν.

Κι όμως, όλες αυτές οι πιέσεις απέτυχαν να αποδυναμώσουν το Ιράν. Αντίθετα, η χώρα ενισχύθηκε σε πολλούς τομείς: τα ποσοστά αλφαβητισμού έχουν τριπλασιαστεί από περίπου 30% πριν από την Ισλαμική Επανάσταση σε πάνω από 90% σήμερα· η ανώτατη εκπαίδευση έχει επεκταθεί θεαματικά,  έχουν επιτευχθεί σημαντικές πρόοδοι στη σύγχρονη τεχνολογία, οι υπηρεσίες υγείας έχουν βελτιωθεί,  και οι υποδομές έχουν αναπτυχθεί με ρυθμό και κλίμακα ασύγκριτα με το παρελθόν.

Αυτές είναι μετρήσιμες, παρατηρήσιμες πραγματικότητες που υπάρχουν ανεξάρτητα από κατασκευασμένα αφηγήματα.

Ταυτόχρονα, δεν πρέπει να υποτιμάται ο καταστροφικός και απάνθρωπος αντίκτυπος των κυρώσεων, του πολέμου και της επιθετικότητας στη ζωή του ανθεκτικού ιρανικού λαού. Η συνέχιση της στρατιωτικής επιθετικότητας και οι πρόσφατοι βομβαρδισμοί επηρεάζουν βαθιά τη ζωή, τις στάσεις και τις αντιλήψεις των ανθρώπων. Αυτό αντανακλά μια θεμελιώδη ανθρώπινη αλήθεια: όταν ο πόλεμος προκαλεί ανεπανόρθωτη βλάβη σε ζωές, σπίτια, πόλεις και μέλλοντα, οι άνθρωποι δεν θα παραμείνουν αδιάφοροι απέναντι σε εκείνους που ευθύνονται.

Αυτό εγείρει ένα θεμελιώδες ερώτημα: Ποια ακριβώς συμφέροντα του αμερικανικού λαού εξυπηρετούνται πραγματικά από αυτόν τον πόλεμο; Υπήρχε κάποια αντικειμενική απειλή από το Ιράν που να δικαιολογεί μια τέτοια συμπεριφορά; Εξυπηρετεί άραγε σε κάτι η σφαγή αθώων παιδιών, η καταστροφή φαρμακευτικών εγκαταστάσεων θεραπείας καρκίνου ή οι καυχησιολογίες για τον βομβαρδισμό μιας χώρας «πίσω στη λίθινη εποχή», πέρα από το να πλήττουν ακόμη περισσότερο το παγκόσμιο κύρος των Ηνωμένων Πολιτειών;

Το Ιράν επιδίωξε διαπραγματεύσεις, κατέληξε σε συμφωνία και τήρησε όλες τις δεσμεύσεις του. Η απόφαση για αποχώρηση από εκείνη τη συμφωνία, η κλιμάκωση προς τη σύγκρουση και η εξαπόλυση δύο πράξεων επιθετικότητας εν μέσω διαπραγματεύσεων ήταν καταστροφικές επιλογές της αμερικανικής κυβέρνησης , επιλογές που εξυπηρέτησαν τις αυταπάτες ενός ξένου επιτιθέμενου.

Η επίθεση στις ζωτικής σημασίας υποδομές του Ιράν, συμπεριλαμβανομένων ενεργειακών και βιομηχανικών εγκαταστάσεων, πλήττει άμεσα τον ιρανικό λαό. Πέρα από το ότι συνιστούν έγκλημα πολέμου, τέτοιες ενέργειες έχουν συνέπειες που ξεπερνούν κατά πολύ τα σύνορα του Ιράν. Παράγουν αστάθεια, αυξάνουν το ανθρώπινο και οικονομικό κόστος και διαιωνίζουν κύκλους έντασης, σπέρνοντας σπόρους πικρίας που θα διαρκέσουν για χρόνια.

Αυτό δεν είναι επίδειξη δύναμης· είναι ένδειξη στρατηγικής σύγχυσης και αδυναμίας επίτευξης μιας βιώσιμης λύσης.

Δεν ισχύει επίσης ότι η Αμερική έχει εισέλθει σε αυτή την επιθετικότητα ως αντιπρόσωπος του Ισραήλ, επηρεασμένη και χειραγωγημένη από αυτό το καθεστώς; Δεν είναι αλήθεια ότι το Ισραήλ, κατασκευάζοντας μια ιρανική απειλή, επιδιώκει να αποσπάσει την παγκόσμια προσοχή από τα εγκλήματά του εις βάρος των Παλαιστινίων; Δεν είναι προφανές ότι το Ισραήλ επιδιώκει πλέον να πολεμήσει το Ιράν μέχρι τον τελευταίο Αμερικανό στρατιώτη και μέχρι το τελευταίο δολάριο του Αμερικανού φορολογούμενου, μεταθέτοντας το βάρος των αυταπατών του στο Ιράν, στην περιοχή και στις ίδιες τις Ηνωμένες Πολιτείες, στην επιδίωξη παράνομων συμφερόντων;

Είναι πράγματι το «America First» ανάμεσα στις προτεραιότητες της αμερικανικής κυβέρνησης σήμερα;

Σας καλώ να δείτε πέρα από τον μηχανισμό παραπληροφόρησης,  αναπόσπαστο μέρος αυτής της επιθετικότητας και αντ’ αυτού να μιλήσετε με όσους έχουν επισκεφθεί το Ιράν. Παρατηρήστε τους πολλούς επιτυχημένους Ιρανούς μετανάστες, μορφωμένους στο Ιράν, που σήμερα διδάσκουν και κάνουν έρευνα στα πιο αναγνωρισμένα πανεπιστήμια του κόσμου ή συμβάλλουν στις πιο προηγμένες τεχνολογικές εταιρείες της Δύσης. Συμβαδίζουν άραγε αυτές οι πραγματικότητες με τις διαστρεβλώσεις που σας λένε για το Ιράν και τον λαό του;

Σήμερα, ο κόσμος βρίσκεται σε ένα σταυροδρόμι. Η συνέχιση της πορείας της σύγκρουσης είναι πιο δαπανηρή και πιο μάταιη από ποτέ. Η επιλογή ανάμεσα στη σύγκρουση και την εμπλοκή/συνεννόηση είναι πραγματική και καθοριστική· το αποτέλεσμά της θα διαμορφώσει το μέλλον για τις γενιές που έρχονται. Σε όλη τη διάρκεια της υπερήφανης χιλιετούς ιστορίας του, το Ιράν έχει επιζήσει από πολλούς επιτιθέμενους. Το μόνο που έχει απομείνει από εκείνους είναι αμαυρωμένα ονόματα στην ιστορία, ενώ το Ιράν παραμένει ανθεκτικό, αξιοπρεπές και περήφανο.