Βουτσινάς (ΚΕΕΕ): «Η εποχιακή απασχόληση πολιτών τρίτων χωρών στην εστίαση αποτελεί ρεαλιστική λύση»

Η Κεντρική Ένωση Επιμελητηρίων Ελλάδας (ΚΕΕΕ), εκπροσωπώντας περισσότερες από 900.000 επιχειρήσεις σε όλη τη χώρα, προχώρησε σε θεσμική παρέμβαση προς τα αρμόδια Υπουργεία, ζητώντας τη διεύρυνση του καταλόγου των επιχειρήσεων που δύνανται να απασχολούν εποχικά εργαζόμενους – πολίτες τρίτων χωρών, ώστε να συμπεριληφθούν ρητά και οι επιχειρήσεις εστίασης.

Η έλλειψη προσωπικού αποτελεί πλέον μία από τις σοβαρότερες προκλήσεις για τη βιωσιμότητα και την εύρυθμη λειτουργία χιλιάδων μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων, ιδιαίτερα στους κλάδους του τουρισμού και της εστίασης. Παρά την αυξημένη ζήτηση, πολλές επιχειρήσεις αδυνατούν να καλύψουν βασικές ανάγκες στελέχωσης, γεγονός που περιορίζει τη δυναμική τους και επηρεάζει συνολικά την τοπική και εθνική οικονομία. Η ΚΕΕΕ επισημαίνει ότι ο κλάδος της εστίασης έχει έντονα εποχικά χαρακτηριστικά σε πολλές περιοχές της χώρας –ιδίως σε τουριστικούς προορισμούς, νησιωτικές και παραμεθόριες περιοχές– και θα πρέπει να αντιμετωπίζεται ισότιμα στο πλαίσιο της σχετικής νομοθεσίας περί εποχιακής απασχόλησης.

Ο πρόεδρος της ΚΕΕΕ, Γιάννης Βουτσινάς, δήλωσε: «Η ελληνική μικρομεσαία επιχείρηση δεν ζητά προνομιακή μεταχείριση. Ζητά λειτουργικές λύσεις. Η έλλειψη ανθρώπινου δυναμικού, ειδικά στην εστίαση, απειλεί άμεσα τη βιωσιμότητα χιλιάδων επιχειρήσεων. Η ένταξη του κλάδου στον κατάλογο εποχιακής απασχόλησης πολιτών τρίτων χωρών αποτελεί ρεαλιστική και αναγκαία παρέμβαση, ώστε να διασφαλιστεί η ομαλή λειτουργία της αγοράς και η ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας».

Η ΚΕΕΕ υπογραμμίζει ότι η ρύθμιση αυτή θα πρέπει να συνοδεύεται από σαφείς διαδικασίες, διαφάνεια και σεβασμό στην εργατική νομοθεσία, ώστε να διασφαλίζεται τόσο η κάλυψη των πραγματικών αναγκών της αγοράς όσο και η προστασία των εργαζομένων. Η ΚΕΕΕ παραμένει στη διάθεση της πολιτείας για συνεργασία και τεχνική τεκμηρίωση προτάσεων, οι οποίες ενισχύουν την ανθεκτικότητα και τη βιωσιμότητα των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, ιδιαίτερα σε μια περίοδο όπου η επάρκεια ανθρώπινου δυναμικού αποτελεί κρίσιμο παράγοντα ανάπτυξης.