Το αμάρτημα του πατρός

Δεν ήταν τυχαία η αναφορά του Κυριάκου Μητσοτάκη, κατά τη συνέντευξή του στον ΣΚΑΪ και στον Γιώργο Αυτιά, στον πατέρα του.

Ο κ. Μητσοτάκης, ενώ δεσμεύτηκε ότι θα σεβαστεί το Σύνταγμα και τη λαϊκή ετυμηγορία, απέφυγε να απαντήσει σε ερώτημα σχετικά με το ενδεχόμενο και τρίτης κάλπης, ενώ σε άλλο σημείο της συνέντευξης υπενθύμισε ότι το 1990 χρειάστηκαν τρεις εκλογικές αναμετρήσεις για να βγει κυβέρνηση, με πρωθυπουργό τον πατέρα του, Κωνσταντίνο Μητσοτάκη.

Βέβαια δεν ξεχνάμε, ούτε ο πρωθυπουργός ξεχνά, ότι τότε η Ν.Δ. αν και πρώτευσε στις εκλογές, δεν κατόρθωσε να πάρει την αυτοδυναμία, αφού εξέλεξε μόνο 150 βουλευτές. Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης ήρθε σε συμφωνία με τον πρόεδρο της ΔΗ.ΑΝΑ., Κωστή Στεφανόπουλο, ώστε ο εκλεγμένος βουλευτής του, Θεόδωρος Κατσίκης, να στηρίξει την κυβέρνηση, η οποία πλέον είχε 151 βουλευτές.

Η κυβέρνηση αντιμετώπισε σε όλη σχεδόν την διάρκεια της θητείας της εσωκομματική αντίδραση, άλλοτε συγκαλυμμένη (Μιλτιάδης Έβερτ) και άλλοτε απροκάλυπτη (Αντώνης Σαμαράς), που οδήγησε στην αποπομπή του Σαμαρά από την κυβέρνηση τον Απρίλιο του 1992.

Μετά την παραίτησή του, ο Αντώνης Σαμαράς ίδρυσε, στις 30 Ιουνίου 1993, πολιτικό σχήμα με την ονομασία «Πολιτική Άνοιξη» και το Σεπτέμβριο του ίδιου έτους προέτρεψε τους προσκείμενους σε αυτόν βουλευτές της ΝΔ να ανεξαρτητοποιηθούν.

Θα πει κανείς ότι η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται και άλλο τότε, άλλο τώρα. Όμως, ο μεν Έβερτ μπορεί να αποδήμησε, ο Μεσσήνιος, όμως, είναι ακόμη παρών…