Νίκος Κ. Αλιβιζάτος στην Καθημερινή: Όταν η δημοκρατία δοκιμάζεται: Το σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ και η παραβίαση του Συντάγματος

Αφορμή στάθηκε η παρέμβαση της κυβερνητικής πλειοψηφίας για να εμποδίσει τη σύσταση προανακριτικής επιτροπής σχετικά με το σκάνδαλο στον ΟΠΕΚΕΠΕ. Η παρέμβαση αυτή, σύμφωνα με τον κ. Αλιβιζάτο, παραβίασε κατάφωρα το Σύνταγμα και τον Κανονισμό της Βουλής, καθώς ουσιαστικά αγνόησε τη διαδικασία της μυστικής ψηφοφορίας, υποβαθμίζοντας την κοινοβουλευτική τάξη.

Ο συγγραφέας υπενθυμίζει πως η τελευταία φορά που υπήρξε τόσο προκλητική παρέμβαση στη Βουλή ήταν το 1985 με την υπόθεση του “Ανδρέα και Αλευρά”, τονίζοντας πως ακόμη και τότε η πλειοψηφία δεν είχε καταλύσει τόσο ανοιχτά τους θεσμούς. Αντιπαραβάλλει, επίσης, τη στάση του Ευάγγελου Βενιζέλου, ο οποίος τότε υπερασπίστηκε τους θεσμούς, με τη σημερινή στάση της κυβέρνησης Μητσοτάκη, την οποία κατηγορεί  τώρα για πλήρη υποταγή στις αντιδημοκρατικές λογικές και για ευτελισμό της Βουλής.

Στο στόχαστρο του συγγραφέα βρίσκονται:

• Οι παρεμβάσεις στο έργο της Δικαιοσύνης.
• Η απουσία πολιτικής ευθύνης για τα σκάνδαλα και τις παραλείψεις υπουργών.
• Η αδυναμία του πρωθυπουργού να ελέγξει τους συνεργάτες του.
• Η εργαλειοποίηση των θεσμών με μοναδικό στόχο το “να περάσει το δικό μας”.

Ο Αλιβιζάτος αναφέρεται επίσης σε σειρά κυβερνητικών επιλογών και ενεργειών που επιβεβαιώνουν το πνεύμα αυθαιρεσίας και παραβίασης των δημοκρατικών κανόνων: αναθεωρήσεις άρθρων του Συντάγματος χωρίς ουσιαστικό διάλογο, δικαστικές παρεμβάσεις, προκλητική στάση απέναντι στους θεσμούς, μέχρι και την επιδίωξη νομοθέτησης “τελευταίας στιγμής” χωρίς έλεγχο.

Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται:

• Στην αμφιλεγόμενη δράση υπουργών όπως ο Σκέρτσος, ο Φλωρίδης και ο Αυγενάκης.
• Στην προσπάθεια παράκαμψης του Ελεγκτικού Συνεδρίου για την παραμονή συμβούλων σε θέσεις.
• Στη διαχείριση θεμάτων δικαιοσύνης και τη στάση απέναντι σε προσφυγές πολιτών.

Το άρθρο κλείνει με μια προειδοποίηση, ότι η αντιπολίτευση που επιδιώκει την τοξικότητα θα δικαιωθεί και θα υπονομεύσει τις πιθανότητες των συγκλίσεων, που έχει ανάγκη ο τόπος. .
Βέβαια ο καθηγητής δεν αναλύει περαιτέρω τι είδους συγκλήσεις μπορούν να γίνουν με ένα κόμμα, που κάνει όλα αυτά,  που ο ίδιος και άλλες προσωπικότητες καυτηριάζουν.