Πολιτική θύελλα έφεραν οι υποκλοπές και ο παρελκυστικός ρόλος του Αρειου Πάγου

Η δικαστική απόφαση της Πέμπτης 26 Φεβρουαρίου 2026 με την οποία το Μονομελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών έσωσε την τιμή της δικαιοσύνης και έκρινε σε πρώτο βαθμό ένοχους τους τέσσερις κατηγορουμένους στην πολύκροτη υπόθεση των τηλεφωνικών υποκλοπών με το κακόβουλο λογισμικό Predator πυροδότησε νέο γύρο πολιτικών αντιπαραθέσεων, υπογραμμίζοντας βαθύτερες ρηγματώσεις στην εμπιστοσύνη μεταξύ πολιτικής ζωής και Δικαιοσύνης στην Ελλάδα.

Το δικαστήριο επέβαλε συνολικές ποινές 126 ετών στους Ταλ Ντίλιαν, Σάρα Χάμου, Γιάννη Λαβράνο και Φέλιξ Μπίτζιο, με πραγματικά εκτιτέα οκτώ χρόνια για βαρύτατες παραβιάσεις του απορρήτου των επικοινωνιών, παράνομη πρόσβαση σε δεδομένα και άλλες σχετικές πράξεις. Οι ποινές αναστέλλονται μέχρι την εκδίκαση της έφεσης, αλλά για πολλούς η ετυμηγορία θα μείνει ως ιστορική όχι μόνο για τα ίδια τα ποινικά αδικήματα, αλλά και για τη συνολική πολιτική εικόνα που αποκαλύπτει.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Υποκλοπές: Ένοχοι και οι τέσσερις κατηγορούμενοι για το σκάνδαλο του Predator

Πρόκειται για τους Γιάννη Λαβράνο (κουμπάρος Κυριάκου Πιερρακάκη), Φέλιξ Μπίτζιο, Ταλ Ντίλιαν και Σάρα Χαμού

Από την καταδίκη στην πολιτική σύγκρουση

Λίγα λεπτά μετά την ανακοίνωση, οι πολιτικοί τόνοι ανέβηκαν. Ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ–Κινήματος Αλλαγής Νίκος Ανδρουλάκης χαρακτήρισε την απόφαση «ακόμη μία δικαίωση» στον αγώνα για την αποκάλυψη της αλήθειας και «μεγάλη ήττα του παρακράτους». Τόνισε ότι η δίκη ξεκίνησε εξαιτίας της δικής του μηνυτήριας αναφοράς πριν από τέσσερα χρόνια και επανέλαβε ότι η υπόθεση αποτελεί κατάφωρη παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων, με επιπτώσεις ακόμη και στην εθνική ασφάλεια. Παράλληλα κάλεσε σε συνέχιση της διαδικασίας κατά πρόσωπων που ακόμη δεν έχουν αποδοθεί κατηγορίες, περιλαμβανομένων και θεσμικών παραγόντων.

Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, Σωκράτης Φάμελλος, υποστήριξε ότι «υπήρξε ένα οργανωμένο σχέδιο υποκλοπών και παρακολουθήσεων με πρακτικές παρακράτους. Ο κ. Μητσοτάκης έχει προσωπική ευθύνη. Προσβάλλει τη Δημοκρατία. Γι’ αυτό και πρέπει να φύγουν το συντομότερο και η χώρα να οδηγηθεί σε εκλογές».

Από το Γραφείο Τύπου του ΚΚΕ ανακοινώθηκε ότι «αυτό που πρέπει να μπει στο στόχαστρο είναι ο “μεγάλος ένοχος”, δηλαδή το αντιδραστικό κι επικίνδυνο θεσμικό πλαίσιο, που έχουν διαμορφώσει η σημερινή και οι προηγούμενες κυβερνήσεις και που με τη “βούλα του κράτους δικαίου της ΕΕ” επιβάλλει το δόγμα “ουδείς εξαιρείται των παρακολουθήσεων”».

Η πρόεδρος της Πλεύση Ελευθερίας, Ζωή Κωνσταντοπούλου, δήλωσε ότι «η απόφαση επιβεβαιώνει πως υπήρξε οργανωμένο σύστημα παρακολούθησης» και ζήτησε τη σύσταση ειδικού δικαστηρίου για τη διερεύνηση πολιτικών ευθυνών.

Ο πρόεδρος της Ελληνικής Λύσης, Κυριάκος Βελόπουλος, έκανε λόγο για «θεσμικό εκτροχιασμό που πλήττει την εθνική αξιοπιστία», ζητώντας πλήρη διαλεύκανση και διακομματική επιτροπή ελέγχου των μυστικών υπηρεσιών.

«Θα προχωρήσω άμεσα σε επικοινωνία και με τους πολιτικούς αρχηγούς της προοδευτικής και αριστερής αντιπολίτευσης, έτσι ώστε να συντονίσουμε τις ενέργειές μας. Η συγκάλυψη του κυρίου Μητσοτάκη δεν θα περάσει» σημείωσε ο Αλέξης Χαρίτσης από τη Νέα Αριστερά.

Ο πρώην πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας κατηγόρησε ευθέως την κυβέρνηση και πρόσωπα υψηλού επιπέδου ότι λειτουργούσαν ως «ηθικοί και εκτελεστικοί αυτουργοί» του «βιασμού του κράτους δικαίου». Σύμφωνα με δηλώσεις του, δύο βασικοί υπαίτιοι δεν κάθονταν στο εδώλιο «επειδή ήταν απόντες», αφήνοντας σαφείς αιχμές για ευρύτερα πολιτικά και ηγετικά κέντρα ευθύνης.

