Η «φωνή» του Αλέξη Τσίπρα, τώρα πωλείται

Ο πρώην πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας λέει πως «ήρθε η ώρα να ακουστεί η δική μου φωνή» με το βιβλίο που έγραψε και θα κυκλοφορήσει σύντομα. Όμως, αυτή η φράση μοιάζει περισσότερο με διαφημιστικό σλόγκαν παρά με πολιτική ανάγκη. Η φωνή του ακούστηκε όσο λίγων. Από το Μαξίμου και τη Βουλή μέχρι σε διεθνή φόρα, στις πιο κρίσιμες στιγμές της χώρας.
Αν σήμερα χρειάζεται (η φωνή) για να πουληθεί ένα βιβλίο για να αποκτήσει βήμα ο πρώην πρωθυπουργός για να πετύχει την επιστροφή του στα πολιτικά πράγματα της χώρας, τότε το πρόβλημα δεν είναι ότι δεν είχε ποτέ φωνή. Είναι τι είπε και τι πολιτικές ακολούθησε.

Ποιος σίγησε ποιον;
Κανείς δεν φίμωσε τον πρώην πρωθυπουργό. Και τον ακούσαμε. Όταν κυβερνάς παίρνεις αποφάσεις που μιλούν πιο καθαρά από οποιονδήποτε πρόλογο. Αν λοιπόν σήμερα μιλά για «ώρα» και «φωνή», αυτό που εκκρεμεί δεν είναι να μιλήσει περισσότερο, αλλά να λογοδοτήσει καλύτερα. Να εξηγήσει τα «γιατί» και τα «πώς» των επιλογών που σημάδεψαν ανθρώπους, οικονομία, θεσμούς.
Οι κοινωνίες δεν κρίνουν από κομψές αφηγήσεις αλλά από συνέπειες. Οι μεγάλοι συμβιβασμοί, οι απότομες στροφές, οι αντιφάσεις ανάμεσα στο προεκλογικό και το κυβερνητικό «εγώ» δεν διορθώνονται εκ των υστέρων με επιμελημένη αφήγηση. Ένα βιβλίο μπορεί να διασώσει στιγμές, όχι να ξαναγράψει την ιστορία και να κρύψει τις ευθύνες του. Αν η «δική του φωνή» έρχεται να αντιπαρατεθεί με τη συλλογική μνήμη, τότε αυτό είναι επιμέλεια εικόνας και όχι πράξη αυτογνωσίας.

Υπήρξε και δεύτερη μεγάλη ευκαιρία να ακουστεί η φωνή του. Οταν κάθισε στα έδρανα της αντιπολίτευσης ως βουλευτής. Εκεί όπου η φωνή μετρά χωρίς αυλόφωνα, όπου ο λόγος κρίνεται από την επιμονή, τη συνέπεια, την τεκμηρίωση. Αντ’ αυτού, η δημόσια παρουσία έμοιασε συχνά με επιλεκτική σιωπή, ειδικά μπροστά στην κατακερματισμένη κατάσταση ενός χώρου που ο ίδιος διαμόρφωσε, οδήγησε, και εντέλει άφησε να σκορπίσει «σαν τα φύλλα στον άνεμο».
Όταν το κόμμα σου μπαίνει σε αφάνεια, η πιο πειστική «φωνή» είναι να το κρατήσεις όρθιο, όχι να αφηγηθείς εκ των υστέρων γιατί λύγισε.

Η εμπορία της «φωνής»
Υπάρχει και ένα ηθικό αγκάθι. Το να πλασάρεις την ανάγκη για ακρόαση ως προϊόν. Η δημόσια σφαίρα δεν χρειάζεται άλλο ένα manifesto marketing, αλλά καθαρή τοποθέτηση χωρίς φίλτρα και αγώνα για την επίτευξη των στόχων. Αν κάτι χρωστά ένας πρώην πρωθυπουργός, είναι απαντήσεις στα δύσκολα, παραδοχές στα λάθη, ονόματα και διευθύνσεις στα κενά πολιτικής.
Όχι ένα βιβλίο που υπόσχεται «την αληθινή εκδοχή» μόνο σε όποιον το αγοράσει.