Πρώτες ύλες στους Sotheby’s

Η φτώχεια οι… ελλείψεις φέρνουν γκρίνια. Στην περίπτωση των προμηθευτών και των σούπερ μάρκετ, όμως, μιλάμε για… εκατονταετή πόλεμο.

Αφορμή για τη νέα κόντρα που έχει ξεσπάσει είναι οι τιμοκατάλογοι που στέλνουν οι προμηθευτές στο λιανεμπόριο. Οι πρώτοι υποστηρίζουν ότι αυτοί δεν γίνονται αποδεκτοί από τα σούπερ μάρκετ ή όταν γίνουν, έχουν «φορτώσει» οι νέες αυξήσεις στις πρώτες ύλες, στα υλικά συσκευασίας και στην ενέργεια και το τιμολόγιο είναι λειψό.

Οι λιανέμποροι, από την πλευρά τους, υποστηρίζουν ότι αυτό δεν είναι αλήθεια και ότι προσπαθούν από κοινού με τους προμηθευτές τους να βρουν τη λύση, «σπάζοντας» την ανατίμηση σε «επεισόδια» και περνώντας τα στην κατανάλωση σε συνέχειες όπως τα σίριαλ.

Για τους προμηθευτές όμως, ακόμη και η τμηματική διαχείριση της ανατίμησης προκαλεί ασφυξία η οποία επιτείνεται ακόμη περισσότερο και από τις 120 και πλέον ημέρες που πληρώνονται από το εγχώριο λιανεμπόριο.

Βέβαια, υπάρχουν και εξαιρέσεις στον κανόνα. Αλευροβιομηχανίες, εταιρείες σπορέλαιων και ζάχαρης, αλλά και παραγωγοί προϊόντων ιδιωτικής ετικέτας, πληρώνονται πιο γρήγορα… γιατί ο απειλή ελλείψεων είναι ακαταμάχητο επιχείρημα.

Τώρα, αν θέλει κάποιος προμηθευτής να αγοράσει πρώτες ύλες πρέπει πρώτα να βάλει το «κασέρι» και μετά να περιμένει να παραλάβει την παραγγελία του. Για όσους έχουν ρευστότητα, αυτό μπορεί να λυθεί σχετικά εύκολα και γρήγορα. Όσοι πιέζονται και «δουλεύουν καρνέ», ασφυκτιούν από το κόστος δανεισμού και της… αναμονής.

Όμως ακόμη και αν έχει κάποιος ζεστό χρήμα, δεν είναι σίγουρο ότι θα παραλάβει τις ποσότητες που παράγγειλε.

Καθότι γίνεται μια άτυπη δημοπρασία. Εμπορικές εταιρείες μαζεύουν τις παραγγελίες και ξεκινούν… τηλεφωνήματα και sms για να δουν ποιος δίνει τα περισσότερα.

Και το… αλεύρι πάει στον… Όπως στα Όσκαρ! (Κι αυτά ένα είδος δημοπρασίας είναι).