Ιράν: Ενισχύει την αντιαεροπορική του άμυνα με κινεζικά φορητά πυραυλικά συστήματα

Το Ιράν φέρεται να βρίσκεται ένα βήμα πριν από την παραλαβή της πρώτης παρτίδας κινεζικών φορητών αντιαεροπορικών πυραυλικών συστημάτων (MANPADS), στο πλαίσιο μιας σημαντικής προσπάθειας αναβάθμισης της αεράμυνάς του μετά τις πολύμηνες συγκρούσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ. Σύμφωνα με αποκλειστικό δημοσίευμα του Reuters, που επικαλείται τρεις πηγές με γνώση της συμφωνίας, η Τεχεράνη έχει συνάψει συμβόλαιο ύψους 60-70 εκατ. δολαρίων για την προμήθεια 300 έως 400 εκτοξευτών και πυραύλων κινεζικής κατασκευής.

Η συμφωνία αφορά κυρίως τα συστήματα QW-12 και FN-16, δύο φορητά αντιαεροπορικά όπλα υπέρυθρης καθοδήγησης, σχεδιασμένα να καταρρίπτουν ελικόπτερα, αεροσκάφη που πετούν σε χαμηλό ύψος και μη επανδρωμένα αεροσκάφη (drones). Η προμήθεια θεωρείται από τις μεγαλύτερες κινήσεις του Ιράν για την ενίσχυση της αεράμυνάς του τα τελευταία χρόνια.

Σύμφωνα με το Reuters, η συμφωνία υπογράφηκε μέσω της εταιρείας Zhongqing Baoshang International Investment, με έδρα το Χονγκ Κονγκ, η οποία φέρεται να λειτούργησε ως ενδιάμεσος μεταξύ της ιρανικής πλευράς και του Κινέζου προμηθευτή.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, η πρώτη μεταφορά των συστημάτων σχεδιάζεται να πραγματοποιηθεί αεροπορικώς από την κινεζική πόλη Ουρούμτσι, με ενδιάμεσο σταθμό το Πακιστάν πριν φθάσει στο Ιράν. Ωστόσο, οι πηγές επισημαίνουν ότι τόσο το χρονοδιάγραμμα όσο και οι τελικές ποσότητες παραμένουν πιθανό να τροποποιηθούν.

Διαψεύσεις από Κίνα και Πακιστάν

Το κινεζικό υπουργείο Εξωτερικών απέρριψε κατηγορηματικά τις πληροφορίες, χαρακτηρίζοντάς τες «εντελώς αβάσιμες» και επαναλαμβάνοντας ότι η Κίνα επιδιώκει την προώθηση της ειρήνης και τον τερματισμό των συγκρούσεων. Αντίστοιχα, το πακιστανικό στρατιωτικό επιτελείο (ISPR) διέψευσε οποιαδήποτε εμπλοκή της χώρας στη μεταφορά αντιαεροπορικών όπλων από την Κίνα προς το Ιράν, χαρακτηρίζοντας τις σχετικές αναφορές «κατασκευασμένες και ψευδείς».

Τα φορητά αντιαεροπορικά συστήματα (MANPADS) αποτελούν βασικό στοιχείο της άμυνας μικρού βεληνεκούς. Μεταφέρονται και επιχειρούνται από μικρές ομάδες στρατιωτών, μπορούν να αναπτυχθούν γρήγορα γύρω από στρατιωτικές βάσεις, ενεργειακές εγκαταστάσεις ή άλλες κρίσιμες υποδομές και είναι δυσκολότερο να εντοπιστούν και να καταστραφούν σε σχέση με τα σταθερά αντιαεροπορικά συστήματα.

Αναλυτές σημειώνουν ότι το QW-12 θεωρείται λιγότερο προηγμένο από νεότερες εκδόσεις της ίδιας οικογένειας, όπως τα QW-18 και QW-19, ωστόσο εξακολουθεί να προσφέρει αποτελεσματική προστασία έναντι drones και στόχων που πετούν σε χαμηλό ύψος.