Ούτε ένα συνέδριο δημοσιογραφίας με αντικειμενικά κριτήρια δεν μπορεί να γίνει στη χώρα

Το συνέδριο Athens Aletheia Forum, που διοργανώθηκε από τη Γενική Γραμματεία Ενημέρωσης και Επικοινωνίας με πρωτοβουλία του κυβερνητικού εκπροσώπου Παύλου Μαρινάκη, παρουσιάστηκε ως μια πρωτοβουλία διαλόγου για την ενημέρωση, τη δημοσιογραφία και την αντιμετώπιση της παραπληροφόρησης. Ωστόσο, η σύνθεση των ομιλητών και ο γενικότερος χαρακτήρας της διοργάνωσης γεννούν σοβαρά ερωτήματα για το κατά πόσο τέτοιες εκδηλώσεις υπηρετούν πραγματικά την αντικειμενική ενημέρωση.

Αφού αποχώρησαν όλοι οι εκπρόσωποι των κομμάτων που είχαν κληθεί καταγγέλοντας, πως το συνέδριο… «αλήθειας» έχει παρέλαση υπουργών, οσμή απευθείας αναθέσεων και μόνο στόχο να «ξεπλυθούν» πρωτοφανείς μεθοδεύσεις της κυβέρνησης, προέκυψε ότι ανάμεσα στους συμμετέχοντες ήταν και η Δήμητρα Συριάτου, σύντροφος του Κώστα Δογάνη, ενός από τους βασικούς συντελεστές της κομματικής προπαγανδιστικής ομάδας της Νέας Δημοκρατίας, που χρηματοδοτείται από συγκεκριμένους επιχειρηματίες, οι οποίοι έχουν πάρε δώσε με το δημόσιο και εξαρτώνται από κυβερνητικές αποφάσεις. Η κυρία Συριάτου κλήθηκε να μιλήσει σε πάνελ «από τα bots στην πόλωση» και προλογήθηκε από εκ των συντονιστών του συνεδρίου, δημοσιογράφο της κρατικής τηλεόρασης Απόστολο Μαγγηριάδη, ως ειδική στα social media και θέματα επικοινωνίας και ως πρώην συνεργάτιδα του Πρωθυπουργού, Κυριάκου Μητσοτάκη.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Αποσύρθηκαν τα κόμματα από το φόρουμ του Παύλου Μαρινάκη

Με καταγγελίες για κυβερνητικό show και όχι για πραγματική συζήτηση για τα fake news και την προπαγάνδα

Ολα αυτά σε ένα συνέδριο, που υποτίθεται ότι αφορά τη δημοσιογραφία και την ενημέρωση ενισχύει την αίσθηση ότι η εκδήλωση λειτούργησε περισσότερο ως χώρος δικτύωσης του κυβερνητικού επικοινωνιακού μηχανισμού παρά ως πραγματική συζήτηση για την ελευθερία και την ποιότητα της ενημέρωσης.

Το πρόβλημα είναι θεσμικό. Όταν η ίδια η κυβέρνηση διοργανώνει συνέδρια για τη δημοσιογραφία και επιλέγει πρόσωπα με εμφανή κομματική ταυτότητα, τότε η γραμμή ανάμεσα στην ενημέρωση και την προπαγάνδα γίνεται εξαιρετικά θολή. Η δημοσιογραφία όμως, για να λειτουργήσει σωστά, χρειάζεται απόσταση από την εξουσία και όχι στενή σχέση μαζί της.

Αυτό που γίνεται ακόμη πιο ειρωνικό είναι ότι τέτοιες πρακτικές δεν αποτελούν αποκλειστικότητα μιας μόνο πολιτικής παράταξης. Στο παρελθόν, παρόμοια φαινόμενα είχαν καταγραφεί και επί διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, όπου επίσης η ενημέρωση συχνά αντιμετωπιζόταν ως εργαλείο πολιτικής αντιπαράθεσης.

Σε μια χώρα όπου η αξιοπιστία των μέσων ενημέρωσης δοκιμάζεται διαρκώς, τέτοιες πρωτοβουλίες θα έπρεπε να αποτελούν ευκαιρία για πραγματική αυτοκριτική και ανοιχτό διάλογο. Αντί γι’ αυτό, κινδυνεύουν να καταλήγουν σε επικοινωνιακές βιτρίνες, όπου η «αλήθεια» παρουσιάζεται μέσα από το φίλτρο της κομματικής σκοπιμότητας.

Και αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο πρόβλημα, ότι ακόμη και όταν οργανώνεται ένα συνέδριο για την ενημέρωση, η δημοσιογραφία φαίνεται να απουσιάζει ενώ η κομματική προπαγάνδα είναι απολύτως παρούσα.