Νομοσχέδιο υπ. Οικονομικών: Όταν η πολυνομία υπονομεύει την ουσιαστική διαβούλευση

Ένα ογκώδες νομοσχέδιο, με εκατοντάδες διατάξεις που καλύπτουν διαφορετικά και ετερόκλητα αντικείμενα, τέθηκε σε δημόσια διαβούλευση από το υπουργείο Οικονομικών. Πόσο ρεαλιστικό είναι, όμως, να μελετηθεί, να αξιολογηθεί και να σχολιαστεί ουσιαστικά ένα τέτοιο νομοθετικό εγχείρημα, ακόμη και από τους πλέον εξειδικευμένους φορείς;

Στην κορυφή της ασυδοσίας οι servicers

Και το κυριότερο, ποιος μπορεί να γνωρίζει τι πραγματικά κρύβεται μέσα σε 376 άρθρα; Ποιες διατάξεις θα περάσουν κάτω από το ραντάρ και πότε θα ανακαλύψουμε τις πραγματικές τους συνέπειες; Ίσως όταν κληθούν να εφαρμοστούν. Ίσως όταν θα είναι πλέον αργά. Ή δεν θα εφαρμοστούν ποτέ, όπως οι κατά καιρούς διατάξεις για τους servicers, που κάνουν ότι θέλουν χωρίς να τους καίγεται καρφάκι για τις συνέπειες, αφού μέχρι τώρα δεν υπάρχουν ουσιαστικές ποινές παρά μερικά ανούσια πρόστιμα ενώ η καθ’ ύλην αρμόδια αρχή Τράπεζα της Ελλάδος κουνάει απλώς τα χέρια σαν τους τροχονόμους. Αν όμως υπήρχαν ποινικές συνέπειες για πράξεις και παραλείψεις σε συγκεκριμένα πρόσωπα, που ασκούν διοίκηση και κατέχουν θέσεις ευθύνης τότε κάτι μπορεί να άλλαζε.

Η δημόσια διαβούλευση δεν αποτελεί από μόνη της εγγύηση διαφάνειας. Όταν η έκταση, η πολυπλοκότητα και η ετερογένεια ενός νομοσχεδίου καθιστούν εξαιρετικά δυσχερή τον ουσιαστικό έλεγχό του, υπάρχει ο κίνδυνος η διαβούλευση να περιορίζεται σε μια τυπική διαδικασία νομιμοποίησης προειλημμένων επιλογών.

Η καλή νομοθέτηση δεν μετριέται με τον αριθμό των άρθρων ούτε εξασφαλίζεται με την απλή ανάρτησή τους στο διαδίκτυο. Η διαφάνεια δεν είναι να δημοσιεύεις τα πάντα, αλλά να δίνεις πραγματικά τη δυνατότητα να ελεγχθούν τα πάντα.