Οι πυροβολισμοί στα δικαστήρια και τα ανύπαρκτα μέτρα ασφάλειας έφεραν αναβολές

Η ένοπλη εισβολή του 89χρονου στο πρώην Ειρηνοδικείο Αθηνών, στην οδό Λουκάρεως ανέδειξε με βίαιο τρόπο ότι στα δικαστήρια της Αθήνας η ασφάλεια παραμένει περισσότερο ευχή παρά οργανωμένο σχέδιο. Ο 89χρονος, σύμφωνα με τα μέχρι τώρα στοιχεία, είχε προηγουμένως επιτεθεί σε υπηρεσία του ΕΦΚΑ στον Κεραμεικό, τραυματίζοντας υπάλληλο, και στη συνέχεια έφτασε στο Πρωτοδικείο, πρώην Ειρηνοδικείο, όπου πυροβόλησε και τραυμάτισε τέσσερις δικαστικές υπαλλήλους.

Δημοσιεύματα και καταγγελίες εργαζομένων αναφέρουν ότι στο κτίριο του πρώην Ειρηνοδικείου δεν υπήρχαν ανιχνευτές μετάλλων, ενώ ο ίδιος ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη, Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, παραδέχθηκε ότι υπήρξε «κενό ασφαλείας», σημειώνοντας ότι δεν υπήρχαν μηχανήματα X-ray και προσωπικό που να ελέγχει την είσοδο.

Οι συνέπειες είναι άμεσες και για τη λειτουργία των δικαστηρίων. Οι δικαστικοί υπάλληλοι της Αθήνας μετά την αποχή της Τετάρτης, αποφάσισαν νέα ολοήμερη αποχή για την Πέμπτη 30 Απριλίου 2026, σε όλες τις δικαστικές υπηρεσίες της Αθήνας, με συγκέντρωση στις 09:30 στον αίθριο χώρο του πρώην Ειρηνοδικείου. Σύμφωνα με τις σχετικές ανακοινώσεις, οι υπάλληλοι θα βρίσκονται στους χώρους εργασίας τους, αλλά θα απέχουν από τα καθήκοντά τους, ζητώντας ασφαλείς και ανθρώπινες συνθήκες εργασίας.

Αυτό σημαίνει νέο κύμα αναβολών, ταλαιπωρία για δικηγόρους, διαδίκους, μάρτυρες και πολίτες που περιμένουν μήνες ή και χρόνια για να εκδικαστούν οι υποθέσεις τους. Όμως αυτή τη φορά οι αναβολές δεν είναι αποτέλεσμα «γραφειοκρατικής δυσλειτουργίας». Είναι το τίμημα μιας κρατικής αμέλειας που άφησε εργαζόμενους και πολίτες εκτεθειμένους.

Το καυστικό, αλλά απολύτως αναγκαίο ερώτημα προς τον κ. Χρυσοχοΐδη είναι το εξής: πόσες φορές πρέπει να ακουστεί ένας πυροβολισμός για να αντιληφθεί το υπουργείο ότι η ασφάλεια δεν είναι επικοινωνιακή ατάκα μετά το δελτίο των οκτώ; Ο υπουργός είπε ότι «κάποιοι δεν έκαναν σωστά τη δουλειά τους». Πολύ σωστά. Μόνο που σε ένα τόσο σοβαρό περιστατικό, το «κάποιοι» δεν μπορεί να είναι ένας βολικός, απρόσωπος σάκος ευθυνών.

Οι δικαστικοί υπάλληλοι φωνάζουν ότι δεν είναι αναλώσιμοι. Και έχουν δίκιο. Δεν είναι αναλώσιμοι οι υπάλληλοι, δεν είναι αναλώσιμοι οι δικηγόροι, δεν είναι αναλώσιμοι οι πολίτες που μπαίνουν καθημερινά στα δικαστήρια. Αναλώσιμη, αντίθετα, αποδεικνύεται η κυβερνητική σοβαρότητα όταν τα μέτρα ασφαλείας εξαγγέλλονται αφού πρώτα κάποιος τραυματιστεί.