Ελένη Βρεττού: Ξεγυμνώνει το «members-only» club της εξουσίας και αμφισβητεί τη βολική υποκρισία της επετειακής ενδυνάμωσης

Λίγες εβδομάδες πριν από την 8η Μαρτίου, την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, μια ανάρτηση στο Facebook ήρθε να ταράξει τα αυτάρεσκα corporate πάνελ και των προβλέψιμων συζητήσεων περί «γυναικείας ηγεσίας». Η διευθύνουσα σύμβουλος της Crediabank,  Ελένη Βρεττού έγραψε για μια δημόσια παραδοχή συλλογικής αποτυχίας και μαζί, για μια ευθεία επίθεση σε ένα σύστημα που αναπαράγει τον εαυτό του.

Η αφορμή ήταν οι καταιγιστικές προσκλήσεις για συμμετοχή σε πάνελ για την Ημέρα της Γυναίκας. Το περιεχόμενο, γνώριμο. Οι ίδιες και οι ίδιοι. Επιτυχημένες γυναίκες που μιλούν μεταξύ τους για το πώς συνδύασαν καριέρα και οικογένεια, πώς ανέβηκαν στην ιεραρχία, ποιες «συμβουλές» δίνουν στις νεότερες.

Πόσες νέες γυναίκες CEOs αναδείχθηκαν τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα; Πόσες τοποθετήθηκαν σε C-level θέσεις με πραγματική εκτελεστική εξουσία; Πόσες συμμετέχουν σε διαδοχές διοίκησης; Οι αριθμοί εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων παραμένουν απογοητευτικοί. Κι όμως, οι εταιρικές εκθέσεις βιωσιμότητας ξεχειλίζουν από «fantastic empowerment programs». Με την ενδυνάμωση, ωστόσο, να σταματά ευγενικά λίγο πριν την πόρτα του executive club.

Η ίδια, με 25 χρόνια τραπεζικής διαδρομής και 15 σε θέσεις υψηλής ευθύνης σε αποστολές που, όπως σημειώνει, δεν αναλάμβανε ή δεν ολοκλήρωνε κανένας άνδρας, καταλήγει σε μια σκληρή διαπίστωση, πως για τις γυναίκες, το ταβάνι είναι κοινωνικά θεμελιωμένο. Ξεκινά από τα στερεότυπα, περνά από τις ειρωνείες περί «Bank Feminina» αναφερόμενη στην τράπεζα που διοικεί και την αποκαλούν άλλοι, όταν οι γυναίκες ξεπερνούν το ανεκτό ποσοστό, και καταλήγει στη διαχρονική αμφισβήτηση: «Κάποιος άνδρας θα την έβαλε εκεί».

Ακόμη και η θεσμική πρόοδος, η ποσόστωση 25% και πλέον 33% στα Διοικητικά Συμβούλια,  αποδεικνύεται, κατά την άποψή της, συχνά προσχηματική. Οι ίδιες γυναίκες ανακυκλώνονται σε πολλαπλά ΔΣ ή τοποθετούνται πρόσωπα χωρίς ουσιαστική διοικητική εμπειρία, ώστε να επιβεβαιώνεται σιωπηρά το αφήγημα της «υποχρεωτικής συμμετοχής».

Η πιο δυνατή στιγμή της ανάρτησης, ωστόσο, δεν αφορά τα στατιστικά. Αφορά τη δεκάχρονη κόρη της. Το παιδί που δηλώνει περήφανο για μια «μαμά διαφορετική» και θέλει να της μοιάσει «και ας κουραστεί στη ζωή της».

Και τότε έρχεται η ρήξη. Φέτος, δηλώνει, θα απέχει από την «επετειακή ψυχοθεραπεία». Αντί για πάνελ γυναικών που μιλούν σε γυναίκες, προτείνει κάτι ριζοσπαστικό στην απλότητά του. Πάνελ με άνδρες CEOs. Με επίμονες ερωτήσεις. Γιατί δεν υπάρχουν περισσότερες γυναίκες σε εκτελεστικούς ρόλους; Τι θα αλλάξει; Σε τι δεσμεύονται; Πώς θα σπάσει το άτυπο members club;