Le Point για Τραμπ: Από το Λευκό Οίκο στη μεγάλη αρπαχτή – Υπάρχουν ομοιότητες με Ελλάδα;

Το γαλλικό περιοδικό Le Point επέλεξε στο τεύχος του της 2ας Απριλίου 2026 (Νο 2801) να βάλει τον Ντόναλντ Τραμπ στο εξώφυλλο με τον τίτλο «Donald Trump, le grand braquage» («Ντόναλντ Τραμπ, η μεγάλη ληστεία/αρπαχτή»). Στο ίδιο πλαίσιο, το δημοσίευμα «La Maison-Blanche, machine à cash de Donald Trump» («Ο Λευκός Οίκος, μηχανή παραγωγής χρήματος για τον Ντόναλντ Τραμπ»), περιγράφει μια προεδρία όπου η πολιτική εξουσία και τα ιδιωτικά επιχειρηματικά συμφέροντα όχι μόνο συνυπάρχουν, αλλά αλληλοτροφοδοτούνται.

Η βασική κατηγορία του περιοδικού είναι ότι ο Λευκός Οίκος, στη δεύτερη θητεία Τραμπ, λειτουργεί σαν μηχανή παραγωγής χρήματος για την οικογένεια Τραμπ και τον κύκλο της. Το Le Point εστιάζει ιδιαίτερα στην κρυπτο-στροφή της διοίκησης, υποστηρίζοντας ότι η φιλο-crypto πολιτική της Ουάσιγκτον εξελίχθηκε παράλληλα με την εκτόξευση επιχειρηματικών σχεδίων που συνδέονται με τον ίδιο τον πρόεδρο και τους γιους του, ιδίως μέσω της World Liberty Financial. Οι ανησυχίες αυτές δεν περιορίζονται στη γαλλική αρθρογραφία. Το Reuters έχει επίσης μεταδώσει ότι η εταιρεία αυτή, συνδεδεμένη με τον Τραμπ και την οικογένειά του, βρέθηκε στο επίκεντρο ερωτημάτων για προνομιακή πρόσβαση, ρυθμιστική επιείκεια και σύγκρουση συμφερόντων.

Ακόμη πιο ανησυχητικό είναι το κομμάτι που αφορά τις κινήσεις των αγορών. Οι υποψίες για «καλοχρονισμένα» στοιχήματα ή συναλλαγές πριν από σημαντικές ανακοινώσεις του Τραμπ δεν αποτελούν πια μόνο θέμα πολιτικής ρητορικής. Το Reuters έχει καταγράψει περιπτώσεις όπου μεγάλες θέσεις σε options, futures και prediction markets προηγήθηκαν απότομων ανακοινώσεων για δασμούς ή άλλες κρίσιμες αποφάσεις, οδηγώντας γερουσιαστές να ζητήσουν έρευνα για πιθανή κατάχρηση εσωτερικής πληροφόρησης. Αυτό δεν ισοδυναμεί με απόδειξη ενοχής· δείχνει όμως πόσο εύκολα θολώνει η γραμμή ανάμεσα στη διακυβέρνηση και στη χειραγώγηση του κλίματος των αγορών όταν η εξουσία γίνεται προσωπικό brand.

Στο ίδιο μοτίβο εντάσσεται και η διαρκής παρουσία του Τραμπ ως επιχειρηματία-προέδρου στις εταιρείες ακινήτων. Το Le Point δίνει έμφαση στο Mar-a-Lago ως τόπο όπου η πρόσβαση στην εξουσία μοιάζει να περνά μέσα από ιδιωτικούς χώρους, λέσχες, δείπνα και δίκτυα επιρροής. Αντίστοιχα, το AP έχει επισημάνει ότι η Trump Organization επέστρεψε στον Λευκό Οίκο χωρίς την πιο αυστηρή αυτοδέσμευση της πρώτης θητείας για αποφυγή ξένων ιδιωτικών deals, ενώ watchdog οργανώσεις καταγράφουν επανειλημμένα παραδείγματα όπου πολιτικές πρωτοβουλίες και προσωπικά επιχειρηματικά συμφέροντα τέμνονται.

Το πιο ενδιαφέρον, όμως, δεν είναι μόνο το χρήμα. Είναι το μοντέλο εξουσίας. Το Le Point μιλά για μια «Trumpification» της Ουάσιγκτον, για τη συγχώνευση της προσωπικής αισθητικής του Τραμπ με τα σύμβολα του αμερικανικού κράτους, για την ιδέα ότι το κράτος δεν είναι ένας απρόσωπος θεσμός, αλλά σκηνικό της προσωπικής ακτινοβολίας του ηγέτη. Εκεί βρίσκεται και η ουσία του προβλήματος. Η δημοκρατία φθείρεται όχι μόνο όταν κλέβουν το δημόσιο χρήμα, αλλά και όταν πείθουν τους πολίτες ότι είναι φυσιολογικό ο κυβερνήτης να ταυτίζει το κράτος με τον εαυτό του, την οικογένειά του και τους πελάτες του.

Και εδώ έρχεται το ερώτημα που αγγίζει και εμάς. Θυμίζει αυτό κάτι από την Ελλάδα; Ίσως όχι ως ακριβές φωτοαντίγραφο· η αμερικανική υπερπροεδρία, το μέγεθος της αγοράς και το οικοσύστημα των λόμπι είναι άλλης κλίμακας. Αλλά το μοτίβο είναι οικείο. Η σύγχυση του δημόσιου με το ιδιωτικό, η προβολή της πολιτικής ως οικογενειακής υπόθεσης, η λογική ότι «οι δικοί μας άνθρωποι» δικαιούνται πρόσβαση, δουλειές και προστασία, η χρήση της κρατικής ισχύος για χτίσιμο προσωπικού μύθου, όλα αυτά δεν είναι ξένα στην ελληνική πολιτική εμπειρία.

Γι’ αυτό και το κείμενο του Le Point δεν αφορά μόνο τον Τραμπ. Αφορά κάθε δημοκρατία που κινδυνεύει να συνηθίσει τη μετατροπή της πολιτικής σε επιχείρηση, της εξουσίας σε διαφήμιση και του κράτους σε οικογενειακό ταμείο.