Μην ανησυχείτε: Ο Πιερρακάκης παρακολουθεί την άνοδο της τιμής της αμόλυβδης

Υπάρχει μια εικόνα που επαναλαμβάνεται σχεδόν καθημερινά στη δημόσια ζωή. Ένας υπουργός πηγαίνει σε μια τηλεοπτική εκπομπή, απαντά σε όσα θέλει, αποφεύγει όσα τον δυσκολεύουν και στη συνέχεια το επιτελείο του εκδίδει ανακοίνωση για το πόσο καθαρές, πειστικές και ουσιαστικές ήταν οι τοποθετήσεις του.

Το πρόβλημα δεν είναι ότι οι υπουργοί εμφανίζονται στα κανάλια. Ούτε ότι υπερασπίζονται την κυβερνητική πολιτική. Αυτό είναι απολύτως θεμιτό. Το πρόβλημα αρχίζει όταν η συνέντευξη παύει να είναι πεδίο ελέγχου και γίνεται σκηνικό επικοινωνιακής επιβεβαίωσης. Όταν ο πολιτικός λόγος δεν δοκιμάζεται πραγματικά απέναντι στις αντιφάσεις του. Όταν η ερώτηση υπάρχει, αλλά η απάντηση μετατοπίζεται. Και όταν, στο τέλος, το πολιτικό γραφείο κρατά μόνο τις ατάκες που εξυπηρετούν το αφήγημα.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Motor Oil: Τα κέρδη εκτοξεύθηκαν, το πλαφόν απέτυχε και ο λογαριασμός έμεινε στους καταναλωτές

Επιβεβαιώθηκε στην πράξη ότι το πλαφόν των 17 λεπτών στα καύσιμα δεν μπορούσε να συγκρατήσει την ακρίβεια, αφού άφησε εκτός ελέγχου το μεγαλύτερο μέρος της τιμής: τα διυλιστήρια, τους προμηθευτές και τους φόρους

Η συνέντευξη του υπουργού Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών Κυριάκου Πιερρακάκη την Πέμπτη στο ΣΚΑΪ είναι χαρακτηριστική περίπτωση. Ασφαλώς έχει κάθε δικαίωμα να ασκήσει κριτική στον Αλέξη Τσίπρα, στο ΠΑΣΟΚ, στις προτάσεις της αντιπολίτευσης και στη ρητορική που θεωρεί παλιά ή ασαφή. Όμως το βασικό ζητούμενο για τον πολίτη είναι αν η κυβέρνηση έχει απαντήσεις για την ακρίβεια, τα καύσιμα, τα ενοίκια, τους έμμεσους φόρους και το πραγματικό διαθέσιμο εισόδημα.

Ο υπουργός είπε ότι η κυβέρνηση παρακολουθεί τις τιμές στην αμόλυβδη και θα παρέμβει αν χρειαστεί. Είπε επίσης ότι τα προβλήματα των πολιτών είναι και δικά της προβλήματα. Πρόκειται για διατυπώσεις σωστές, προσεκτικές και θεσμικά ευπρεπείς. Αλλά δεν αρκούν. Διότι ο πολίτης που πληρώνει ακριβότερα τη βενζίνη, το ρεύμα, το σούπερ μάρκετ και το ενοίκιο δεν ζητά μόνο διαβεβαιώσεις ότι η κυβέρνηση «είναι πάνω από το πρόβλημα». Ζητά να μάθει πότε, πώς και με ποιο αποτέλεσμα θα υπάρξει ανακούφιση.

Η απάντηση για το diesel είχε λογική. Επηρεάζει τις εφοδιαστικές αλυσίδες και περνά γρήγορα στον πληθωρισμό. Όμως η ερώτηση για την αμόλυβδη, ειδικά για τους πολίτες που θα μετακινηθούν στα νησιά ή ζουν σε περιοχές με υψηλότερες τιμές, έμεινε ουσιαστικά σε αναμονή. «Βλέπουμε» και «ανάλογα θα πράξουμε» είναι φράσεις που δίνουν πολιτικό χρόνο στην κυβέρνηση, αλλά δεν δίνουν βεβαιότητα στον πολίτη.

Το ίδιο ισχύει και για τη μεγάλη συζήτηση περί ανάπτυξης. Όταν ο υπουργός λέει ότι η ανάπτυξη είναι διπλάσια από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο, η επόμενη ερώτηση είναι αυτονόητη. Φτάνει αυτή η ανάπτυξη στην κοινωνία; Και όταν οι δημοσιογράφοι επισημαίνουν ότι οι έμμεσοι φόροι απομειώνουν την επίδραση των μειώσεων φόρων, η απάντηση δεν μπορεί να περιορίζεται στη γνωστή επίκληση των δημοσιονομικών ορίων. Τα όρια υπάρχουν. Όμως υπάρχει και η καθημερινή εμπειρία των νοικοκυριών, που συχνά ακυρώνει την αισιοδοξία των αριθμών.

Η κυβέρνηση διεκδικεί την εικόνα της σοβαρότητας, της σταθερότητας και της δημοσιονομικής υπευθυνότητας. Είναι θεμιτό. Αλλά η σοβαρότητα δεν μπορεί να εξαντλείται στην κριτική προς την αντιπολίτευση. Ούτε η σταθερότητα μπορεί να γίνεται απάντηση σε κάθε κοινωνική δυσκολία. Και κυρίως, η δημοσιονομική υπευθυνότητα δεν μπορεί να λειτουργεί ως μόνιμο καταφύγιο όταν τίθεται το ερώτημα της δίκαιης κατανομής των βαρών.

Γιατί, τελικά, τα προβλήματα των πολιτών δεν γίνονται «δικά μας» επειδή το λέει ένας υπουργός στην τηλεόραση.