Δ. Γιαννακόπουλος: Ο «Σερπεντζές» ή 200 χρόνια από την «άλωση της Ακροπόλεως» που δεν θυμήθηκε κανείς…

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

«Χρόνια και χρόνια είχε να βγει  με τόσο ωραία ακτίνα, ο ήλιος ο χρυσόθρονος  στη σκλαβωμένη Αθήνα και με  γλυκό χαμόγελο την  άχνη να σκορπίσει…».  

Ο ανέκδοτος «Σερπεντζές» (πύλη πάνω από το Ηρώδειο) του Ιωάννη Πολέμη, απαγγέλθηκε από τον δικηγόρο Αλέξανδρο  Μπούκρα κατά την πρώτη εορταστική εκδήλωση του «Αθηναϊκού Συλλόγου» που έλαβε χώρα «εν τη παρά τη νέα αγορά μεγάλη οικία του Δ.Μ. Καλλιφρονά, την εσπέρα της 9^ης Ιουνίου 1896» με αφορμή τη συμπλήρωση 74 ετών από την «άλωση της Ακροπόλεως», στις 10 Ιουνίου 1822.

Νόημα στο γραφτό θα ‘διναν «πέντε πλίθες παραπάνω στην ασπροτοιχιά της γνώσης» για τον Καλλιφρονά, την πρωτοστατούσα στο εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα οικογένεια του, για τον Πολέμη της «γενιάς του 1880» με τον Παλαμά, τον Δροσίνη, τον Παπαδιαμαντόπουλο, τον Ροϊδη και τόσους  ακόμη που έρχονταν από τα πίσω μπρος κι ετοίμαζαν τους επόμενους για τη «γενιά του ‘30». 

Νόημα θα ΄διναν κι αράδες για τον πρόεδρο του Συλλόγου, τον γηραιό υποστράτηγο Ιωάννη Λέκκα, γιό του θρυλικού  Μητρολέκκα, όπως φυσικά για τον ιεράρχη Πενταπόλεως, διευθυντή της Γενναδίου,  Νεκτάριο Κεφαλά, τον μετέπειτα  Άγιο Νεκτάριο Αιγίνης που υποδέχθηκε ενθουσιωδώς την προσφορά του 34χρονου ποιητή αφού έχοντας πρώτα μελετήσει  σχολαστικά το ποίημα με τα υπόλοιπα μέλη του διοικητικού συμβουλίου.

«…Οι Αθηναίοι ατρόμητοι στα τούρκικα πιστόλια χυμίζουνε και δέχονται κατάστηθα τα βόλια και μήτε χάρο σκιάζονται, μήτε λυπούνται νιότη…».   

Νόημα θα ‘βρισκε ο λόγος αν γιορταζόταν η σημερινή μέρα, όχι με λάβαρα και φτηνούς πατριωτισμούς αλλά «με πνεύμα αστραφτερό κι ασίγαστο πάθος». Η Ακρόπολη λευθερώθηκε 366 χρόνια μετά την κατάκτηση της από τους Οθωμανούς, το 1456. Στη δεύτερη πολιορκία που ξεκίνησε τον Νοέμβριο του 1821 και βάστηξε 8 μήνες, όπως νωρίτερα είχε συμβεί στην Τριπολιτσά, οι Αρβανίτες, οι ξωτάρηδες από τα γύρω δερβένια,  ο Βασιλείου, ο Ντάβαρης, οι Λεκκαίοι, οι Μαυρομιχαλαίοι από κάτω και φυσικά ο Μακρυγιάννης και ο Ανδρούτσος, έζωσαν με λύσσα τους Τούρκους λιανίζοντάς τους σταδιακά κι αφού τους απέκοψαν κάθε έξοδο από τον βράχο και τον Παρθενώνα, τους ανάγκασαν να παραδώσουν το ασημένιο κλειδί της πόλης και λίγο αργότερα κατέσφαξαν τους μισούς. 

Ο πόλεμος έχει πρωτόκολλα και συμβάσεις, ο αγώνας του αδικημένου ποτέ. Δεν βγάζει νόημα να παρουσιάζεις ως ανδραγάθημα το γεγονός αυτό καθαυτό και να παραμερίζεις τ΄ άλλα, τις έριδες των προεστών, τις σπιουνιές, τις αγριότητες της εποχής που γίνονταν σε όλα τα πεδία των μαχών.

Τελικά κι αυτές οι συζητήσεις ξεχάστηκαν αφού κανείς δεν θυμάται τι έγινε. Πώς το ΄γραφε ο Ελευθερίου στη  «δίκοπη ζωή»: 

«Κρυφά και φανερά σ’ ακολουθούνε
οι συμμορίες κι οι βασανιστές και ψάχνουν μέρα-νύχτα να σε βρούνε
μα δεν υπάρχει δρόμος να διαβούνε γιατί ποτέ δεν ήταν ποιητές
το χώμα που πατούν να προσκυνούνε…».