Νεκτάριος Φαρμάκης: Ο άφαντος περιφερειάρχης Δυτικής Ελλάδος

Την ώρα που η Δυτική Ελλάδα δοκιμαζόταν από τις πυρκαγιές από την Αχαΐα μέχρι την Πρέβεζα, την Ζάκυνθο και την Κεφαλονιά με τις φλόγες να αγγίζουν τον αστικό ιστό της τρίτης μεγαλύτερης πόλης της Πάτρας, και δεκάδες πυροσβέστες, εθελοντές και κάτοικοι έδιναν μάχη με τα πύρινα μέτωπα, ο περιφερειάρχης Δυτικής Ελλάδος, Νεκτάριος Φαρμάκης παρέμενε μακριά από το πεδίο των επιχειρήσεων.

Η απουσία του από τα μέτωπα των πυρκαγιών δεν πέρασε απαρατήρητη, προκαλώντας σχόλια και επικρίσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και στον τοπικό Τύπο. Αντί για δημόσια παρουσία στις πληγείσες περιοχές, το μόνο μήνυμα που εξέπεμψε ο κ. Φαρμάκης αυτές τις ημέρες ήταν μία ανάρτηση στο X (πρώην Twitter), όπου ως απλός παρατηρητής αναφέρεται σε «οσμή καπνού» και στο «γκρίζο χρώμα  της στάχτης», ευχόμενος Χρόνια Πολλά στην Παναγια το Δεκαπενταύγουστο.

Η Δυτική Ελλάδα αυτόν τον Δεκαπενταύγουστο έχει οσμή καμένου και το γκρίζο χρώμα της στάχτης. Όμως, η ελπίδα και η πίστη μας, δεν κάμπτεται. Θα τα καταφέρουμε και πάλι. Ο αγώνας συνεχίζεται.
Η Παναγία να στέκει στο πλευρό όλων!
Χρόνια πολλά! pic.twitter.com/lvb7l1gkpW

— Νεκτάριος Φαρμάκης (@nefarmakis) August 14, 2025

Η χρονική συγκυρία της ανάρτησης προκάλεσε αντιδράσεις, με χρήστες του διαδικτύου να μιλούν για «πολιτική απουσία» και «επικοινωνιακό κενό» σε μια στιγμή που η τοπική κοινωνία περίμενε παρουσία, ενημέρωση και στήριξη από τον πρώτο πολίτη της Περιφέρειας.

Στελέχη της αντιπολίτευσης έσπευσαν να σχολιάσουν την απουσία του, κάνοντας λόγο για «αδυναμία ηγεσίας» και ζητώντας εξηγήσεις για το πού βρισκόταν ο περιφερειάρχης κατά τη διάρκεια των κρίσιμων ωρών. Από το γραφείο του, μέχρι στιγμής, δεν έχει υπάρξει επίσημη απάντηση στα σχόλια ή αναλυτική ενημέρωση για τυχόν ενέργειές του.

Εν μέσω μιας αντιπυρικής περιόδου που ήδη χαρακτηρίζεται ως μία από τις πιο δύσκολες των τελευταίων ετών, η εικόνα του «άφαντου περιφερειάρχη» ενδέχεται να αφήσει πολιτικό αποτύπωμα πολύ πέρα από την τρέχουσα κρίση. Για τους πολίτες που είδαν τον τόπο τους να καίγεται, η προσδοκία για έμπρακτη παρουσία της ηγεσίας παραμένει ανοιχτή πληγή.

Τέτοιους αυτοδιοικητικούς παράγοντες χρειαζόμαστε!