Μία χειραψία που προκάλεσε ποικίλα σχόλια

Μία απρόσμενη και για πολλούς προκλητική συνάντηση αποτέλεσε η χειραψία του Κυριάκου Μητσοτάκη με τον Αμπού Μοχάμεντ αλ-Τζουλάνι (γνωστό και ως Αχμέντ αλ-Σάρα), πρώην ηγετικό στέλεχος τζιχαντιστικών ανταρτικών ομάδων στη Συρία, στο περιθώριο της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ. Η συνάντηση δεν είχε προβληθεί ιδιαίτερα στα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης, αλλά αναπτύχθηκε έντονα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όπου προκάλεσε θυελλώδη αντιπαράθεση.

Ο Τζουλάνι (Αχμέντ αλ-Σάρα) θεωρείται ιστορικός ηγέτης ανταρτών, ισλαμιστικών δυνάμεων στη Συρία και του αποδίδονται ευθύνες για δολοφονίες,  συγκρούσεις και εντάσεις στο πλαίσιο του εμφυλίου πολέμου. Είναι γνωστό πως οι ΗΠΑ τον είχαν χαρακτηρίσει τρομοκράτη και τον είχαν προκηρύξει, προσφέροντας αμοιβή για τη συλλογή πληροφοριών που θα βοηθούσαν στη σύλληψή του, μέχρι 10 εκατ. δολάρια.

Οι εποχές αλλάζουν… 
Ωστόσοι, οι εποχές αλλάζουν και το μαύρο γίνεται άσπρο στη διεθνή πολιτική διπλωματία. Ο πρώην τρομοκράτης πλέον εκπροσωπεί τη χώρα του στις διεθνές πολιτικές συναντήσεις και συναντά όλους τους ηγέτες του κόσμου, που κάποτε ήταν εχθροί του. Χαρακτηριστικές οι φωτογραφίες του Τζουλάνι με άλλους ηγέτες και με τον γενικό γραμματέα του ΟΗΕ, Αντόνιο Γκουτέρες.

Ο Τζουλάνι με τον Γάλλο πρόεδρο, Εμμανουέλ Μακρόν.

Σε ελληνικά μέσα διατυπώνονται διάφορες επικρίσεις. Αναρτήσεις κάνουν λόγο για «νομιμοποίηση» ενός προσώπου με ιστορικό σκληρών συγκρούσεων, επισημαίνοντας την αποσιώπηση θεμάτων όπως οι διώξεις θρησκευτικών μειονοτήτων στη Συρία.  Πολλοί χρήστες εξέφρασαν εντονότατη δυσφορία για τη συνάντηση, χαρακτηρίζοντας τη χειραψία ως «αποκρουστικό σύμβολο πολιτικής υποκρισίας» ή «προδοσία του πατριωτικού αισθήματος».

Άλλοι υποστήριξαν ότι αν η συνάντηση όντως έγινε, αυτό αποτελεί στοιχείο ότι η ελληνική διπλωματία επιχειρεί έναν πιο ρεαλιστικό ή “πρακτικό” διάλογο με όλες τις πλευρές της συριακής κρίσης.

Ορισμένοι σχολιαστές επέκριναν τη στάση της κυβέρνησης ότι δεν εξέδωσε ανακοίνωση, αφήνοντας χώρο σε φήμες και αντιπολιτικά σενάρια. Η «σιωπή» ή η έλλειψη διαφάνειας στο πώς και πού έγινε η συνάντηση ενίσχυσε την υποψία πως πρόκειται για πολιτικά ευαίσθητο θέμα που δεν επιθυμήθηκε να “εκτεθεί”.

Η συζήτηση με πρόσωπα που συνδέονται με συγκρούσεις και παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων δεν είναι πρωτόγνωρη στη διεθνή διπλωματία. Όμως, για χώρα με ισχυρή χριστιανική παράδοση και με ευαισθησίες ως προς τα θρησκευτικά δικαιώματα στην περιοχή της Μέσης Ανατολής, η εικόνα μιας θερμής χειραψίας με έναν πρώην αντάρτη προκαλεί συζητήσεις για συνέπεια λόγων και έργων.

Να σημειωθεί πως η Συρία βρίσκεται σε πολυδιάστατη κρίση, πολιτική, ανθρωπιστική, ασφαλείας και πολλοί ηγέτες προσπαθούν για “κανάλια επικοινωνίας” ακόμη και με αντιμαχόμενες πλευρές. Αν η ελληνική πλευρά επιδιώκει να έχει παρουσία σε μελλοντικά σχήματα αποκλιμάκωσης, ενίσχυσης μειονοτήτων ή ανοικοδόμησης, μπορεί να θεωρηθεί ότι προσπαθεί να κρατήσει “παράθυρο” επαφής.