Στην Ελλάδα ο φόρος για εξ’ αποστάσεως εργασία σε ξένες εταιρείες

Μια απόφαση (100/2026) της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών (ΔΕΔ) δείχνει πως φορολογούνται τα εισοδήματα φορολογουμένων που παρέχουν από την Ελλάδα υπηρεσίες σε εταιρείες που έχουν έδρα στο εξωτερικό. Η απόφαση αφορά φορολογικό κάτοικο Ελλάδας, ο οποίος εργαζόταν σε γερμανική εταιρεία και από τον Μάρτιο του 2019 συνέχισε να παρέχει τις υπηρεσίες του εξ αποστάσεως από την Ελλάδα. Η ΔΕΔ εξετάζει τόσο το δικαίωμα φορολόγησης του εισοδήματος όσο και τον τρόπο με τον οποίο αυτό πρέπει να δηλωθεί στη φορολογική δήλωση.

Ο εργαζόμενος είχε λάβει συνολικές ακαθάριστες αποδοχές 28.340 ευρώ από τη γερμανική εταιρεία. Από αυτές είχαν παρακρατηθεί ασφαλιστικές εισφορές 5.660,90 ευρώ, με αποτέλεσμα το καθαρό φορολογητέο εισόδημα να ανέρχεται σε 22.679,10 ευρώ. Η φορολογική διοίκηση, αξιοποιώντας στοιχεία που έλαβε μέσω της αυτόματης ανταλλαγής πληροφοριών, θεώρησε ότι έπρεπε να φορολογηθεί το ακαθάριστο ποσό των 28.340 ευρώ και προχώρησε σε νέα εκκαθάριση της δήλωσης. Ο φορολογούμενος προσέφυγε υποστηρίζοντας ότι φορολογητέο είναι το καθαρό ποσό μετά την αφαίρεση των ασφαλιστικών εισφορών.

Η ΔΕΔ δέχθηκε ότι από τον Μάρτιο του 2019 ο εργαζόμενος παρείχε την εργασία του από την Ελλάδα, όπου και διέμενε για περισσότερες από 183 ημέρες μέσα στο φορολογικό έτος. Επομένως, εφαρμόζοντας τη Σύμβαση Αποφυγής Διπλής Φορολογίας Ελλάδας-Γερμανίας, έκρινε ότι οι αποδοχές αυτές φορολογούνται αποκλειστικά στην Ελλάδα και όχι στη Γερμανία. Μάλιστα, σημειώνει ότι η ίδια η γερμανική εταιρεία είχε σταματήσει να παρακρατεί φόρο από τη στιγμή που ο εργαζόμενος άρχισε να εργάζεται εξ αποστάσεως από την Ελλάδα, γεγονός που επιβεβαιώνει το συμπέρασμα αυτό.

Η απόφαση δεν περιορίζεται μόνο στο ποιο κράτος έχει το δικαίωμα φορολόγησης. Διευκρινίζει επίσης ότι στη δήλωση φορολογίας εισοδήματος δεν πρέπει να δηλώνεται το ακαθάριστο ποσό των αποδοχών, αλλά το καθαρό φορολογητέο ποσό, δηλαδή μετά την αφαίρεση των ασφαλιστικών εισφορών που παρακρατήθηκαν στην αλλοδαπή. Η κρίση αυτή στηρίζεται τόσο στις διατάξεις του Κώδικα Φορολογίας Εισοδήματος όσο και στην εγκύκλιο ΔΕΑΦ Α 1060761/2017, σύμφωνα με την οποία οι αλλοδαπές ασφαλιστικές εισφορές εκπίπτουν όπως και οι αντίστοιχες ελληνικές.

Για τον λόγο αυτό, η ΔΕΔ έκρινε ότι:

• το ποσό των 22.679,10 ευρώ έπρεπε να δηλωθεί στον κωδικό 391, που αφορά εισόδημα αλλοδαπής προέλευσης για το οποίο η Ελλάδα έχει αποκλειστικό δικαίωμα φορολόγησης,
• έπρεπε να διαγραφεί το ποσό από τον κωδικό 389, όπου είχε καταχωριστεί λανθασμένα,
• δεν μπορούσε να αναγνωριστεί πίστωση του φόρου που είχε καταβληθεί στη Γερμανία, αφού η Ελλάδα είχε αποκλειστικό δικαίωμα φορολόγησης του συγκεκριμένου εισοδήματος,
• έπρεπε επίσης να διαγραφεί το ποσό που είχε καταχωριστεί ως απαλλασσόμενο εισόδημα στον κωδικό 657.

Η σημασία της απόφασης υπερβαίνει τη συγκεκριμένη υπόθεση. Η ΔΕΔ υιοθετεί την αρχή ότι το κρίσιμο στοιχείο δεν είναι πού βρίσκεται η έδρα του εργοδότη, αλλά από ποιο κράτος παρέχεται στην πράξη η εργασία, σε συνδυασμό με τους κανόνες της οικείας Σύμβασης Αποφυγής Διπλής Φορολογίας. Για τον λόγο αυτό, η απόφαση μπορεί να αποτελέσει σημαντικό σημείο αναφοράς και για αντίστοιχες περιπτώσεις εργαζομένων στην Ελλάδα που παρέχουν υπηρεσίες εξ αποστάσεως σε αλλοδαπές επιχειρήσεις, μεταξύ αυτών και κυπριακές εταιρείες, όπου ήδη αναπτύσσονται διαφορετικές ερμηνείες σχετικά με τη φορολόγηση των αποδοχών τους.