Το παρασκήνιο της συνάντησης Σι, Τραμπ και Πούτιν, τα παζάρια για Ουκρανία, Ταϊβάν, πυρηνικά, εμπόριο και ενέργεια και ο μεγάλος κερδισμένος στη νέα γεωπολιτική σκακιέρα
Για πρώτη φορά οι ηγέτες των Ηνωμένων Πολιτειών, της Κίνας και της Ρωσίας κάθισαν στο ίδιο τραπέζι, σε μια αυτοτελή τριμερή συνάντηση, επιχειρώντας να συζητήσουν τα σημαντικότερα ζητήματα της διεθνούς ασφάλειας. Η συνάντηση της 19ης Νοεμβρίου, στη Σενζέν της Κίνας, στο περιθώριο της συνόδου APEC, είχε ιστορικό συμβολισμό, αλλά και έντονες αντιφάσεις.
Ο Ντόναλντ Τραμπ επιχείρησε να παρουσιάσει το γεγονός ως απόδειξη ότι η προσωπική του διπλωματία μπορεί να επιτύχει όσα αδυνατούν οι παραδοσιακοί διεθνείς θεσμοί. Ο Βλαντίμιρ Πούτιν επιδίωξε να επιστρέψει στο κέντρο των διεθνών αποφάσεων, παρά τον πόλεμο στην Ουκρανία και τις δυτικές κυρώσεις. Ο Σι Τζινπίνγκ εμφανίστηκε ως οικοδεσπότης και συντονιστής μιας συνάντησης που έφερε τους δύο σημαντικότερους στρατηγικούς συνομιλητές του στο κινεζικό έδαφος.
Το αποτέλεσμα ήταν αποκαλυπτικό. Σύμφωνα με το Associated Press, οι τρεις πλευρές κατέληξαν σε γενικές κατευθύνσεις για μεταρρυθμίσεις στον ΟΗΕ, αύξηση της προσφοράς πετρελαίου και διάλογο για τη μείωση των πυρηνικών κινδύνων. Ωστόσο, η ανακοίνωση που παρουσίασαν Κίνα και Ρωσία δεν περιελάμβανε συγκεκριμένη συμφωνία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία ή για την κρίση στο Ιράν. Οι ΗΠΑ δεν είχαν δημοσιοποιήσει το σχετικό κείμενο κατά τον χρόνο του ρεπορτάζ.
Το πραγματικό διακύβευμα, επομένως, δεν περιορίζεται σε όσα ανακοινώθηκαν. Αφορά το εάν οι τρεις ισχυρότερες στρατιωτικές δυνάμεις επιχειρούν να διαμορφώσουν έναν νέο τρόπο διαχείρισης των διεθνών κρίσεων, με λιγότερη συμμετοχή των συμμάχων τους και μεγαλύτερο περιθώριο απευθείας συναλλαγών.
Το παρασκήνιο: Τρεις ηγέτες, τρεις διαφορετικές ατζέντες
Η προετοιμασία της συνάντησης ήταν περισσότερο περίπλοκη από όσο άφηνε να εννοηθεί η επίσημη εικόνα.
Σε ανάλυση του Reuters στις 14 Νοεμβρίου αποκαλυπτόταν ότι μέχρι τις τελευταίες ημέρες υπήρχαν διαφωνίες ακόμη και για τη μορφή και την ημερήσια διάταξη. Η Μόσχα επιθυμούσε να συζητηθεί η Ουκρανία, η Ουάσιγκτον έδινε έμφαση στα πυρηνικά, ενώ το Πεκίνο αντιμετώπιζε με επιφυλακτικότητα το ενδεχόμενο να μετατραπεί η σύνοδος σε διαπραγμάτευση για περιορισμούς στο κινεζικό οπλοστάσιο.
