Γκάρι Λίνεκερ για Μουντιάλ: Ο Τραμπ έχει «περίεργη» σχέση με τον Ινφαντίνο

Ο Γκάρι Λίνεκερ δεν μίλησε απλώς ως παλιός ποδοσφαιριστής ή τηλεοπτικός σχολιαστής. Μίλησε ως άνθρωπος που έχει ζήσει το Παγκόσμιο Κύπελλο για δεκαετίες και βλέπει το τουρνουά του 2026 να ανοίγει μέσα σε ένα ασυνήθιστο μείγμα ποδοσφαίρου, πολιτικής εξουσίας και εμπορικής υπερβολής.

Η αναφορά του στην «περίεργη» σχέση του Ντόναλντ Τραμπ με τον πρόεδρο της FIFA, Τζάνι Ινφαντίνο, δεν είναι μια απλή αιχμή· είναι σχόλιο για τον τρόπο με τον οποίο η κορυφαία διοργάνωση του παγκόσμιου ποδοσφαίρου κινδυνεύει να γίνει σκηνικό πολιτικής προβολής.

Το πλαίσιο που περιγράφουν οι Financial Times είναι βαρύ: ο Ινφαντίνο έχει αναπτύξει στενή σχέση με τον Τραμπ, η FIFA έχει μεταφέρει μεγάλο μέρος της δραστηριότητάς της στο Μαϊάμι, κοντά στο Mar-a-Lago, ενώ το περιβόητο «FIFA Peace Prize» προς τον Αμερικανό πρόεδρο προκάλεσε έντονες αντιδράσεις για τα όρια ανάμεσα στην αθλητική διπλωματία και την πολιτική κολακεία.

Ο Λίνεκερ, μιλώντας για το Μουντιάλ, στάθηκε και στην ίδια τη φύση της διοργάνωσης. Το χαρακτήρισε «unique», επισημαίνοντας ότι δεν θυμάται άλλη περίπτωση όπου η βασική διοργανώτρια χώρα να βρίσκεται σε πολεμική ένταση με μία από τις συμμετέχουσες ομάδες. Πρόσθεσε επίσης ότι «Trump is so unpredictable», ενώ έθεσε και το ερώτημα αν οι τιμές των εισιτηρίων θα «price people out», αν δηλαδή θα αποκλείσουν τους απλούς φιλάθλους από τη γιορτή.

Η παρέμβασή του αποκτά ιδιαίτερη σημασία επειδή το Μουντιάλ του 2026 είναι ήδη το μεγαλύτερο στην ιστορία με 48 ομάδες, τρεις χώρες διοργανώτριες, ΗΠΑ, Καναδάς και Μεξικό και ένα πρόγραμμα 104 αγώνων. Όμως όσο μεγαλώνει το τουρνουά, τόσο μεγαλώνει και το ερώτημα ποιος τελικά το ελέγχει: οι φίλαθλοι, οι ομοσπονδίες, οι αγορές ή οι πολιτικοί ηγέτες που αντιλαμβάνονται το ποδόσφαιρο ως παγκόσμια σκηνή;

Η «περίεργη» σχέση Τραμπ–Ινφαντίνο, όπως την περιγράφει ο Λίνεκερ, φωτίζει ακριβώς αυτή τη μετατόπιση. Η FIFA εμφανίζεται να επενδύει στην εγγύτητα με την εξουσία, ενώ ο Τραμπ βλέπει στο Παγκόσμιο Κύπελλο μια ευκαιρία εικόνας, επιρροής και τηλεοπτικής κυριαρχίας. Το αποτέλεσμα είναι ένα Μουντιάλ που ξεκινά όχι μόνο με αγωνιστικές προσδοκίες, αλλά και με ένα θεμελιώδες πολιτικό ερώτημα: μπορεί το ποδόσφαιρο να παραμείνει παγκόσμια γιορτή όταν οι θεσμοί του μοιάζουν τόσο πρόθυμοι να σταθούν δίπλα στην ισχύ;