Μαρκ Έσπερ: Ο Τραμπ θα «κληρονομήσει» τον πόλεμο στο Ιράν στην επόμενη κυβέρνηση των ΗΠΑ…

Ο πόλεμος των Ηνωμένων Πολιτειών με το Ιράν θα μπορούσε να διαρκέσει για χρόνια, αποσπώντας την προσοχή της Ουάσινγκτον από την αυξανόμενη ισχύ της Κίνας, σύμφωνα με τον Μαρκ Έσπερ, πρώην υπουργό Άμυνας κατά την πρώτη προεδρική θητεία του Ντόναλντ Τραμπ.

Μιλώντας την Πέμπτη στη Σύνοδο Κορυφής GZERO, που διοργάνωσαν η LSEG και ο Όμιλος Ευρασίας στο Λονδίνο, ο Έσπερ εκτίμησε ότι η σύγκρουση ενδέχεται να συνεχιστεί «και μέχρι το 2027». Δεν απέκλεισε, μάλιστα, το ενδεχόμενο να παραμείνει ανοιχτή έως το 2029, περνώντας στην επόμενη αμερικανική κυβέρνηση.

Στο επίκεντρο της εκτίμησής του βρίσκεται η δυσκολία επίτευξης μιας συμφωνίας που θα μπορούσε να γίνει αποδεκτή από τον Τραμπ. Κατά τον Έσπερ, ο Αμερικανός πρόεδρος θα επιδιώξει τόσο την αποκατάσταση της προηγούμενης κατάστασης στο Στενό του Ορμούζ όσο και ένα αποτέλεσμα καλύτερο από την πυρηνική συμφωνία που είχε εξασφαλίσει η κυβέρνηση του Μπαράκ Ομπάμα.

«Κάποια στιγμή, θα φτάσουμε σε ένα σημείο όπου ίσως και οι δύο πλευρές είναι πρόθυμες να προσέλθουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και να βρουν μια διευθέτηση μέσω διαπραγματεύσεων», ανέφερε. Ωστόσο, χαρακτήρισε «πολύ δύσκολη» την επίτευξη των στόχων που θα έθετε ο Τραμπ.

Μιλώντας στο CNBC στο περιθώριο της εκδήλωσης, ο πρώην υπουργός δήλωσε ότι δεν βλέπει τέλος στον πόλεμο «στο άμεσο μέλλον».

«Νομίζω ότι συνεχίζεται με αυτόν τον ρυθμό, όπου βλέπουμε τον αμερικανικό αποκλεισμό να συνεχίζεται, βλέπουμε περιστασιακές εκρήξεις από κάθε πλευρά», είπε, περιγράφοντας μια σύγκρουση που παρατείνεται χωρίς σαφή προοπτική διευθέτησης.

Σύμφωνα με το CNBC, ο πόλεμος διανύει πλέον τον όγδοο μήνα του, ενώ ο Τραμπ δήλωσε την Τετάρτη ότι η σύναψη συμφωνίας με την Τεχεράνη «δεν είναι κάτι που πραγματικά θέλω να κάνω». Το ίδιο μέσο αναφέρει ότι Αμερικανοί αξιωματούχοι εξετάζουν την επανέναρξη στρατιωτικών επιχειρήσεων μεγάλης κλίμακας τις επόμενες εβδομάδες.

Ο Έσπερ, ο οποίος διετέλεσε υπουργός Άμυνας από τον Ιούλιο του 2019 έως τον Νοέμβριο του 2020, υποστήριξε ότι παραμένει υπέρ της οικονομικής πίεσης προς το Ιράν. Προειδοποίησε, όμως, ότι η αποτελεσματικότητα αυτής της στρατηγικής εξαρτάται από την αντοχή της Ουάσινγκτον σε μια παρατεταμένη αναμέτρηση.

«Η πρόκληση είναι ότι η πολιτική απαιτεί χρόνο, πειθαρχία και υπομονή», τόνισε, αναγνωρίζοντας ότι ακόμη και η οικονομική πίεση δεν εγγυάται την επιστροφή της Τεχεράνης στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.

Η Κίνα ενισχύεται όσο η Ουάσινγκτον κοιτάζει τη Μέση Ανατολή

Για τον Έσπερ, το ευρύτερο στρατηγικό κόστος του πολέμου αφορά την Κίνα. Η παρατεταμένη εμπλοκή στη Μέση Ανατολή, υποστήριξε, περιορίζει την προσοχή που αφιερώνουν οι ΗΠΑ στην αντιμετώπιση της οικονομικής, τεχνολογικής, διπλωματικής και στρατιωτικής ισχύος του Πεκίνου.

«Η Κίνα είναι ο μεγαλύτερος αντίπαλός μας», δήλωσε. «Είναι η κρυμμένη απειλή εκεί έξω στην οποία δεν δίνουμε προσοχή επειδή είμαστε τόσο επικεντρωμένοι, και είμαστε εδώ και 20 και πλέον χρόνια, στη Μέση Ανατολή, και η Ευρώπη επικεντρώνεται στη Ρωσία».

Ο πρώην υπουργός υποστήριξε ότι το Πεκίνο ενισχύει συστηματικά τη θέση του, έχοντας πραγματοποιήσει, κατά την εκτίμησή του, «τη μεγαλύτερη στρατιωτική συγκέντρωση στην ιστορία».

«Απλώς δεν δίνουμε αρκετή προσοχή στους Κινέζους», είπε στο CNBC, αποδίδοντας στην κινεζική ηγεσία την επιδίωξη να κυριαρχήσει στον Ινδοειρηνικό και να αποκτήσει καθοριστικό ρόλο στην παγκόσμια διακυβέρνηση έως το 2049.

Ως παραδείγματα της κινεζικής στρατηγικής ανέφερε την ισχυρή παρουσία της χώρας στα ηλεκτρικά οχήματα, στις σπάνιες γαίες, στα ηλιακά πάνελ και στα κρίσιμα υλικά. Συνέδεσε αυτή την πρόοδο με την ικανότητα της κινεζικής κυβέρνησης να κατευθύνει την οικονομία προς συγκεκριμένους στόχους.

«Έχουν ένα σχέδιο δράσης και το εφαρμόζουν», υπογράμμισε.

Ο Έσπερ τάχθηκε υπέρ μιας συντονισμένης αμερικανικής πολιτικής απέναντι στο Πεκίνο, σε συνεργασία με Ευρωπαίους και Ασιάτες συμμάχους, η οποία θα καλύπτει τη στρατιωτική, τη διπλωματική, την οικονομική και την τεχνολογική συνεργασία. Η προειδοποίησή του είναι ότι όσο η σύγκρουση με το Ιράν παραμένει ανοιχτή, η Κίνα αποκτά περισσότερο χρόνο για να προωθήσει τους δικούς της στρατηγικούς στόχους.