Η σειρά των συναντήσεων είχε ιδιαίτερη σημασία. Ο Τραμπ πραγματοποίησε χωριστές επαφές με τον Σι και τον Πούτιν πριν από την τριμερή. Η συνομιλία του με τον Ρώσο πρόεδρο διήρκεσε περίπου 40 λεπτά και, σύμφωνα με τη ρωσική πλευρά, επικεντρώθηκε στην Ουκρανία.
Η Washington Post περιγράφει τρεις ανταγωνιστικές αντιλήψεις για την παγκόσμια τάξη. Ο Τραμπ αναζητεί μια επιτυχία που θα καθορίσει την πολιτική του κληρονομιά, ο Πούτιν ζητεί αναγνώριση των ρωσικών συμφερόντων ασφαλείας και ο Σι επιδιώκει να καθιερώσει την Κίνα ως αναντικατάστατο κέντρο της διεθνούς διπλωματίας.
Η τελευταία αυτή επιδίωξη εξηγεί και τον έντονο συμβολισμό της κινεζικής φιλοξενίας. Ο Σι δεν χρειαζόταν απαραίτητα να εξασφαλίσει μια μεγάλη συμφωνία για να αποκομίσει πολιτικά οφέλη. Η παρουσία των άλλων δύο ηγετών στο έδαφός του αρκούσε για να ενισχύσει την εικόνα της Κίνας ως ισότιμης —και σε ορισμένα πεδία κυρίαρχης— δύναμης.
Ουκρανία: Ο Πούτιν επιστρέφει στο τραπέζι χωρίς να υποχωρήσει
Η Ουκρανία ήταν το πιο ευαίσθητο γεωπολιτικό ζήτημα της συνάντησης.
Για τον Πούτιν, το στρατηγικό όφελος προκύπτει ήδη από την ίδια τη συμμετοχή του. Ένας πρόεδρος που μετά τη ρωσική εισβολή του 2022 αντιμετώπισε διεθνή απομόνωση, βρίσκεται πλέον στο ίδιο τραπέζι με τους ηγέτες των δύο μεγαλύτερων οικονομιών του κόσμου.
Όπως επισημαίνει η Wall Street Journal, η εικόνα αυτή φανερώνει τα όρια της δυτικής πολιτικής διπλωματικής απομόνωσης της Μόσχας.
Η ρωσική επιδίωξη, όμως, είναι βαθύτερη. Η Μόσχα δεν ενδιαφέρεται μόνο για μια κατάπαυση του πυρός. Επιδιώκει τη μετατροπή των στρατιωτικών δεδομένων σε πολιτικά και γεωστρατηγικά κεκτημένα, καθώς και τη διαπραγμάτευση μιας ευρύτερης αρχιτεκτονικής ευρωπαϊκής ασφάλειας, με περιορισμούς στη στρατιωτική παρουσία του ΝΑΤΟ στην ανατολική Ευρώπη.
Εδώ εντοπίζεται και ο μεγαλύτερος κίνδυνος για το Κίεβο: να μετατραπεί η Ουκρανία από υποκείμενο μιας ειρηνευτικής διαδικασίας σε αντικείμενο διαπραγμάτευσης μεταξύ ισχυρότερων κρατών.
Δεν είναι τυχαίο ότι ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι έχει προειδοποιήσει για τον κίνδυνο μιας νέας «Γιάλτας», όπου οι μεγάλες δυνάμεις θα αποφασίζουν για τα σύνορα και τις σφαίρες επιρροής χωρίς τη συμμετοχή των άμεσα ενδιαφερομένων.
Ο Τραμπ, από την πλευρά του, επιδιώκει μια διπλωματική διέξοδο που θα του επιτρέψει να εμφανιστεί ως ειρηνοποιός. Όμως μια συμφωνία αποδεκτή από τον Πούτιν δεν θα είναι απαραιτήτως αποδεκτή από την Ουκρανία και τους Ευρωπαίους.
Η μεγαλύτερη επιτυχία του Πούτιν μέχρι στιγμής δεν είναι ότι κέρδισε κάποια συγκεκριμένη παραχώρηση. Είναι ότι επανήλθε ως συνομιλητής για τη διαμόρφωση της ευρωπαϊκής ασφάλειας, χωρίς να έχει προηγηθεί μια οριστική διευθέτηση του πολέμου.
