Παρατείνεται έως τον Απρίλιο του 2027 το «πάγωμα» του τόκου στις ρυθμίσεις χρεών προς την Εφορία

Με τροπολογία που κατατέθηκε στη Βουλή στο νομοσχέδιο «Κοινωνικό Κλιματικό Ταμείο, Ταμείο Εκσυγχρονισμού και άλλες διατάξεις», το υπουργείο Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών παρατείνει για ακόμη έναν χρόνο το «πάγωμα» του τόκου της πάγιας ρύθμισης ληξιπρόθεσμων οφειλών προς τη φορολογική διοίκηση.

Η ρύθμιση προβλέπει ότι από την 1η Απριλίου 2024 έως και την 30ή Απριλίου 2027 ο τόκος των σχετικών ρυθμίσεων παραμένει αμετάβλητος στο επίπεδο που είχε διαμορφωθεί στις 31 Μαρτίου 2024. Η τροπολογία κατατέθηκε με αριθμό 470/118 στις 3 Απριλίου 2026 και εντάχθηκε στην επεξεργασία του σχεδίου νόμου από τη Διαρκή Επιτροπή Οικονομικών Υποθέσεων.

Η παρέμβαση αυτή δεν δημιουργεί μια νέα ρύθμιση οφειλών, ούτε αυξάνει τον αριθμό των δόσεων. Διατηρεί, όμως, το κόστος εξυπηρέτησης των υφιστάμενων δυνατοτήτων ρύθμισης σταθερό, αποτρέποντας νέα αναπροσαρμογή προς τα πάνω λόγω των επιτοκιακών συνθηκών. Στην πράξη, η κυβερνητική επιλογή σημαίνει ότι οι φορολογούμενοι που εντάσσονται στην πάγια ρύθμιση δεν θα δουν για ένα ακόμη έτος ακριβότερη επιβάρυνση στον τόκο που συνοδεύει τις δόσεις τους. Πρόκειται για συνέχεια της ίδιας λογικής που είχε υιοθετηθεί το 2024 και παρατάθηκε το 2025, με στόχο να μην περάσει αυτούσιο το αυξημένο κόστος χρήματος στις ρυθμισμένες φορολογικές οφειλές.

Με βάση την επίσημη ανακοίνωση του υπουργείου για το προηγούμενο καθεστώς, τα επιτόκια που είχαν «κλειδώσει» στο επίπεδο της 31ης Μαρτίου 2024 διαμορφώθηκαν σε 4,34% για οφειλές που ρυθμίζονται σε έως 12 μηνιαίες δόσεις και σε 5,84% για οφειλές που ρυθμίζονται σε περισσότερες από 12 δόσεις. Για τη δεύτερη υπαγωγή, δηλαδή όταν μια ρύθμιση χάνεται και ενεργοποιείται εκ νέου, τα επιτόκια είχαν οριστεί υψηλότερα, στο 5,84% για έως 12 δόσεις και στο 7,34% για περισσότερες από 12. Αυτές είναι οι βάσεις πάνω στις οποίες πατά και η νέα παράταση, καθώς η τροπολογία ορίζει ρητά ότι το επιτόκιο παραμένει αμετάβλητο όπως είχε διαμορφωθεί στις 31/3/2024.

Δημοσιογραφικά, η κίνηση αυτή εκπέμπει διπλό μήνυμα. Από τη μία πλευρά, η κυβέρνηση επιδιώκει να δείξει ότι αναγνωρίζει τη δυσκολία αποπληρωμής των φορολογικών βαρών σε μια περίοδο όπου η πίεση στη ρευστότητα παραμένει ισχυρή, ιδίως για μικρομεσαίες επιχειρήσεις και νοικοκυριά με συσσωρευμένες υποχρεώσεις. Από την άλλη, επιλέγει μια ελεγχόμενη παρέμβαση: δεν ανοίγει παράθυρο για πιο γενναίες ρυθμίσεις, όπως περισσότερες δόσεις ή νέα ειδικά σχήματα, αλλά περιορίζεται στη συγκράτηση του κόστους της ήδη υπάρχουσας πάγιας ρύθμισης. Με αυτόν τον τρόπο επιχειρεί να ισορροπήσει ανάμεσα στην ανάγκη διευκόλυνσης των οφειλετών και στη διατήρηση της εισπρακτικής πειθαρχίας.

Αναλυτικά, η σημασία της τροπολογίας βρίσκεται λιγότερο στον εντυπωσιασμό και περισσότερο στη σταθερότητα που προσφέρει. Για όσους έχουν ήδη μπει ή πρόκειται να μπουν σε ρύθμιση, το «πάγωμα» μειώνει την αβεβαιότητα ως προς το τελικό κόστος αποπληρωμής και λειτουργεί ως κίνητρο παραμονής στο σχήμα. Ταυτόχρονα, όμως, δεν λύνει το βασικό πρόβλημα πολλών οφειλετών: ότι ακόμη και με σταθερό επιτόκιο, οι 12 ή 24 δόσεις παραμένουν περιορισμένες για χρέη που έχουν διογκωθεί από φόρους, προσαυξήσεις και σωρευμένες οικονομικές υποχρεώσεις. Έτσι, η νέα τροπολογία είναι μια σαφής διευκόλυνση, αλλά όχι μια συνολική επανεκκίνηση της πολιτικής ρυθμίσεων απέναντι στα χρέη προς την Εφορία. 

.