Συνέντευξη Μαρίας Καρυστιανού στην «Καθημερινή»: Απαίτηση για δικαιοσύνη και ανάγκη για κάτι νέο στην πολιτική

Η Μαρία Καρυστιανού, πρόεδρος του Συλλόγου Πληγέντων Δυστυχήματος Τεμπών και μητέρα της αδικοχαμένης Μάρθης, μίλησε στην «Καθημερινή» και έβαλε σε τάξη την κουβέντα που φουντώνει εδώ και μήνες σχετικά με την είσοδό της στην πολιτική.

«Θέλω να δω κάτι νέο. Αλλά δεν θα το οργανώσω εγώ». Με αυτή τη φράση συνοψίζει τη στάση της απέναντι στα επίμονα σενάρια περί ίδρυσης ή ηγεσίας πολιτικού φορέα από την ίδια. Η επιθυμία για «κάτι καινούργιο και καθαρό» στο πολιτικό σκηνικό συνυπάρχει με την άρνηση να αναλάβει η ίδια την οργάνωσή του, μια θέση που η Καρυστιανού συνδέει άμεσα με τον πρωταρχικό της στόχο: τη δικαιοσύνη για την τραγωδία των Τεμπών.
Στη συνέντευξη ξεκαθαρίζει ότι η εμμονή όπως τη χαρακτηρίζει με το αν θα κατέβει στην πολιτική «έχει ξεκινήσει από φιλοκυβερνητικά μέσα», που, κατά την ίδια, επιχειρούν να αποδώσουν ξένα κίνητρα στον αγώνα των οικογενειών.
«Εμείς απλώς φωνάζουμε για τη δικαιοσύνη», λέει, μεταθέτοντας το κέντρο βάρους από την προσωποκεντρική συζήτηση στα ανοιχτά ερωτήματα λογοδοσίας για το δυστύχημα.

Ιδιαίτερη αίσθηση προκαλεί η αναφορά της στις δημοσκοπήσεις που καταγράφουν «θετική προδιάθεση» περίπου ενός τετάρτου των ερωτηθέντων προς μια ενδεχόμενη πολιτική πρωτοβουλία. Η ίδια τοποθετείται ως μέρος εκείνου του «25% που θέλει κάτι καινούργιο», όχι όμως ως οργανώτρια ή επικεφαλής του.
Η «Καθημερινή» σημειώνει και την οπτική ειδικού για την εκλογική συμπεριφορά, ο οποίος αποδίδει στην Καρυστιανού «ηθικό κεφάλαιο» σε μια περίοδο απαξίωσης των ελίτ, στοιχείο που εξηγεί γιατί το όνομά της μετριέται και συζητείται, ακόμη κι αν η ίδια κρατά αποστάσεις από την κομματική στράτευση.

Στο ίδιο πλαίσιο, η συνέντευξη ρίχνει φως και στις πολιτικές πιέσεις που, όπως περιγράφει, δέχονται συγγενείς των θυμάτων, τηλεφωνήματα βουλευτών και στελεχών που βλέπουν αβέβαιο το μέλλον τους και «πιέζουν για τη δημιουργία νέου πολιτικού σχηματισμού». Πρόκειται για ένα εύρημα που αποτυπώνει την αναστάτωση του πολιτικού συστήματος μπροστά σε ένα κοινωνικό ρεύμα που γεννήθηκε από το αίτημα δικαιοσύνης και διαφάνειας.

Η κυρία Καρυστιανού περιγράφει επίσης το δίκτυο ανθρώπων γύρω από τον σύλλογο. Ποικιλόχρωμο κοινωνικά και πολιτικά, που στηρίζει δράσεις ενημέρωσης και μνήμης. Αναφέρεται ονομαστικά στη δικηγόρο της, Μαρία Γρατσία, και σημειώνονται σχεδόν ψυχρές σχέσεις με την πρόεδρο της Πλεύσης Ελευθερίας, Ζωή Κωνσταντοπούλου. Αυτές οι λεπτομέρειες δείχνουν πως γύρω από τον αγώνα των συγγενών συγκροτήθηκε ένα άτυπο «μέτωπο πολιτών», αλλά όχι απαραίτητα μια έτοιμη πολιτική μηχανή.

Κρίσιμο σημείο είναι και η στάση έναντι της δικαστικής διαδικασίας. «Κανείς δεν θέλει να ξεκινήσει η δίκη με ελλιπή δικογραφία απλώς για να ξεκινήσει», υπογραμμίζει, υπενθυμίζοντας το υπόμνημα 74 συγγενών προς τον εισαγγελέα Εφετών για να μην κλείσει η ανάκριση χωρίς κρίσιμα στοιχεία και μάρτυρες. Η θέση αυτή βγάζει τον διάλογο από το πεδίο των εντυπώσεων και τον επιστρέφει στο ουσιώδες: πλήρης διαλεύκανση, όχι επίσπευση για επικοινωνιακούς λόγους.

Η Μαρία Καρυστιανού παραμένει πρωτίστως «φωνή δικαιοσύνης» για τα Τέμπη και δεν μετατρέπει τον αγώνα αυτόν σε προσωπικό εφαλτήριο εξουσίας. 2) Το αίτημα για «κάτι νέο και καθαρό» στο πολιτικό πεδίο είναι υπαρκτό και μετρήσιμο ως διάθεση, όχι όμως –ακόμη– ως δομημένη πρόταση. 3) Το πολιτικό σύστημα αντιμετωπίζει αμηχανία απέναντι σε ένα πρόσωπο με ισχυρό ηθικό συμβολισμό, γεγονός που γεννά τόσο προτροπές όσο και υποψίες για τα κίνητρα του κινήματος. 4) Η κοινωνική κινητοποίηση συνεχίζεται με περιοδείες, ενημέρωση και επιμονή στη θεσμική οδό, με αιχμή την πλήρη δικαστική διερεύνηση.
Kathimerini

Συμπέρασμα

Η συνέντευξη στην «Καθημερινή» δεν είναι «πρόλογος κόμματος», αλλά επαναβεβαίωση μιας σταθερής ηθικής στάσης: δικαιοσύνη πρώτα, αλλαγή με όραμα και σχέδιο – κι αν αυτό το νέο γεννηθεί από την κοινωνία, η Καρυστιανού δεν θα σταθεί εμπόδιο, αλλά δεν θα γίνει και αρχιτέκτονάς του. Με άλλα λόγια, η πολιτική διάσταση υπάρχει ως κοινωνικό αίτημα και όχι ως προσωπική φιλοδοξία.