Η Αϊτή στο Μουντιάλ, αλλά ο Τραμπ απαγορεύει στους Αϊτινούς να είναι στις εξέδρες

Η Αϊτή επιστρέφει στο Παγκόσμιο Κύπελλο για πρώτη φορά μετά το 1974, κουβαλώντας μαζί της μια σπάνια στιγμή εθνικής υπερηφάνειας για μια χώρα που δοκιμάζεται από πολιτική αστάθεια, φτώχεια και βία.

Στο μεγαλύτερο Μουντιάλ της ιστορίας, με 48 ομάδες και τρεις διοργανώτριες χώρες, ΗΠΑ, Καναδά και Μεξικό, η παρουσία των «Grenadiers» θα μπορούσε να είναι μια γιορτή της διασποράς και της αντοχής ενός λαού.

Ωστόσο, σύμφωνα με το δημοσίευμα του Bloomberg, η πρόκριση συνοδεύεται από ένα πικρό παράδοξο, καθώς η ομάδα είναι καλοδεχούμενη στο γήπεδο, αλλά οι φίλαθλοί της όχι κατ’ ανάγκην στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η Αϊτή περιλαμβάνεται στις χώρες για τις οποίες ο Λευκός Οίκος έχει επιβάλει αυστηρούς περιορισμούς εισόδου, με πλήρεις περιορισμούς για τους υπηκόους της, στο πλαίσιο της πολιτικής που η αμερικανική κυβέρνηση παρουσιάζει ως μέτρο εθνικής ασφάλειας.

Έτσι, η πιο απλή πράξη ενός φιλάθλου, να αγοράσει εισιτήριο, να ταξιδέψει, να φορέσει τη φανέλα και να φωνάξει για την ομάδα του, μετατρέπεται για πολλούς Αϊτινούς σε σχεδόν αδύνατη αποστολή. Τα υψηλά κόστη ταξιδιού και εισιτηρίων ήδη περιορίζουν την πρόσβαση· η ταξιδιωτική απαγόρευση την κάνει ακόμη πιο ασφυκτική.

Το βάρος είναι ακόμη μεγαλύτερο επειδή η ίδια πολιτική ατζέντα αγγίζει και τους Αϊτινούς που βρίσκονται ήδη στις ΗΠΑ. Η κυβέρνηση Τραμπ έχει επιδιώξει τον τερματισμό του καθεστώτος Προσωρινής Προστασίας, του λεγόμενου TPS, για την Αϊτή —ένα καθεστώς που επιτρέπει σε εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους να ζουν και να εργάζονται νόμιμα στη χώρα. Η απόφαση τερματισμού είχε οριστεί να τεθεί σε ισχύ στις 3 Φεβρουαρίου 2026, αν και δικαστική παρέμβαση ανέστειλε προσωρινά την εφαρμογή της.

Το αποτέλεσμα είναι μια εικόνα βαθιά αντιφατική: ένα Παγκόσμιο Κύπελλο που διαφημίζεται ως παγκόσμια γιορτή ανοίγει τις πόρτες του στην ομάδα της Αϊτής, αλλά κρατά σε απόσταση μεγάλο μέρος του λαού που θα ήθελε να τη συνοδεύσει. Για τους παίκτες, κάθε εμφάνιση θα είναι κάτι περισσότερο από αγώνας. Θα είναι εκπροσώπηση μιας χώρας που πανηγυρίζει από μακριά και μιας εξέδρας που, σε μεγάλο βαθμό, θα λείπει.