Ταϊβάν: Η μεγάλη ανησυχία πίσω από τη σιωπή
Αν η Ουκρανία αποτελεί το βασικό πεδίο διεκδικήσεων της Μόσχας, η Ταϊβάν είναι το κρισιμότερο ζήτημα για το Πεκίνο.
Ο Σι Τζινπίνγκ επιδιώκει να διατηρήσει ανοιχτό τον απευθείας διάλογο με την Ουάσιγκτον, χωρίς να αποδεχθεί περιορισμούς στους μακροπρόθεσμους στόχους της Κίνας απέναντι στο νησί.
Σύμφωνα με το κινεζικό πρακτορείο Xinhua, που επικαλείται το Associated Press, η Ταϊβάν τέθηκε στη διμερή συνάντηση Σι–Τραμπ. Δεν προκύπτει, όμως, από τα δημοσιευμένα στοιχεία ότι υπήρξε κάποια συμφωνία αλλαγής του καθεστώτος της ή των αμερικανικών δεσμεύσεων ασφαλείας.
Το Πεκίνο γνωρίζει ότι η υπόθεση της Ταϊβάν συνδέεται με την αξιοπιστία των Ηνωμένων Πολιτειών απέναντι στην Ιαπωνία, τη Νότια Κορέα και άλλους εταίρους στην περιοχή του Ινδοειρηνικού.
Η ανησυχία τους είναι ότι η λογική των μεγάλων διμερών ή τριμερών συναλλαγών θα μπορούσε να υπονομεύσει τις υφιστάμενες εγγυήσεις ασφαλείας.
Η κατάσταση επιβαρύνεται από την ένταση στις σινοϊαπωνικές σχέσεις και τη ρωσική στρατιωτική δραστηριότητα στην περιοχή. Σύμφωνα με σημερινό τηλεγράφημα του Reuters, η Ταϊβάν ανέφερε δραστηριότητα ρωσικών στρατιωτικών αεροσκαφών ανατολικά του νησιού, ενώ Τόκιο και Πεκίνο εξακολουθούν να διαφωνούν για τις συνέπειες μιας ενδεχόμενης κρίσης στο Στενό της Ταϊβάν.
Η στρατηγική του Σι φαίνεται να είναι η σταδιακή ενίσχυση της διπλωματικής του θέσης, με παράλληλη διατήρηση της στρατιωτικής πίεσης και της οικονομικής αλληλεξάρτησης. Δεν χρειάζεται να αποσπάσει σήμερα μια επίσημη αμερικανική παραχώρηση για να θεωρεί χρήσιμη τη συνάντηση.
Αρκεί να ενισχύεται η αντίληψη ότι η Ουάσιγκτον αναγνωρίζει το Πεκίνο ως τον βασικό συνομιλητή της για το μέλλον της ασιατικής ασφάλειας.
Πυρηνικά: Το μεγάλο στοίχημα του Τραμπ και η απροθυμία της Κίνας
Στο πεδίο των πυρηνικών όπλων, η απόσταση ανάμεσα στις διακηρύξεις και στις πραγματικές δυνατότητες συμφωνίας παραμένει μεγάλη.
Η λήξη της συνθήκης New START τον Φεβρουάριο του 2026 άφησε τις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Ρωσία χωρίς το τελευταίο διμερές καθεστώς δεσμευτικών περιορισμών στα στρατηγικά πυρηνικά τους οπλοστάσια.
Ο Τραμπ επιδιώκει μια νέα συμφωνία, στην οποία θα συμμετέχει και η Κίνα. Θα μπορούσε έτσι να εμφανιστεί ως ο πρόεδρος που κατάφερε να οικοδομήσει ένα σύστημα πυρηνικού ελέγχου προσαρμοσμένο στις ισορροπίες του 21ου αιώνα.
