Εφυγε από τη ζωή η Ντόλι Πάρτον, η θρυλική βασίλισσα της κάντρι

Ήταν μόλις έξι ετών όταν η Ντόλι Πάρτον έγραψε το πρώτο της τραγούδι, το «Little Tiny Tasseltop», μια ωδή στην πάνινη κούκλα της με μαλλιά από μετάξι καλαμποκιού.

Η μητέρα της το φύλαξε με φροντίδα σε ένα κουτί παπουτσιών. Δεκαετίες αργότερα, η ίδια σημείωνε ότι εξέφραζε τα συναισθήματά της μέσα από τη γραφή από πολύ μικρή ηλικία, νιώθοντας την ανάγκη να δώσει φωνή ακόμα και στα παιχνίδια της.

Από εκείνη τη στιγμή, δεν σταμάτησε ποτέ να δημιουργεί. Η αστείρευτη τραγουδίστρια, συνθέτις και ηθοποιός, της οποίας το χαρισματικό παρουσιαστικό, οι αληθινοί στίχοι και το επιχειρηματικό δαιμόνιο καθήλωσαν το κοινό για σχεδόν έξι δεκαετίες, απεβίωσε την Τρίτη σε ηλικία 80 ετών, όπως ανακοίνωσε η οικογένειά της.

Αν και δεν ανακοινώθηκε επίσημη αιτία θανάτου, ο εκπρόσωπος τύπου της δήλωσε ότι έφυγε ειρηνικά στο Νάσβιλ. Παράλληλα, δημοσιεύματα ανέφεραν ότι η σταρ έδωσε μια σύντομη μάχη με τον καρκίνο, ενώ λίγες ημέρες νωρίτερα η ίδια είχε αναφέρει πως αντιμετώπιζε ορισμένα θέματα υγείας, διατηρώντας ωστόσο τη θέληση να συνεχίσει να εργάζεται.

Ο ανιψιός της, Μπράιαν Σίβερ, τόνισε σε βιντεοσκοπημένο μήνυμά του πως η στάση ζωής της ενέπνεε τους πάντες, αποδεικνύοντας ότι κανένα εμπόδιο δεν ήταν ανυπέρβλητο και ότι οι πόρτες που άνοιξε η ίδια άλλαξαν την ιστορία.

Με διαχρονικά τραγούδια όπως τα «Coat of Many Colors», «Jolene» και «I Will Always Love You», η Πάρτον αναδείχθηκε σε μία από τις εμπορικότερες τραγουδίστριες όλων των εποχών, ξεπερνώντας τις 100 εκατομμύρια πωλήσεις δίσκων. Στην καριέρα της απέσπασε 11 βραβεία Grammy, μεταξύ των οποίων και το Βραβείο Συνολικής Προσφοράς.

Η αυθεντική προσωπικότητά της, σε συνδυασμό με τα εντυπωσιακά ξανθά χτενίσματα, τα λαμπερά κοστούμια και την ανεπιτήδευτη χαρά της στη σκηνή, την έκαναν αγαπητή σε κάθε κοινωνικό στρώμα των ΗΠΑ, ενώ παράλληλα σύστησε την μουσική κάντρι στο διεθνές κοινό.

Στην πολυετή πορεία της παρουσίασε τηλεοπτικά σόου, πρωταγωνίστησε στον κινηματογράφο και δημιούργησε το θεματικό πάρκο Dollywood στο Τενεσί, το οποίο μετατράπηκε σε δημοφιλή τουριστικό προορισμό.

Ωστόσο, το στοιχείο που της εξασφάλισε διαχρονική απήχηση ήταν η ικανότητά της να συνδέεται με τον κόσμο. Προερχόμενη από μια ιδιαίτερα φτωχή οικογένεια, λειτούργησε συχνά ως σύμβολο της αμερικανικής εργατικής τάξης, ενώ στήριξε ενεργά και οικονομικά πολυάριθμους κοινωνικούς σκοπούς.

Κατά τη διάρκεια της πανδημίας COVID-19, προσέφερε 1 εκατομμύριο δολάρια για την έρευνα εμβολίων στο Πανεπιστήμιο Vanderbilt, συμβάλλοντας καθοριστικά στην ανάπτυξη του εμβολίου της Moderna. Επίσης, χρηματοδότησε προγράμματα φιλαναγνωσίας για παιδιά προσχολικής ηλικίας διεθνώς και παρείχε υποτροφίες σε μαθητές της γενέτειράς της.

Η τοπική κοινότητα την τίμησε με ένα άγαλμα φυσικού μεγέθους, αν και η ίδια αρνήθηκε αργότερα την τοποθέτηση άλλου αγάλματος στο Νάσβιλ, δηλώνοντας με ταπεινότητα ότι οι συνθήκες στον κόσμο δεν δικαιολογούσαν μια τέτοια προβολή. Η προσήλωσή της στις ρίζες της, η εργατικότητα και η πολιτική της ουδετερότητα την κατέστησαν ιδιαίτερα δημοφιλή σε ολόκληρο το πολιτικό φάσμα μιας συχνά πολωμένης χώρας.

