Bild: Οι σκληρές απαιτήσεις του Πούτιν από την Ευρώπη για τερματισμό πολέμου στην Ουκρανία

Ένα εξαιρετικά σκληρό πλαίσιο απαιτήσεων, το οποίο δεν περιορίζεται στην Ουκρανία αλλά αγγίζει τα θεμέλια της ευρωπαϊκής αρχιτεκτονικής ασφαλείας, φέρεται να προωθεί η Ρωσία στο πλαίσιο των διεργασιών για τον τερματισμό του πολέμου.

Σύμφωνα με δημοσίευμα της γερμανικής εφημερίδας Bild, την Παρασκευή 13 Νοεμβρίου 2026, η Μόσχα έχει διαμορφώσει έναν κατάλογο όρων που περιλαμβάνει εδαφικές παραχωρήσεις από την Ουκρανία, δραστικούς περιορισμούς στη στρατιωτική παρουσία του ΝΑΤΟ στην Ανατολική Ευρώπη, ακόμη και αποχώρηση της Φινλανδίας από τη Βορειοατλαντική Συμμαχία.

Οι απαιτήσεις αυτές, εφόσον επιβεβαιωθούν ως επίσημη διαπραγματευτική θέση του Κρεμλίνου, θα συνιστούσαν απόπειρα συνολικής αναθεώρησης του ευρωπαϊκού συστήματος ασφαλείας, όπως αυτό διαμορφώθηκε μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου.

Κατά τις πληροφορίες που επικαλείται η Bild από ανεπίσημες διαπραγματευτικές επαφές, οι ρωσικές προτάσεις παρουσιάστηκαν και σε Ευρωπαίους εκπροσώπους κατά τη διάρκεια συνομιλιών στο Άμπου Ντάμπι. Το ζητούμενο για τη Μόσχα δεν φαίνεται να είναι μόνο η επίτευξη μιας συμφωνίας για την Ουκρανία, αλλά και η επαναχάραξη των ορίων επιρροής της Δύσης στην ευρωπαϊκή ήπειρο.

Οι εδαφικές αξιώσεις και το τελεσίγραφο προς το ΝΑΤΟ

Στο επίκεντρο του ρωσικού σχεδίου βρίσκεται η απαίτηση να διατηρήσει η Μόσχα τον έλεγχο όλων των ουκρανικών περιοχών που έχει καταλάβει, αποκτώντας επιπλέον τον πλήρη έλεγχο του Ντονμπάς.

Αυτό θα υποχρέωνε το Κίεβο να παραχωρήσει ακόμη και εδάφη που εξακολουθούν να βρίσκονται υπό ουκρανικό στρατιωτικό έλεγχο, μετατρέποντας τις ρωσικές διεκδικήσεις σε βασική προϋπόθεση για την επίτευξη ειρηνευτικής συμφωνίας.

Παράλληλα, η Ρωσία φέρεται να απαιτεί την αποστρατιωτικοποίηση των στρατηγικής σημασίας λιμανιών της Οδησσού και του Μικολάιβ στη Μαύρη Θάλασσα, ώστε να μην μπορούν να χρησιμοποιούνται ως ναυτικές βάσεις από τις ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις.

Εξίσου σημαντική είναι η αξίωση για οριστικό αποκλεισμό της ένταξης της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ. Αντίθετα, σύμφωνα με το δημοσίευμα, η προοπτική ένταξης του Κιέβου στην Ευρωπαϊκή Ένωση δεν αποκλείεται από το συγκεκριμένο πλαίσιο.

Ωστόσο, η πλέον ανατρεπτική απαίτηση αφορά τη Φινλανδία. Η Μόσχα φέρεται να ζητά την αποχώρησή της από το ΝΑΤΟ, στο οποίο εντάχθηκε το 2023, μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία.

Επιπλέον, επιδιώκει την απαγόρευση λειτουργίας στρατιωτικών βάσεων του ΝΑΤΟ στις τρεις χώρες της Βαλτικής, την Εσθονία, τη Λετονία και τη Λιθουανία.

Πρόκειται για αξιώσεις που υπερβαίνουν κατά πολύ το ουκρανικό μέτωπο, καθώς θα περιόριζαν την ελευθερία των ευρωπαϊκών κρατών να καθορίζουν τις αμυντικές συμμαχίες τους και θα επηρέαζαν άμεσα τον σχεδιασμό της συλλογικής άμυνας της Συμμαχίας.

Ποια ανταλλάγματα προσφέρει

Στον αντίποδα, η Ρωσία φέρεται να προσφέρει ορισμένα ανταλλάγματα, μεταξύ των οποίων την πιθανή απομάκρυνση πυρηνικών όπλων από τη Λευκορωσία, τη μη εγκατάσταση πυραύλων μέσου βεληνεκούς στο έδαφός της και την αποχώρηση ρωσικών δυνάμεων από την Υπερδνειστερία της Μολδαβίας.

Για τη Μολδαβία, ωστόσο, οι ρωσικές προτάσεις προβλέπουν επίσης ομοσπονδιακή αναδιάρθρωση, με δυνατότητα διεξαγωγής δημοψηφισμάτων ανεξαρτησίας στην Υπερδνειστερία και την αυτόνομη περιοχή της Γκαγκαουζίας.

Η δημοσιοποίηση αυτών των όρων συμπίπτει με την προσπάθεια επανεκκίνησης της διπλωματικής διαδικασίας για την Ουκρανία, υπό αμερικανική διαμεσολάβηση.

Το κρίσιμο ερώτημα είναι κατά πόσο οι αξιώσεις αποτελούν την πραγματική βάση διαπραγμάτευσης του Βλαντίμιρ Πούτιν ή μια τακτική μεγιστοποίησης των απαιτήσεων, με στόχο την εξασφάλιση περισσότερων ανταλλαγμάτων.

Μέχρι στιγμής, δεν έχει επιβεβαιωθεί ανεξάρτητα ότι ο Ρώσος πρόεδρος έχει εγκρίνει προσωπικά το σύνολο του συγκεκριμένου καταλόγου.

Σε κάθε περίπτωση, το περιεχόμενο των προτάσεων αναδεικνύει το μέγεθος του διπλωματικού προβλήματος που αντιμετωπίζει η Ευρώπη. Μια ειρηνευτική συμφωνία η οποία θα περιόριζε την κυριαρχία της Ουκρανίας και θα επέβαλλε αναγκαστικές αλλαγές στις αμυντικές επιλογές άλλων ευρωπαϊκών κρατών θα δημιουργούσε ένα επικίνδυνο προηγούμενο για τη μελλοντική ασφάλεια της ηπείρου.

Το διακύβευμα, συνεπώς, δεν είναι μόνο πότε και με ποιους όρους θα σταματήσουν οι εχθροπραξίες στην Ουκρανία, αλλά και αν η επόμενη ημέρα θα διαμορφωθεί μέσα από αμοιβαίες εγγυήσεις ασφαλείας ή μέσα από την αναγνώριση νέων σφαιρών επιρροής στην Ευρώπη.