Όμως το Πεκίνο δεν συμμερίζεται αυτή την επιδίωξη. Το κινεζικό πυρηνικό οπλοστάσιο παραμένει σημαντικά μικρότερο από τα αντίστοιχα αμερικανικό και ρωσικό, παρά τη συνεχιζόμενη ταχεία ανάπτυξή του. Μια διαπραγμάτευση που θα επέβαλλε συμμετρικούς περιορισμούς στις τρεις χώρες θα μπορούσε να παγιώσει την υφιστάμενη κινεζική υστέρηση.
Το αποτέλεσμα της συνάντησης ήταν μια γενική δέσμευση για διάλογο, περιορισμό των πυρηνικών κινδύνων και αποτροπή της διάδοσης πυρηνικών όπλων. Δεν ανακοινώθηκε, ωστόσο, συγκεκριμένη συμφωνία μείωσης των οπλοστασίων.
Η Los Angeles Times υπογραμμίζει το χάσμα μεταξύ της αμερικανικής ρητορικής περί αφοπλισμού και των στρατιωτικών κινήσεων της Μόσχας, αναφέροντας την ανάπτυξη ρωσικών βομβαρδιστικών με δυνατότητα μεταφοράς πυρηνικών όπλων προς το Βιετνάμ πριν από τη σύνοδο.
Ο Σι φαίνεται περισσότερο διατεθειμένος να συζητήσει μηχανισμούς επικοινωνίας και πρόληψης κρίσεων, παρά να δεχθεί άμεσα ποσοτικούς περιορισμούς. Αυτό θα μπορούσε να αποτελέσει ένα πρώτο βήμα για τη μείωση του κινδύνου λανθασμένων υπολογισμών, όχι όμως και μια νέα διεθνή συμφωνία ελέγχου εξοπλισμών.
Ο Τραμπ διατήρησε την πρωτοβουλία στο ζήτημα των πυρηνικών, αλλά ο Σι απέφυγε, προς το παρόν, την ουσιαστική δέσμευση που θα μετέτρεπε την αμερικανική πρόταση σε διπλωματική επιτυχία.
Διεθνές εμπόριο: Η μάχη των δασμών, των μικροτσίπ και των σπάνιων γαιών
Πίσω από τα ζητήματα στρατιωτικής ασφάλειας βρίσκεται μια εξίσου καθοριστική αντιπαράθεση: ο ανταγωνισμός για τον έλεγχο της παγκόσμιας οικονομίας.
Η συνάντηση των τριών ηγετών πραγματοποιήθηκε σε μια περίοδο κατά την οποία η εμπορική αντιπαράθεση Ουάσιγκτον–Πεκίνου έχει αποκτήσει χαρακτήρα μακροπρόθεσμου τεχνολογικού ανταγωνισμού.
Οι αμερικανικοί περιορισμοί στην εξαγωγή προηγμένων ημιαγωγών, η κινεζική κυριαρχία στην επεξεργασία σπάνιων γαιών, οι δασμοί και ο ανταγωνισμός στην τεχνητή νοημοσύνη διαμορφώνουν ένα μέτωπο που δεν μπορεί να επιλυθεί με μια απλή πολιτική συμφωνία.
Η Washington Post αναδεικνύει τη σημασία των σπάνιων γαιών: σύμφωνα με στοιχεία του Διεθνούς Οργανισμού Ενέργειας που επικαλείται, η Κίνα ελέγχει περίπου το 90% της παγκόσμιας δυναμικότητας επεξεργασίας τους. Το γεγονός αυτό προσφέρει στο Πεκίνο σημαντική διαπραγματευτική ισχύ σε βιομηχανίες στρατηγικής σημασίας.
Ο Τραμπ επιδιώκει να περιορίσει το αμερικανικό εμπορικό έλλειμμα και να προστατεύσει την τεχνολογική υπεροχή των ΗΠΑ. Ο Σι, αντίθετα, επιδιώκει πρόσβαση στις διεθνείς αγορές και διατήρηση της κινεζικής θέσης στις παγκόσμιες εφοδιαστικές αλυσίδες.