Η φωνή της μητέρας της

Η Ντόλι Ρεμπέκα Πάρτον γεννήθηκε στις 19 Ιανουαρίου 1946 στο Τενεσί και μεγάλωσε σε μια ξύλινη καλύβα, όντας ένα από τα 12 παιδιά μιας οικογένειας καλλιεργητών καπνού. Τα δύσκολα παιδικά χρόνια προσέδωσαν αυθεντικότητα στα βιωματικά τραγούδια που ερμήνευε με τη χαρακτηριστική υψίφωνη φωνή της.

Η μητέρα της τραγουδούσε συνεχώς παραδοσιακές ιστορίες, επηρεάζοντας βαθιά τη μικρή Ντόλι. Στα οκτώ της χρόνια απέκτησε την πρώτη της κιθάρα, στα 11 τραγουδούσε σε τοπικό ραδιόφωνο και στα 13 εμφανιζόταν ήδη στο ιστορικό Grand Ole Opry του Νάσβιλ.

Αμέσως μετά το σχολείο μετακόμισε στην πρωτεύουσα της κάντρι για να κυνηγήσει το όνειρό της. Εκεί ξεκίνησε τη συνεργασία της με τον Πόρτερ Γουάγονερ, δημιουργώντας ένα από τα πιο επιτυχημένα ντουέτα. Όταν αποφάσισε να ακολουθήσει σόλο καριέρα, έγραψε τη μεγάλη επιτυχία «I Will Always Love You» ως αποχαιρετισμό στη συνεργασία τους.

Την πρώτη της ημέρα στο Νάσβιλ γνώρισε τον Καρλ Ντιν, τον οποίο παντρεύτηκε δύο χρόνια αργότερα. Ο Ντιν απέφευγε σταθερά τα φώτα της δημοσιότητας, αλλά αποτελούσε την έμπνευση για πολλές επιτυχίες της, όπως το «Jolene».

Η εικόνα και το ταλέντο

Η εκεντρική εμφανισιακή της εικόνα προκαλούσε πάντα το ενδιαφέρον. Η ίδια αντιμετώπιζε με χιούμορ τις ερωτήσεις για το στυλ της, εξηγώντας ότι εμπνεύστηκε την αισθητική της από μια εντυπωσιακή γυναίκα της παιδικής της ηλικίας, μετατρέποντας το στυλ αυτό σε σήμα κατατεθέν.

Παράλληλα, διαχώριζε την περσόνα της από τον πραγματικό της εαυτό, αντιμετωπίζοντας την εικόνα της ως ένα εργαλείο που εξυπηρετούσε την προβολή του ταλέντου της και όχι το αντίστροφο.

Η ζωγραφική με λέξεις

Τα τραγούδια της γνώρισαν τεράστια επιτυχία και διασκευάστηκαν από σπουδαίους καλλιτέχνες, με πλέον εμβληματική την ερμηνεία της Γουίτνεϊ Χιούστον στο «I Will Always Love You», αλλά και επανεκτελέσεις από καλλιτέχνες όπως η Μπιγιόνσε και οι White Stripes.

Αυτό που την ξεχώριζε ήταν η σπάνια ποιητική της δεινότητα. Έγραψε όλα τα τραγούδια που έγιναν επιτυχίες, ενώ υπολογίζεται ότι συνέθεσε περίπου 3.000 κομμάτια κατά τη διάρκεια της ζωής της.

Τα τραγούδια είναι η παρακαταθήκη μου

Η Πάρτον έκανε το ντεμπούτο της στον κινηματογράφο το 1980 με την ταινία «9 to 5», διεκδικώντας Όσκαρ πρωτότυπου τραγουδιού, ενώ ακολούθησε άλλη μια υποψηφιότητα το 2006. Πρωταγωνίστησε επίσης σε επιτυχημένες ταινίες όπως το «Steel Magnolias».

Συνολικά 25 τραγούδια της ανέβηκαν στο Νο 1 των καταλόγων επιτυχιών κάντρι, ενώ εντάχθηκε στο Songwriters Hall of Fame και στο Rock and Roll Hall of Fame.

Παρά τις αμέτρητες διακρίσεις, η ίδια έδινε τη μεγαλύτερη σημασία στη συνθετική της ιδιότητα, δηλώνοντας πως μέσα από τη γραφή ένιωθε πιο κοντά στο θείο και εκφράζοντας την ευχή να τη θυμούνται πάνω απ’ όλα ως μια καλή τραγουδοποιό, καθώς τα τραγούδια της αποτελούν την αληθινή της παρακαταθήκη.