UBS Global Wealth Report 2026: Η περιουσία των Ελλήνων αυξάνεται, αλλά το χάσμα πλούτου διευρύνεται

Η εικόνα του ιδιωτικού πλούτου στην Ελλάδα συνεχίζει να βελτιώνεται, χωρίς όμως να συνοδεύεται από αντίστοιχη διάχυση των ωφελειών στο σύνολο της κοινωνίας. Αυτό είναι το βασικό συμπέρασμα της έκθεσης UBS Global Wealth Report 2026, η οποία καταγράφει περαιτέρω άνοδο της καθαρής περιουσίας των ελληνικών νοικοκυριών, αλλά ταυτόχρονα επιβεβαιώνει ότι η συγκέντρωση του πλούτου παραμένει υψηλή.

Σύμφωνα με την ετήσια μελέτη της UBS, η μέση καθαρή περιουσία ανά ενήλικα στην Ελλάδα διαμορφώθηκε στο τέλος του 2025 στα 143.343 δολάρια, κατατάσσοντας τη χώρα στην 30ή θέση παγκοσμίως. Ωστόσο, η διάμεση περιουσία ανέρχεται μόλις στα 59.162 δολάρια, γεγονός που αποτυπώνει τη σημαντική απόσταση μεταξύ του «μέσου όρου» και της πραγματικής οικονομικής κατάστασης του τυπικού ελληνικού νοικοκυριού.

Παράλληλα, η χώρα μετρά πλέον περίπου 82.000 εκατομμυριούχους (σε δολάρια), αριθμός που αυξήθηκε κατά 3,5% μέσα στο 2025.

Η διαφορά μεταξύ των δύο μεγεθών αποτελεί βασικό δείκτη της ανισοκατανομής του πλούτου. Όσο μεγαλύτερη είναι η απόκλιση μεταξύ μέσης και διάμεσης περιουσίας, τόσο περισσότερο ο συνολικός πλούτος συγκεντρώνεται σε σχετικά περιορισμένο αριθμό εύπορων νοικοκυριών. Η UBS επισημαίνει ότι η Ελλάδα εξακολουθεί να εμφανίζει αυτή τη δομική αδυναμία, παρά τη συνεχιζόμενη αύξηση της συνολικής περιουσίας.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει και η σύνθεση του ελληνικού πλούτου. Σε αντίθεση με οικονομίες όπου η χρηματοοικονομική περιουσία – μετοχές, αμοιβαία κεφάλαια και λοιπές επενδύσεις –  αποτελεί τον βασικό μοχλό δημιουργίας πλούτου, στην Ελλάδα η κατοχή ακινήτων εξακολουθεί να κυριαρχεί. Η εξέλιξη αυτή συνδέεται αφενός με τη διαχρονική προτίμηση των νοικοκυριών στην ακίνητη περιουσία και αφετέρου με την ισχυρή ανάκαμψη των τιμών κατοικίας τα τελευταία χρόνια, η οποία ενίσχυσε σημαντικά τις αποτιμήσεις της ιδιωτικής περιουσίας.

Η ελληνική περίπτωση εντάσσεται σε ένα ευρύτερο διεθνές περιβάλλον έντονης αύξησης του πλούτου. Η UBS υπολογίζει ότι η παγκόσμια καθαρή περιουσία αυξήθηκε κατά 10,8% το 2025, σημειώνοντας τον υψηλότερο ετήσιο ρυθμό ανόδου από το 2017, κυρίως χάρη στην άνοδο των χρηματιστηριακών αγορών και των περιουσιακών στοιχείων. Παράλληλα, σχεδόν ένα εκατομμύριο νέοι εκατομμυριούχοι προστέθηκαν παγκοσμίως μέσα σε έναν χρόνο.

Ωστόσο, η ενίσχυση του πλούτου δεν μεταφράζεται αυτόματα σε μείωση των κοινωνικών ανισοτήτων. Αντίθετα, η έκθεση επισημαίνει ότι σε πολλές οικονομίες, μεταξύ αυτών και η Ελλάδα, οι υψηλές αποδόσεις των περιουσιακών στοιχείων ωφελούν δυσανάλογα όσους διαθέτουν ήδη σημαντικό χαρτοφυλάκιο, με αποτέλεσμα η συγκέντρωση του πλούτου να ενισχύεται ακόμη περισσότερο.

Η πολύπλευρη ιδιοκτησία κατοικίας

Στην Ελλάδα, η ιδιοκτησία κατοικίας λειτουργεί ταυτόχρονα ως στέγη, ως αποταμίευση και ως «ασφάλεια», ένα μοντέλο που αφήνει ελάχιστο περιθώριο για τη διοχέτευση πόρων σε χρηματοπιστωτικά μέσα.

Η υπερσυγκέντρωση του πλούτου σε ακίνητα έχει σημαντικές πρακτικές συνέπειες.

Πρώτον, η ρευστότητα. Ένα ακίνητο δεν μετατρέπεται εύκολα σε μετρητά -τουλάχιστον όχι χωρίς χρονοβόρες διαδικασίες και κόστη συναλλαγής. Σε μια κρίση, όπως αυτή που βίωσε η χώρα μετά το 2010, η ακίνητη περιουσία δεν προσφέρει ασπίδα. Η έκθεση της UBS σημειώνει εύγλωττα ότι η ιδιότητα του εκατομμυριούχου δεν σημαίνει κατ’ ανάγκη ρευστότητα -σε πολλές περιπτώσεις, η αύξηση των τιμών ακινήτων «δημιουργεί» εκατομμυριούχους στα χαρτιά, χωρίς να αυξάνει το διαθέσιμο εισόδημά τους.

Δεύτερον, η απόδοση. Ιστορικά, τα χρηματοοικονομικά περιουσιακά στοιχεία -και ιδίως οι μετοχές- τείνουν να αποδίδουν καλύτερα μακροπρόθεσμα από τα ακίνητα, ιδίως αν ληφθεί υπόψη το κόστος συντήρησης και φορολόγησης.

Τρίτον, η διαφοροποίηση. Ένα νοικοκυριό που έχει το 60-65% της περιουσίας του σε ένα μόνο ακίνητο είναι εξαιρετικά εκτεθειμένο στις τοπικές συνθήκες της αγοράς ακινήτων -και κατ’ επέκταση στην πορεία της ελληνικής οικονομίας.

Για την ελληνική οικονομία, τα στοιχεία της UBS επιβεβαιώνουν ότι η ανάκαμψη των τελευταίων ετών έχει ενισχύσει τον ιδιωτικό πλούτο, κυρίως μέσω της αγοράς ακινήτων. Το ζητούμενο πλέον είναι κατά πόσο η επόμενη φάση ανάπτυξης θα συνοδευτεί από μεγαλύτερη διεύρυνση της αποταμίευσης, ενίσχυση της συμμετοχής των νοικοκυριών στις κεφαλαιαγορές και ευρύτερη διασπορά του παραγόμενου πλούτου. Διαφορετικά, η αύξηση των συνολικών μεγεθών κινδυνεύει να αποκρύπτει τη διεύρυνση των ανισοτήτων, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τη μακροπρόθεσμη κοινωνική και οικονομική συνοχή.