Η πρόσφατη παράταση της εμπορικής εκεχειρίας μεταξύ των δύο χωρών προσφέρει προσωρινή σταθερότητα. Δεν επιλύει, όμως, τις βαθύτερες διαφορές για τις τεχνολογικές εξαγωγές, την κινεζική βιομηχανική πολιτική και την πρόσβαση στις πρώτες ύλες.
Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Σι, μιλώντας στην APEC, εμφανίστηκε ως υπερασπιστής του ελεύθερου εμπορίου, ενώ ο Πούτιν κατήγγειλε τις δυτικές κυρώσεις και τον προστατευτισμό. Η κινεζική ρητορική επιχειρεί να παρουσιάσει το Πεκίνο ως δύναμη οικονομικής σταθερότητας, σε αντιδιαστολή με την αμερικανική πολιτική εμπορικών πιέσεων.
Αυτή είναι μια σημαντική πλευρά της κινεζικής στρατηγικής. Ο Σι δεν επιδιώκει μόνο καλύτερους όρους στις διμερείς συναλλαγές με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Επιχειρεί ταυτόχρονα να κερδίσει πολιτική επιρροή στις αναδυόμενες οικονομίες, προβάλλοντας την Κίνα ως αναγκαίο εταίρο της παγκοσμιοποίησης.
Ενέργεια: Από τη Ρωσία έως τα Στενά του Ορμούζ
Στον ενεργειακό τομέα, οι τρεις ηγέτες έχουν διαφορετικά συμφέροντα, αλλά και έναν κοινό φόβο: ότι μια μεγάλη διαταραχή στην προσφορά πετρελαίου και φυσικού αερίου θα επιδεινώσει την παγκόσμια οικονομική αστάθεια.
Ο πόλεμος στο Ιράν έχει αναδείξει ξανά τη στρατηγική σημασία των Στενών του Ορμούζ. Η ασφαλής διέλευση των ενεργειακών φορτίων από την περιοχή αποτελεί άμεση προτεραιότητα για την Κίνα, σημαντικό εισαγωγέα ενέργειας, αλλά και για τις Ηνωμένες Πολιτείες λόγω των επιπτώσεων των ενεργειακών τιμών στον πληθωρισμό και στη διεθνή οικονομία.
Ο Τραμπ ανέφερε ότι ο ίδιος και ο Σι συμφωνούν ως προς την ανάγκη απρόσκοπτης ροής πετρελαίου μέσω των Στενών. Στην τριμερή ανακοίνωση, σύμφωνα με το Associated Press, συμπεριλήφθηκε επίσης η κατεύθυνση αύξησης της παραγωγής και προσφοράς πετρελαϊκών προϊόντων.
Η Ρωσία, από την πλευρά της, επιχειρεί να παρουσιάσει τις εξαγωγές της ως αναγκαίο στοιχείο της ενεργειακής ασφάλειας της Ασίας. Ο Πούτιν υποστήριξε στην APEC ότι η χώρα του διαδραματίζει ουσιαστικό ρόλο τόσο στην ενεργειακή όσο και στην επισιτιστική ασφάλεια της περιοχής.
Η σχέση Μόσχας- Πεκίνου είναι καθοριστική. Οι κινεζικές εισαγωγές ρωσικού πετρελαίου, οι συναλλαγές φυσικού αερίου και οι ευρύτερες οικονομικές συμφωνίες έχουν μειώσει την αποτελεσματικότητα της δυτικής απομόνωσης της Ρωσίας. Σύμφωνα με το Al Jazeera, οι ρωσικές εξαγωγές πετρελαίου προς την Κίνα αυξήθηκαν κατά 35% το πρώτο τρίμηνο του 2026, με βάση στοιχεία που αποδίδονται σε αξιωματούχο του Κρεμλίνου.