Ο πρώην προέδρος του ΠΑΣΟΚ, Ευάγγελος Βενιζέλος ήταν καυστικός: «Οι υποθέσεις που αφορούν ανοικτές πληγές στο σώμα του κράτους δικαίου, όπως οι υποκλοπές, δεν κλείνουν επειδή το θέλει η εκάστοτε κυβέρνηση και η κοινοβουλευτική της πλειοψηφία. Το δε ακροατήριο του ποινικού δικαστηρίου μπορεί να αναπτύξει δυναμική που υπερυψώνει το Μονομελές Πλημμελειοδικείο σε επίπεδο υποδείγματος για τα υψηλά κλιμάκια της Δικαιοσύνης. Όχι μόνο μέσω της απόφασης του Δικαστηρίου αλλά και των ενσωματωμένων στην απόφαση πρακτικών της δίκης που αποτελούν την καταγραφή ενός θεσμικού εγκλήματος που διαπράχθηκε από συμπράττουσες εκδοχές παρακράτους. Ελπίζω η νέα ιδέα για την αναθεώρηση του Συντάγματος να μην είναι η κατάργηση των εγγυήσεων του άρθρου 19 για το απόρρητο των επικοινωνιών. Άλλωστε ευτυχώς δικαστές δεν υπάρχουν μόνο στην Αθήνα αλλά και στο Στρασβούργο.»

Αντιθέτως, κυβερνητικές πηγές προσπάθησαν να αμβλύνουν την πολιτική ένταση, υποστηρίζοντας ότι «η Δικαιοσύνη μίλησε» και ότι το κράτος δικαίου λειτούργησε, αποδίδοντας ευθύνες όπου υπήρχαν. Παράλληλα, επισημάνθηκε ότι η υπόθεση επιστρέφει στους εισαγγελείς για περαιτέρω διερεύνηση πιθανών πρακτικών ακόμα σοβαρότερων αδικημάτων, όπως ενδεχόμενο κακούργημα κατασκοπείας.

Η σκιά του Αρείου Πάγου και οι κατηγορίες για παρελκυστική λειτουργία

Για πολλούς πολιτικούς και νομικούς κύκλους, η απόφαση ανοίγει εκ νέου το ζήτημα του ρόλου που είχε διαδραματίσει ο Άρειος Πάγος στην πορεία της υπόθεσης. Το 2024 ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου είχε κλείσει ορισμένες σοβαρές κατηγορίες κατά κρατικών υπηρεσιών μεταξύ αυτών κατά της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (ΕΥΠ), επικεντρώνοντας την ευθύνη αποκλειστικά στους ιδιώτες που διέθεταν και χρησιμοποίησαν το λογισμικό. Αυτή η προσέγγιση είχε προκαλέσει έντονες επικρίσεις από την αντιπολίτευση και θύλακες της κοινωνίας των πολιτών, που έκαναν λόγο για «στενή» ερμηνεία του νόμου και για παρακώλυση της πλήρους διερεύνησης.

Οι επικριτές του Αρείου Πάγου, και ιδίως νομικοί παρατηρητές, ισχυρίζονται ότι η διαδικασία του 2024 όχι μόνο απέφυγε να εξετάσει διεξοδικά το ενδεχόμενο υπερκείμενων πολιτικών ευθυνών και πιθανής εμπλοκής κρατικών δομών, αλλά και έδωσε την εντύπωση μιας «παρελκυστικής» λειτουργίας, καθυστερώντας και περιορίζοντας την αρχική έρευνα σε βάθος. Τέτοιοι σχολιασμοί τροφοδότησαν και τα πολιτικά πυρά από διάφορες κατευθύνσεις, καθώς η νέα δικαστική εξέλιξη θεωρείται από πολλούς ότι συμπληρώνει όσα δεν τόλμησε να αγγίξει η αρχική έρευνα.

Ήττα ή αρχή για το πολιτικό σύστημα;

Τα σχόλια από πολιτικούς ηγέτες δείχνουν ότι η υπόθεση των υποκλοπών δεν έχει κλείσει πολιτικά. Ο Ανδρουλάκης ανακοίνωσε πρωτοβουλίες για τη σύσταση νέας κοινοβουλευτικής επιτροπής και αίτησε άμεσο πολιτικό διάλογο στο Κοινοβούλιο, ώστε να δεσμευτούν όλα τα κόμματα σε συγκεκριμένες απαντήσεις για το θέμα.

Ανεξάρτητα από την τελική νομική κατάληξη, η υπόθεση των υποκλοπών και η σημερινή δικαστική απόφαση έχουν ήδη καταγραφεί ως σημαντικό κεφάλαιο στην πρόσφατη πολιτική ιστορία της χώρας. Ο τρόπος με τον οποίο οι θεσμοί λειτούργησαν, ο ρόλος που αποδόθηκε στον Άρειο Πάγο, και οι ευρύτερες πολιτικές αντιδράσεις δείχνουν πόσο εύθραυστοι είναι οι μηχανισμοί εμπιστοσύνης ανάμεσα στη Δικαιοσύνη, την κυβέρνηση και την κοινωνία.

Καθώς η υπόθεση επιστρέφει ξανά στη Δικαιοσύνη για περαιτέρω διερεύνηση, η πολιτική αντιπαράθεση αναμένεται να συνεχιστεί, εντείνοντας τον δημόσιο διάλογο για το πώς μια ευνομούμενη πολιτεία οφείλει να προστατεύει όχι μόνο την ασφάλεια των πολιτών, αλλά και τα δημοκρατικά θεμέλια που την συγκροτούν.