Το μέτρο που μπορεί να αλλάξει την αγορά ακινήτων στο Παρίσι από το 2027

Το δημοτικό συμβούλιο του Παρισιού ενέκρινε νέο μέτρο, την αύξηση του φόρου στις κενές κατοικίες από το 2027, αξιοποιώντας τη δυνατότητα που παρέχει η γαλλική νομοθεσία, με στόχο να αντιμετωπίσει το έντονο πρόβλημα στέγασης που αντιμετωπίζει η γαλλική πρωτεύουσα.

Η δημοτική αρχή εκτιμά ότι το μέτρο θα συμβάλει στην επανένταξη περίπου 20.000 κατοικιών στην αγορά, είτε προς ενοικίαση είτε προς πώληση.

Σύμφωνα με τα στοιχεία του δήμου, στο Παρίσι υπάρχουν περίπου 150.000 κενές κατοικίες, αριθμός που αντιστοιχεί στο 9% του συνολικού οικιστικού αποθέματος της πόλης.

Από αυτές, περίπου 80.000 παραμένουν ακατοίκητες για μεγάλο χρονικό διάστημα και, ως εκ τούτου, υπάγονται στον σχετικό φόρο. Η δημοτική αρχή επισημαίνει ότι η έλλειψη διαθέσιμων κατοικιών, σε συνδυασμό με τη διαρκώς αυξανόμενη ζήτηση, έχει επιδεινώσει σημαντικά την κρίση στην αγορά ακινήτων.

Το μέτρο που αποφάσισε το Παρίσι και γιατί τώρα

Με βάση τις νέες ρυθμίσεις, που θα τεθούν σε ισχύ από την 1η Ιανουαρίου 2027, ο φόρος για τα κενά ακίνητα αυξάνεται σημαντικά.

Συγκεκριμένα, για το πρώτο έτος κατά το οποίο ένα ακίνητο παραμένει ακατοίκητο ο συντελεστής ανεβαίνει από το 17% στο 30% του εκτιμώμενου ετήσιου ενοικίου, ενώ από το δεύτερο έτος και μετά αυξάνεται από το 34% στο 60%.

Ο αντιδήμαρχος Στέγασης, Ζακ Μποντριέ, χαρακτήρισε την απόφαση «ιστορική νίκη» ύστερα από μια δεκαετία προσπαθειών, εκφράζοντας την αισιοδοξία ότι η αύξηση του φόρου θα δώσει ισχυρό κίνητρο στους ιδιοκτήτες να αξιοποιήσουν τα ακίνητά τους αντί να τα διατηρούν κενά.

Παράλληλα, εκτίμησε ότι το νέο καθεστώς θα περιορίσει και τις περιπτώσεις ιδιοκτητών που μέχρι σήμερα δήλωναν τις δευτερεύουσες κατοικίες τους ως κενές προκειμένου να καταβάλλουν χαμηλότερους φόρους.

Αντίθετη άποψη εκφράζει η δεξιά αντιπολίτευση του δημοτικού συμβουλίου, η οποία αμφισβητεί τόσο τα στοιχεία του δήμου όσο και την αποτελεσματικότητα του μέτρου.

Ο συμπρόεδρος της παράταξης «Paris Liberté», Γκρεγκορί Κανάλ, υποστήριξε ότι ο διπλασιασμός του φόρου δεν θα λύσει το πρόβλημα της στέγασης, αλλά θα επιβαρύνει υπέρμετρα τους ιδιοκτήτες, κάνοντας λόγο για υπερβολική φορολογική επιβάρυνση αντί για πραγματικό κίνητρο αξιοποίησης των ακινήτων.