Ιράν: Στήνει «ανθρώπινες ασπίδες» γύρω από γέφυρες και εργοστάσια ηλεκτροπαραγωγής

Σε μια από τις πιο ανησυχητικές εικόνες της νέας φάσης έντασης στη Μέση Ανατολή, η ιρανική πλευρά εμφανίζεται να καλεί πολίτες να σχηματίσουν «ανθρώπινες αλυσίδες» γύρω από κρίσιμες εγκαταστάσεις, όπως γέφυρες και μονάδες ηλεκτροπαραγωγής.

Σύμφωνα με διεθνείς αναφορές, το κάλεσμα μεταδόθηκε από κρατική τηλεόραση και αποδόθηκε στον Αλιρεζά Ραχίμι, αξιωματούχο αρμόδιο για θέματα νεολαίας, ως απάντηση στις αμερικανικές απειλές περί πλήγματος σε βασικές ιρανικές υποδομές.

Additional images https://t.co/K6khLm85Ay pic.twitter.com/S8Lv20V3S9

— Tehran Times (@TehranTimes79) April 7, 2026

Η ουσία του ζητήματος δεν βρίσκεται μόνο στον συμβολισμό της κινητοποίησης, αλλά στη μετατροπή αμάχων σε εργαλείο αποτροπής. Όταν ένα κράτος ενθαρρύνει την παρουσία πολιτών δίπλα σε πιθανούς στόχους, θολώνει συνειδητά τη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στο στρατιωτικό και στο πολιτικό πεδίο. Ακόμη κι αν το επίσημο επιχείρημα ντύνεται με τη γλώσσα της «εθνικής άμυνας» ή της «λαϊκής προστασίας», το αποτέλεσμα είναι ότι άμαχοι εκτίθενται άμεσα στον κίνδυνο, όχι τυχαία αλλά οργανωμένα. Η εικόνα αυτή έχει ήδη προκαλέσει διεθνή ανησυχία, καθώς οργανώσεις και νομικοί υπενθυμίζουν ότι ο σεβασμός στους αμάχους είναι θεμελιώδης αρχή του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου.

Την ίδια στιγμή, η υπόθεση δεν μπορεί να διαβαστεί αποκομμένα από το άλλο μισό της εξίσωσης, τις δημόσιες απειλές για χτυπήματα σε γέφυρες, ηλεκτρικά δίκτυα και άλλες ζωτικές υποδομές. Το Διεθνές Ερυθρό Σταυρό και νομικοί ειδικοί έχουν προειδοποιήσει ότι η στοχοποίηση εγκαταστάσεων από τις οποίες εξαρτάται η καθημερινή ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων μπορεί να συνιστά σοβαρή παραβίαση των κανόνων του πολέμου, ιδίως όταν δεν τεκμηριώνεται άμεσος και σαφής στρατιωτικός χαρακτήρας του στόχου. Με άλλα λόγια, η χρήση αμάχων ως αναχώματος και η απειλή επίθεσης σε υποδομές που στηρίζουν τον άμαχο πληθυσμό αποτελούν δύο όψεις της ίδιας διολίσθησης: της υποβάθμισης της ανθρώπινης ζωής σε διαπραγματευτικό μέσο.

Για την Τεχεράνη, η κίνηση έχει και εσωτερική πολιτική λειτουργία. Σε περιόδους πολεμικής πίεσης, αυταρχικά καθεστώτα συχνά επιδιώκουν να μετατρέψουν την κοινωνική παρουσία σε μήνυμα συνοχής, πατριωτισμού και εθνικής αντοχής. Όμως η «λαϊκή κινητοποίηση» παύει να είναι αυθόρμητη πράξη αντίστασης όταν καλείται να σταθεί μπροστά από πιθανό στόχο βομβαρδισμού. Εκεί, η πολιτική σκηνοθεσία συναντά την ηθική εκτροπή, καθώς ο πολίτης δεν προστατεύεται από το κράτος, αλλά χρησιμοποιείται από αυτό.

Το πραγματικό διακύβευμα, λοιπόν, δεν είναι μόνο τι σχεδιάζει να πλήξει ο αντίπαλος, αλλά και τι είναι διατεθειμένο να θυσιάσει το ίδιο το καθεστώς για να αποτρέψει ή να εκμεταλλευτεί ένα πλήγμα. Και σε αυτή την περίπτωση, η εικόνα πολιτών γύρω από γέφυρες και εργοστάσια δεν συνιστά απλώς μια πράξη άμυνας. Συνιστά μια σκοτεινή παραδοχή: ότι στον σύγχρονο πόλεμο, ο άμαχος κινδυνεύει να μετατραπεί από θύμα σε προμετωπίδα.