Ούτε έναν λογιστή, που να γνωρίζει το αντικείμενο!

Η τοποθέτηση του Δημήτρη Μαρκόπουλου ως υφυπουργού Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών, αρμόδιου για τη φορολογική πολιτική, είναι και αυτή μια επιλογή με συμβολισμό για το ποια κριτήρια μετρούν τελικά στο επιτελικό κράτος. Τα σχόλια για τα ακαδημαϊκά και επαγγελματικά προσόντα του νέου υφυπουργού έγιναν αντικείμενο κριτικής. Το δημόσιο βιογραφικό του τον εμφανίζει προερχόμενο από τη δημοσιογραφία, απόφοιτο της Σχολής Ανθρωπιστικών Σπουδών του ΕΑΠ και κάτοχο διπλώματος στα ΜΜΕ και τη Δημοσιογραφία από τον ΟΕΕΚ. Η κριτική φορά στο αν στο υπουργείο που χαράσσει φορολογική πολιτική χρειάζεται κάποιος με ουσιαστική σχέση με τα οικονομικά, τη φορολογία και τη λογιστική ή αρκεί ένας τύπος, που απλώς αναδείχθηκε μέσα από το λιβάνισμα κυρίως των λανθασμένων πρακτικών της κυβέρνησης.

Σε μια χώρα, όπου οι λογιστές σηκώνουν κάθε μήνα το βάρος της φορολογικής διοίκησης, ερμηνεύουν εγκυκλίους, διορθώνουν λάθη πλατφορμών, σώζουν επιχειρήσεις από πρόστιμα και μεταφράζουν το κράτος στους πολίτες, η επιλογή ενός ανθρώπου χωρίς εμφανή επαγγελματική διαδρομή στο αντικείμενο μοιάζει πολιτικά προκλητική.

Αν ο πρωθυπουργός έψαχνε στις τάξεις των λογιστών, ίσως θα έβρισκε ανθρώπους που γνωρίζουν τι σημαίνει myDATA, ΦΠΑ, φορολογική δήλωση, παρακρατούμενοι φόροι, έλεγχοι, ασφαλιστικές εισφορές και εξαντλητικές προθεσμίες. Ίσως θα έβρισκε επαγγελματίες που, χωρίς κομματικές τυμπανοκρουσίες, θα μπορούσαν να συμβάλουν στο να κάνουν το κράτος πιο απλό, πιο λειτουργικό, πιο ανθρώπινο.

Αντί γι’ αυτό, η κυβέρνηση επιλέγει ξανά την ασφαλή πολιτική λύση. Εναν πρόθυμο yes man που θα διαχειριστεί την εικόνα. Και αυτό είναι το βαθύτερο πρόβλημα. Η Ελλάδα δεν πάσχει από έλλειψη βιογραφικών. Πάσχει από έλλειψη πολιτικής γενναιότητας να αξιοποιηθούν άνθρωποι έξω από τον στενό κύκλο της κομματικής επετηρίδας. Πάσχει από κυβερνήσεις που μιλούν για αριστεία, αλλά όταν έρχεται η ώρα των κρίσιμων επιλογών προτιμούν την πίστη από την επάρκεια.

Η φορολογική πολιτική δεν είναι επικοινωνιακό πάνελ. Η υπουργοποίηση Μαρκόπουλου, δεν είναι απλώς θέμα προσώπου. Είναι καθρέφτης ενός τρόπου διακυβέρνησης. Ενός τρόπου που αντιμετωπίζει τα υπουργεία ως θέσεις πολιτικής τακτοποίησης και όχι ως εργαλεία επίλυσης προβλημάτων.