Ωστόσο, η σχέση αυτή δεν είναι ισόρροπη. Η Ρωσία χρειάζεται όλο και περισσότερο την κινεζική αγορά, ενώ η Κίνα διαθέτει μεγαλύτερη δυνατότητα διαφοροποίησης των προμηθευτών της.
Εδώ βρίσκεται ένα από τα ισχυρότερα στρατηγικά πλεονεκτήματα του Σι: διατηρεί τη δυνατότητα συνεργασίας με τη Ρωσία στον ενεργειακό τομέα, ενώ ταυτόχρονα διαπραγματεύεται με την Ουάσιγκτον για το διεθνές εμπόριο και την ασφάλεια των θαλάσσιων μεταφορών.
Μια νέα Γιάλτα ή μια εύθραυστη συνεννόηση;
Η ιστορική αναφορά στη Γιάλτα του 1945 κυριαρχεί σε μεγάλο μέρος της διεθνούς αρθρογραφίας. Όμως οι αναλογίες έχουν όρια.
Η γαλλική Le Monde, σε άρθρο γνώμης της 18ης Νοεμβρίου, προειδοποιεί ότι η συνάντηση δεν πρέπει να θεωρείται αυτομάτως μια νέα Γιάλτα. Οι τρεις ηγέτες διαθέτουν διαφορετικά στρατηγικά συμφέροντα, ενώ ο μεταξύ τους ανταγωνισμός δεν έχει εξαλειφθεί.
Αυτή η παρατήρηση έχει ιδιαίτερη σημασία.
Το 1945 οι νικήτριες δυνάμεις του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου διαμόρφωναν την επόμενη διεθνή τάξη. Σήμερα η Ουάσιγκτον, το Πεκίνο και η Μόσχα δεν εκπροσωπούν έναν ενιαίο συνασπισμό, αλλά διαφορετικά και συχνά ανταγωνιστικά συστήματα συμφερόντων.
Παρά ταύτα, η συνάντηση αναδεικνύει μια τάση που προβληματίζει την Ευρώπη: την πιθανότητα τα κρισιμότερα ζητήματα ασφάλειας να συζητούνται σε ένα περιορισμένο σχήμα μεγάλων δυνάμεων, με την Ευρωπαϊκή Ένωση και άλλους συμμάχους εκτός της βασικής διαπραγμάτευσης.
Το Axios είχε καταγράψει πριν από τη σύνοδο τις ανησυχίες Ευρωπαίων αξιωματούχων για το ενδεχόμενο ο Τραμπ να προχωρήσει σε θέσεις που θα υπονόμευαν τα συμφέροντα της Ουκρανίας ή των αμερικανικών συμμάχων στην Ασία.
Η Ευρώπη βρίσκεται αντιμέτωπη με μια διπλή δυσκολία. Εξακολουθεί να εξαρτάται από τις αμερικανικές εγγυήσεις ασφαλείας, ενώ ταυτόχρονα διαπιστώνει ότι η Ουάσιγκτον μπορεί να επιδιώκει διευθετήσεις με τη Μόσχα ή το Πεκίνο χωρίς πλήρη ευρωπαϊκή συμμετοχή.
Για την ΕΕ, επομένως, το ζήτημα δεν είναι μόνο η έκβαση του πολέμου στην Ουκρανία. Είναι το κατά πόσον θα έχει πραγματικό λόγο στον επανακαθορισμό της ευρωπαϊκής αρχιτεκτονικής ασφαλείας.
Η γεωπολιτική αποτίμηση: Ποιος κερδίζει περισσότερο
Η συνάντηση δεν απέφερε μέχρι στιγμής κάποιον μεγάλο, δεσμευτικό συμβιβασμό. Επομένως, η αποτίμηση πρέπει να γίνει με βάση τα πολιτικά, διπλωματικά και στρατηγικά οφέλη, όχι με βάση ανύπαρκτες συμφωνίες.
