Μαρτυρία σοκ επιβάτη στο τρίτο βαγόνι της μοιραίας αμαξοστοιχίας: Παίρναμε το 100 αλλά δεν βγάζαμε γραμμή, ούτε στο 166…

Την αγωνία και τον πανικό που επικράτησε τις πρώτες στιγμές μετά τη μοιραία σύγκρουση περιέγραψε στο Open η Κατερίνα Ανδρίτσου, επιβάτης στο τρίτο βαγόνι της αμαξοστοιχίας Intercity.

Η νεαρή ανέφερε «προσπαθούσε ο καθένας να κρατάει την ψυχραιμία του για να μην πανικοβάλει τους υπόλοιπους» για να προσθέσει ότι «είναι μια εμπειρία που δεν θέλουμε να την ζήσει κανένας άλλος. Αρχικά δεν καταλάβαμε τι συνέβαινε, με το απότομο φρενάρισμα, είδαμε φλόγες. Μέχρι να πέσει το βαγόνι και να αντιληφθούμε ότι είχε γεμίσει καπνό. Είχαν σβήσει τα φώτα, το μόνο που βλέπαμε ήταν η φωτιά. Ήμασταν στον αέρα, δεν καταλαβαίναμε τι συμβαίνει».

Σε άλλο σημείο τόνισε ότι «αφού τούμπαρε το βαγόνι, δεν μπορούσαμε να πάμε στις πάνω πόρτες, στα καθίσματα που καθόμασταν στην αριστερή πλευρά. Κράταγα το κινητό μου στο χέρι μου και άναψα τον φακό. Δίπλα μου καθόταν μια κοπέλα που έλεγε “Το χέρι μου! Το χέρι μου!”. Είχε πιαστεί το χέρι της ανάμεσα στο μπράτσο του καθίσματος και το τοίχωμα, δεν μπορούσε να σηκωθεί να φύγουμε. Ήταν και ένα παιδί μαζί της, την βοηθήσαμε να απεγκλωβιστεί και πηδήξαμε από το παράθυρο. Είχαν πέσει οι βαλίτσες έξω, πηδήξαμε πάνω στις βαλίτσες, περίπου 1,5 μ.». 

Περιγράφοντας τις δραματικές πρώτες στιγμές μετά τη σύγκρουση επισήμανε «μέχρι να συνειδητοποιήσουμε ότι είχαμε βγει, το μόνο που βλέπαμε ήταν φωτιά. Φοβόμασταν μήπως γίνει κάποια έκρηξη. Δεν είχαμε αντιληφθεί ότι υπήρχε άλλο τρένο. Τα βαγόνια 1 και 2 που “δίπλωσαν” με το δικό μας, δεν τα αντιληφθήκαμε για βαγόνια, ήταν απλά μια φωτιά. Όταν βγήκαμε στις ράγες, έφεγγε λίγο η Εθνική Οδός, οπότε βλέπαμε κατ’ ελάχιστον, να περπατήσουμε. Είχε ανθρώπους τραυματισμένους, στο κεφάλι, στα χέρια. Προσωπικά δεν έτυχε να δω περιστατικό ακρωτηριασμού ή κάποιον αναίσθητο. Όσο μπορούσα έξω προσπάθησα να δώσω λίγο νερό, να πλύνουν πληγές, να πάρουν ένα τηλέφωνο να ενημερώσουν τους δικούς τους».

Κατήγγειλε, επίσης, ότι «καλέσαμε απευθείας το 100 αλλά δεν βγάζαμε γραμμή, ούτε στο 166. Κάλεσα το 112 και έδωσα στοιχεία. Τα παιδιά που ήμασταν έξω, μια ομάδα γύρω στα 20 άτομα, αυτοί που βγήκαμε από τα βαγόνια, θεωρώ ότι ήμασταν αρκετά ψύχραιμοι, προσπαθούσε καθένας να κρατάει την ψυχραιμία του για να μην πανικοβάλει τους υπόλοιπους»