Υποκλοπές: Η σιωπή Δεμίρη, οι «προφορικές εντολές» και η νέα επιχείρηση συσκότισης

Η παρουσία του νυν διοικητή της ΕΥΠ, Θεμιστοκλή Δεμίρη, στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής την Τετάρτη 19 Μαΐου θα μπορούσε να είναι μια ευκαιρία θεσμικής αποκατάστασης. Μια ευκαιρία, έστω καθυστερημένη, να δοθούν απαντήσεις για μία από τις πιο σκοτεινές υποθέσεις της μεταπολιτευτικής περιόδου, τις παρακολουθήσεις πολιτικών προσώπων,κυβερνητικών στελεχών, αξιωματούχων των ενόπλων δυνάμεων, δημοσιογράφων κλπ. Αντί γι’ αυτό, εξελίχθηκε σε ακόμη μία θλιβερή παράσταση θεσμικής υπεκφυγής. Η ακρόαση έγινε κεκλεισμένων των θυρών και διήρκησε σχεδόν πέντε ώρες, παρουσία και του υπουργού Επικρατείας Άκη Σκέρτσου.

Ο κ. Δεμίρης δεν πήγε στη Βουλή για να φωτίσει πτυχές της υπόθεσης. Πήγε, όπως προκύπτει από όσα μεταφέρθηκαν, για να δηλώσει ότι δεν γνωρίζει. Δεν έχει δει, είπε, έγγραφο με τους λόγους της παρακολούθησης του Νίκου Ανδρουλάκη. Στο φάκελο, κατά την απάντησή του, δεν περιλαμβάνονταν οι λόγοι, αλλά μόνο η διάταξη.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Βουλή – υποκλοπές: Επίθεση Ανδρουλάκη στον διοικητή της ΕΥΠ για την «προφορική» εντολή παρακολούθησής του

Η διαρροή του διαλόγου του προέδρου του ΠΑΣΟΚ με τον διοικητή της ΕΥΠ, Θεμιστοκλή Δεμίρη, προκάλεσε την έντονη αντίδραση του πρόεδρου της Βουλής, Νικήτα Κακλαμάνη

Και τότε ήρθε η φράση που συμπυκνώνει το πρόβλημα: «Πολλές φορές τα αιτήματα γίνονται προφορικά». Μία απάντηση που, αντί να κλείσει το θέμα, άνοιξε ακόμη μεγαλύτερο χάσμα. Διότι αν οι λόγοι παρακολούθησης ενός πολιτικού αρχηγού μπορούν να διακινούνται προφορικά, τότε ποιος τους έδωσε; Με ποια διαδικασία; Με ποια ευθύνη; Με ποια θεσμική εγγύηση; Και τελικά, ποιον ή ποιους καλύπτει αυτή η επίκληση της άγνοιας;

Η απάντηση του διοικητή της ΕΥΠ δεν ήταν απλώς ανεπαρκής αλλά έδειξε το μέγεθος της συσκότισης. Από το «απόρρητο» περάσαμε στο «δεν ξέρω». Από την επίκληση της εθνικής ασφάλειας περάσαμε στην παραδοχή ότι ο επικεφαλής της υπηρεσίας δεν έχει δει τους λόγους για τους οποίους ζητήθηκε η παρακολούθηση ενός αρχηγού κόμματος. Και όλα αυτά ενώ η υπόθεση έχει ήδη τραυματίσει βαθιά την αξιοπιστία των θεσμών.

Ο Νίκος Ανδρουλάκης, σύμφωνα με τον δημοσιοποιημένο διάλογο, επέμεινε στο αυτονόητο και ζήτησε τα έγγραφα που αιτιολογούν την παρακολούθησή του. Όταν ο κ. Δεμίρης απάντησε ότι «πολλές φορές τα αιτήματα γίνονται προφορικά», ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ τον ρώτησε αν εννοεί ότι και η δική του παρακολούθηση διατάχθηκε προφορικά. Ο διοικητής της ΕΥΠ απάντησε «όχι, δεν λέω αυτό», χωρίς όμως να προσφέρει ουσιαστική εξήγηση.

Και αντί η δημόσια συζήτηση να επικεντρωθεί σε αυτά τα ερωτήματα, η κυβέρνηση επιχείρησε να μεταφέρει το κέντρο βάρους στις διαρροές από την Επιτροπή. Το Μαξίμου αντέδρασε όχι πρωτίστως στο περιεχόμενο των όσων φέρεται να ειπώθηκαν, αλλά στο γεγονός ότι ο διάλογος δημοσιοποιήθηκε, κάνοντας λόγο για «προϊόν κοπτοραπτικής» και για πιθανή ποινική διάσταση. Παράλληλα, ο πρόεδρος της Βουλής Νικήτας Κακλαμάνης ζήτησε έρευνα από την Επιτροπή Δεοντολογίας για τη διαρροή.

Πρόκειται για την κλασική αντιστροφή της συζήτησης. Όταν το πρόβλημα είναι η παρακολούθηση, συζητάμε για τη διαρροή. Όταν το ερώτημα είναι ποιος έδωσε την εντολή, συζητάμε ποιος μετέφερε τον διάλογο. Όταν η κοινή γνώμη ζητά απαντήσεις για τον πυρήνα του σκανδάλου, οι ιθύνοντες επιχειρούν να την οδηγήσουν σε παράπλευρα μονοπάτια.

Η νέα παρουσία Δεμίρη στη Βουλή δεν έκλεισε καμία πληγή. Αντιθέτως, επιβεβαίωσε ότι η υπόθεση των υποκλοπών εξακολουθεί να αντιμετωπίζεται όχι ως θεσμικό σκάνδαλο που απαιτεί πλήρη διαλεύκανση, αλλά ως πολιτικό βάρος που πρέπει να θαφτεί κάτω από διαδικασίες, μισόλογα και επικοινωνιακούς αντιπερισπασμούς.