Ο Κινέζος πρόεδρος ενισχύει το διεθνές κύρος του, εμφανίζεται ως βασικός διαμεσολαβητικός πόλος, διατηρεί τα πλεονεκτήματα της σχέσης με τη Ρωσία και αποφεύγει άμεσες δεσμεύσεις στο πυρηνικό πεδίο. Η σύνοδος πραγματοποιείται με τους δικούς του όρους φιλοξενίας.
Ο Ρώσος πρόεδρος καταγράφει σημαντική διπλωματική νίκη, επιστρέφοντας στο υψηλότερο επίπεδο των διεθνών επαφών. Δεν εξασφαλίζει, ωστόσο, κάποια αναγνωρισμένη διευθέτηση των ρωσικών αξιώσεων στην Ουκρανία και παραμένει οικονομικά εξαρτημένος από την Κίνα.
Ο Αμερικανός πρόεδρος κερδίζει σε προβολή και αναδεικνύει την ικανότητά του να συνομιλεί απευθείας με τους βασικούς ανταγωνιστές της Ουάσιγκτον. Χωρίς ουσιαστική συμφωνία για πυρηνικά, Ουκρανία ή εμπόριο, όμως, η προσωπική του διπλωματία παραμένει περισσότερο μια πολιτική επένδυση παρά ένα ολοκληρωμένο στρατηγικό αποτέλεσμα.
Η παραπάνω κατάταξη αποτελεί πολιτική εκτίμηση και όχι οριστική αποτίμηση της συνόδου. Ειδικά για τον Πούτιν, το συμβολικό όφελος μπορεί να αποδειχθεί ιδιαίτερα σημαντικό εάν η τριμερής αποτελέσει αφετηρία διαπραγματεύσεων για την Ουκρανία με ευνοϊκότερους όρους για τη Μόσχα.
Γιατί ο Σι Τζινπίνγκ είναι ο μεγάλος κερδισμένος
Η ουσιαστική διαφορά μεταξύ των τριών ηγετών βρίσκεται στο είδος του αποτελέσματος που χρειάζεται ο καθένας.
Ο Τραμπ επιδιώκει μια μεγάλη συμφωνία, ώστε να επιβεβαιώσει την αποτελεσματικότητα της προσωπικής διπλωματίας του. Ο Πούτιν χρειάζεται πολιτική νομιμοποίηση και μια εξέλιξη που θα ενισχύσει τη ρωσική θέση στην Ουκρανία. Ο Σι, αντίθετα, έχει τη δυνατότητα να επωφεληθεί ακόμη και από τη μη επίτευξη συμφωνίας.
Η Κίνα αναδεικνύεται σε απαραίτητο συνομιλητή για ζητήματα που εκτείνονται από την Ταϊβάν και τις πυρηνικές ισορροπίες έως την Ουκρανία, την τεχνολογία και τις διεθνείς ενεργειακές αγορές.
Το Πεκίνο διατηρεί στενή σχέση με τη Μόσχα, χωρίς να έχει αναλάβει άμεση στρατιωτική εμπλοκή στον ουκρανικό πόλεμο. Συνομιλεί με την Ουάσιγκτον χωρίς να εγκαταλείπει τις μακροπρόθεσμες επιδιώξεις του στην Ασία. Και παρουσιάζεται ως υπερασπιστής της διεθνούς οικονομικής σταθερότητας, παρά τις ενστάσεις άλλων χωρών απέναντι στις κινεζικές εμπορικές πρακτικές.
Το σημαντικότερο είναι ότι η Κίνα ενισχύει τη διαπραγματευτική της βαρύτητα χωρίς να χρειάζεται να αποδεχθεί άμεσα το πολιτικό κόστος ενός συγκεκριμένου συμβιβασμού.
Η Wall Street Journal αναδεικνύει ακριβώς αυτή τη διάσταση, επικαλούμενη την εκτίμηση του Τζούλιαν Γκέβιρτς, πρώην αξιωματούχου του αμερικανικού Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας, ότι ο Σι εμφανίζεται ως κεντρικός παράγοντας μιας άτυπης τριάδας μεγάλων δυνάμεων, δίπλα σε έναν στενό Ρώσο εταίρο και έναν Αμερικανό πρόεδρο πρόθυμο για συνεννόηση.
