Κίνα: Γιατί οι δεσμοί με το Ιράν δεν είναι τόσο ισχυροί όσο φαίνονται

Η Κίνα βρίσκεται στο επίκεντρο της νέας οικονομικής επίθεσης που εξαπολύουν οι Ηνωμένες Πολιτείες εναντίον του Ιράν, καθώς αποτελεί τον σημαντικότερο αγοραστή ιρανικού πετρελαίου και μία από τις βασικές οικονομικές «γραμμές ζωής» της Τεχεράνης.

Η κυβέρνηση του Ντόναλντ Τραμπ απειλεί πλέον με κυρώσεις ακόμη και χώρες που συνεχίζουν τις συναλλαγές με το Ιράν, όμως η εφαρμογή τους απέναντι στο Πεκίνο κρύβει τεράστιους κινδύνους.

Ο υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ, Σκοτ Μπέσεντ, παρουσίασε την «Operation Economic Outcast», μια εκστρατεία που φιλοδοξεί να αποκόψει το Ιράν από το διεθνές οικονομικό σύστημα. Ο ίδιος παρομοίασε το εγχείρημα με μια οικονομική «D-Day», προειδοποιώντας ότι καμία χώρα που βοηθά την Τεχεράνη να εξασφαλίζει έσοδα δεν θα πρέπει να θεωρεί ότι εξαιρείται από τις αμερικανικές κυρώσεις.

Το «οικονομικό D-Day» κατά του Ιράν περνά από την Κίνα

Στην πρώτη φάση, , σύμφωνα με το Bloomberg, περίπου 60 πρόσωπα, εταιρείες και πλοία που συνδέονται με το Ιράν μπήκαν στο στόχαστρο. Παρά τη σκληρή ρητορική, όμως, η Ουάσινγκτον απέφυγε να επιβάλει άμεσα κυρώσεις σε μεγάλες κινεζικές τράπεζες που εμπλέκονται στις συναλλαγές για το ιρανικό πετρέλαιο. Η επιλογή δεν θεωρείται τυχαία: μια επίθεση στον πυρήνα του κινεζικού χρηματοπιστωτικού συστήματος θα μπορούσε να προκαλέσει νέα μεγάλη σύγκρουση μεταξύ των δύο ισχυρότερων οικονομιών του κόσμου και να προκαλέσει αναταράξεις στις διεθνείς αγορές.

Το διακύβευμα είναι ιδιαίτερα μεγάλο, καθώς η Κίνα παραμένει ο βασικός προορισμός του ιρανικού αργού. Οι εισαγωγές έχουν, πάντως, υποχωρήσει σημαντικά μετά την ενίσχυση της αμερικανικής πίεσης. Οι αποστολές προς την Κίνα μειώθηκαν σε περίπου 534.000 βαρέλια ημερησίως τον Αύγουστο, από 823.000 τον Ιούλιο, ενώ νωρίτερα μέσα στη χρονιά είχαν φτάσει περίπου τα 1,58 εκατ. βαρέλια ημερησίως.

Το Πεκίνο έσπευσε να απαντήσει στις αμερικανικές απειλές, απορρίπτοντας τις μονομερείς κυρώσεις και προειδοποιώντας ότι θα λάβει «όλα τα απαραίτητα μέτρα» για την προστασία των συμφερόντων του. Η στάση αυτή δημιουργεί ένα δύσκολο δίλημμα για τον Τραμπ: χωρίς ουσιαστική πίεση στην Κίνα, η προσπάθεια πλήρους οικονομικής απομόνωσης του Ιράν δύσκολα μπορεί να πετύχει. Αν, όμως, η Ουάσινγκτον χτυπήσει μεγάλες κινεζικές τράπεζες και επιχειρήσεις, κινδυνεύει να ανοίξει ένα νέο μέτωπο με το Πεκίνο.

Η ίδια η στάση του Μπέσεντ δείχνει ότι η αμερικανική κυβέρνηση γνωρίζει το ρίσκο. Εξηγώντας γιατί δεν επιβλήθηκαν αμέσως δευτερογενείς κυρώσεις στους μεγαλύτερους εμπορικούς εταίρους του Ιράν, υποστήριξε ότι θέλει πρώτα να τους δοθεί χρόνος να απομακρυνθούν από την Τεχεράνη, θέτοντας παράλληλα το ερώτημα γιατί θα ήθελε να «τινάξει στον αέρα το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα».