EcoFin: Χωρίς συμφωνία για το νέο Σύμφωνο Σταθερότητας

Χωρίς συμφωνία για την αναθεώρηση των δημοσιονομικών κανόνων της Ευρωπαϊκής Ένωσης αλλά με τη θέλησή τους να συνεχίσουν τις προσπάθειες μέχρι το τέλος του έτους, ολοκληρώθηκε η συνεδρίαση των 27 υπουργών Οικονομικών της ΕΕ στις Βρυξέλλες. Το Συμβούλιο Οικονομικών και Δημοσιονομικών Υποθέσεων (ECOFIN) δεν κατάφερε να καταλήξει σε συμφωνία για τη μεταρρύθμιση των κανόνων της ΕΕ για το δημόσιο χρέος και τα ελλείμματα παρά τις μαραθώνιες ολονύκτιες διαπραγματεύσεις, που ξεκίνησαν ήδη από το χθεσινό Eurogroup.

Οι δημοσιονομικοί κανόνες της ΕΕ, γνωστοί ως Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης που προβλέπουν έλλειμμα στο 3% του ΑΕΠ και δημόσιο χρέος στο 60%, είχαν ανασταλεί λόγω της πανδημίας της Covdi-19, ωστόσο θα πρέπει να τεθούν εκ νέου σε ισχύ το 2024 και για αυτόν το λόγο τα 27 κράτη – μέλη της ΕΕ και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχουν ξεκινήσουν έναν αγώνα δρόμου ώστε να υπάρξει μια συμφωνία πριν από το τέλους του τρέχοντος έτους.

Τα κράτη – μέλη της ΕΕ έχουν χωριστεί σε δύο διακριτά στρατόπεδα, με τη Γερμανία και τη Γαλλία να ηγούνται αυτών των δύο διαφορετικών προσεγγίσεων. Ήτοι αυτών που ζητούν να υπάρχουν συγκεκριμένοι όροι για την απομείωση των ελλειμμάτων και των χρεών και αυτών που ζητούν να υπάρχει μεγαλύτερη ευελιξία, ιδίως ως προς το ζήτημα των επενδύσεων στην πράσινη μετάβαση και στην άμυνα, εν μέσω μάλιστα της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία.

Η Γερμανία επιμένει σε αυστηρότερα όρια στις δαπάνες, παρά το γεγονός ότι επικρίνεται στο εσωτερικό για τα δικά προβλήματα που επιβάλλει το λεγόμενο “φρένο χρέους”, ενώ η Γαλλία και η Ιταλία πιέζουν να διατηρήσουν περιθώρια ελιγμών σύμφωνα με τους νέους κανόνες, κάτι που έχει προτείνει και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή.

Οι διαφωνίες αφορούν στο πόσο αυστηρά θα πρέπει να είναι τα ετήσια όρια δαπανών και τον τρόπο αντιμετώπισης του κόστους εξυπηρέτησης του χρέους κατά τον υπολογισμό εάν μια χώρα παραβιάζει το ετήσιο όριο ελλείμματος του 3%. 

Η Γερμανία επιμένει να προσθέσει «διασφαλίσεις» στην αρχική πρόταση της Επιτροπής για να διασφαλίσει ότι οι χώρες μειώνουν το χρέος κατά ένα ελάχιστο ποσό ετησίως, καθώς και να περιορίσουν τις ετήσιες δαπάνες για να διασφαλιστεί ότι τα ελλείμματα δεν υπερβαίνουν το 1,5 τοις εκατό του ΑΕΠ.