Το πραγματικό μήνυμα της συνόδου: Η ισχύς προηγείται της συμφωνίας
Η συνάντηση της Σενζέν δεν σηματοδοτεί ακόμη τη δημιουργία μιας νέας παγκόσμιας τάξης. Σηματοδοτεί, όμως, την ολοένα ισχυρότερη τάση επιστροφής στη διπλωματία των μεγάλων δυνάμεων, όπου οι γεωπολιτικές ισορροπίες, η οικονομική επιρροή και η στρατιωτική αποτροπή αποκτούν μεγαλύτερο βάρος.
Οι επόμενες εξελίξεις θα δείξουν εάν οι γενικές δεσμεύσεις για την πυρηνική ασφάλεια μπορούν να αποκτήσουν θεσμικό περιεχόμενο, εάν ο διάλογος για την Ουκρανία θα συμπεριλάβει ουσιαστικά το Κίεβο και εάν η εμπορική εκεχειρία μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας μπορεί να αντέξει στον ανταγωνισμό για την τεχνητή νοημοσύνη και τις στρατηγικές πρώτες ύλες.
Προς το παρόν, ο Τραμπ εξασφάλισε την εικόνα μιας ιστορικής πρωτοβουλίας, ο Πούτιν την αναβάθμιση της διεθνούς του παρουσίας και ο Σι την επιβεβαίωση ότι καμία συζήτηση για τις νέες παγκόσμιες ισορροπίες δεν μπορεί να διεξαχθεί ερήμην της Κίνας.
Αν υπάρχει ένας μεγάλος κερδισμένος από τη σημερινή συνάντηση, αυτός είναι ο Σι Τζινπίνγκ. Όχι επειδή επέβαλε μια νέα διεθνή συμφωνία, αλλά επειδή κατάφερε να τοποθετήσει την Κίνα στο επίκεντρο της διαδικασίας από την οποία ενδέχεται να προκύψουν οι επόμενες.
Και αυτό ίσως αποτελεί το σημαντικότερο γεωπολιτικό μήνυμα της Σενζέν: στον κόσμο που διαμορφώνεται, μεγαλύτερη ισχύ δεν διαθέτει απαραίτητα εκείνος που εμφανίζεται πιο πρόθυμος να διαπραγματευτεί, αλλά εκείνος χωρίς τον οποίο καμία ουσιαστική διαπραγμάτευση δεν μπορεί να ολοκληρωθεί.
ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΣΗΜΕΡΑ:
- Η νέα «Γιάλτα» των τριών ισχυρών: Ο Σι κρατά το τιμόνι, ο Πούτιν σπάει την απομόνωση και ο Τραμπ δοκιμάζει τα όρια της ισχύος του
- Ομόφωνο “ναι” από τη Δανία στη συμφωνία ασφαλείας με τις ΗΠΑ για τη Γροιλανδία
- Ερευνα της τουρκικής Επιτροπής Ανταγωνισμού στη Sony για το PlayStation Store
- IEA: Οι αγορές ενέργειας μπορούν να αντέξουν χωρίς τα Στενά του Ορμούζ – Το τίμημα των 240 δισ. δολαρίων
- Allwyn AG - Προκαταρκτικά Μη Ελεγμένα Οικονομικά Αποτελέσματα Γ’ Τριμήνου 2026
- Allianz: Έρχεται «τσουνάμι» ασφαλιστικών απαιτήσεων από την τεχνητή νοημοσύνη
- Παράταση έως τις 12 Ιανουαρίου για τον Προσωπικό Βοηθό
- Coffee Island: Εκτός διοίκησης ο προφυλακισμένος Βαγγέλης Λιόλιος – Παραμένουν η αδελφή και ο γιος του
προτεινόμενη πηγή στην Google
Ακολουθήστε το financialreport.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις









