Μιλένα Αποστολάκη: Η «άτακτη υποχώρηση» της κυβέρνησης και οι δανειολήπτες που περιμένουν ουσιαστικές λύσεις

Η απόσυρση του άρθρου 23 του νομοσχεδίου για το ιδιωτικό χρέος αποτέλεσε για τη Μιλένα Αποστολάκη την αφορμή για μια ακόμη σφοδρή επίθεση στην κυβέρνηση, με το ΠΑΣΟΚ να επιχειρεί να εμφανίσει την εξέλιξη ως πολιτική νίκη και επιβεβαίωση των καταγγελιών του για τη λειτουργία του τραπεζικού συστήματος και των εταιρειών διαχείρισης απαιτήσεων.

Η βουλευτής του ΠΑΣΟΚ και υπεύθυνη του Κοινοβουλευτικού Τομέα Εργασίας Οικονομίας του κόμματος δήλωσε:

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Κόκκινα δάνεια: Αποσύρθηκε το άρθρο 23 μετά τις αντιδράσεις και των δικηγόρων

Πίσω έκανε το υπουργείο Οικονομικών στην επίμαχη διάταξη που θα έδινε στις συμβάσεις ρύθμισης οφειλών ισχύ εκτελεστού τίτλου. Οι δικηγορικοί σύλλογοι προειδοποιούσαν για περιορισμό της δικαστικής προστασίας των οφειλετών και ενίσχυση της θέσης των servicers και των funds

«Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας αναγκάστηκε να αποσύρει το απαράδεκτο άρθρο 23 του νομοσχεδίου του Υπουργείου Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών».

Η διατύπωση δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνείας. Η κ. Αποστολάκη αντιμετωπίζει την κυβερνητική απόφαση ως αποτέλεσμα της πίεσης που ασκήθηκε και ως απόδειξη ότι η αρχική νομοθετική επιλογή ήταν προβληματική.

Μόνο που η πολιτική καταγγελία, όσο ηχηρή κι αν είναι, δεν ισοδυναμεί με λύση.

Η απόσυρση μιας διάταξης μπορεί να αποτελεί θετική εξέλιξη, όταν υπάρχουν σοβαρές ενστάσεις για τις συνέπειές της. Δεν σημαίνει, όμως, ότι βελτιώθηκε αυτομάτως η οικονομική θέση των δανειοληπτών, ότι μειώθηκαν οι υποχρεώσεις τους ή ότι εξασφαλίστηκε αποτελεσματικότερη προστασία της περιουσίας τους.

Αυτή η ουσιαστική διάσταση απουσιάζει από τον πανηγυρικό τόνο της παρέμβασης.

Η «άτακτη υποχώρηση» και το πολιτικό αφήγημα

Η Μιλένα Αποστολάκη προχώρησε ακόμη περισσότερο, υποστηρίζοντας ότι η κυβέρνηση «πρώτα επιχειρεί να θεσμοθετήσει ευνοϊκές ρυθμίσεις για τους ισχυρούς και στη συνέχεια, όταν προκαλούνται αντιδράσεις, υποχωρεί άτακτα».

Με αυτή τη φράση η βουλευτής επιχειρεί να μετατρέψει μια συγκεκριμένη νομοθετική διαφωνία σε συνολικό κατηγορητήριο για την κυβερνητική πολιτική.

Το σχήμα είναι πολιτικά βολικό: όταν η κυβέρνηση επιμένει, κατηγορείται ότι εξυπηρετεί τους ισχυρούς. Όταν αποσύρει μια αμφισβητούμενη ρύθμιση, η υποχώρηση παρουσιάζεται ως ομολογία ενοχής.

Έτσι, η αντιπολίτευση εμφανίζεται δικαιωμένη σε κάθε περίπτωση.

Η πραγματικότητα, ωστόσο, είναι πιο σύνθετη.

Το άρθρο 23 προέβλεπε ότι μια συμφωνία ρύθμισης μεταξύ πιστωτή και οφειλέτη θα μπορούσε να αποτελεί εκτελεστό τίτλο, επιτρέποντας, υπό τις νόμιμες προϋποθέσεις, την επίσπευση αναγκαστικής εκτέλεσης χωρίς την προηγούμενη έκδοση χωριστού τίτλου.

Η ρύθμιση πράγματι δημιουργούσε ερωτήματα για τις διαδικαστικές εγγυήσεις του δανειολήπτη και δικαιολογούσε τις αντιδράσεις. Δεν συνεπαγόταν, όμως, ότι οι servicers θα αποκτούσαν ανεξέλεγκτο δικαίωμα εκτέλεσης χωρίς προηγούμενη συμφωνία ή δυνατότητα δικαστικής αμφισβήτησης.

Αυτή είναι μια ουσιώδης διάκριση που χάνεται όταν η νομοθετική συζήτηση περιορίζεται σε χαρακτηρισμούς περί εξυπηρέτησης συμφερόντων.

Από την καταγγελία στην πρόταση υπάρχει απόσταση

Η κ. Αποστολάκη δεν αρκέστηκε στην απόσυρση της διάταξης. Στη δήλωσή της υποστήριξε ότι «η απόσυρση της προκλητικής διάταξης δεν είναι αρκετή», επιμένοντας στην ανάγκη ουσιαστικότερης προστασίας των δανειοληπτών.

Το αίτημα είναι εύλογο. Το ερώτημα είναι πώς μεταφράζεται σε συγκεκριμένες νομοθετικές παρεμβάσεις.

Ποιες ακριβώς εγγυήσεις θεωρεί ανεπαρκείς; Ποιες διατάξεις χρειάζονται αλλαγή; Ποιο συγκεκριμένο νομοθετικό πλαίσιο προτείνει ώστε να προστατεύεται αποτελεσματικότερα ο οφειλέτης χωρίς να δημιουργούνται νέες αβεβαιότητες στις ρυθμίσεις;

Η πολιτική κριτική αποκτά ουσία όταν συνοδεύεται από συγκεκριμένες, εφαρμόσιμες λύσεις.

Η παραπομπή στη συνολική πρόταση νόμου του ΠΑΣΟΚ αποτελεί ασφαλώς πολιτική επιλογή. Δεν υποκαθιστά, ωστόσο, την ανάγκη να εξηγηθεί τι ακριβώς πρέπει να διορθωθεί στο νομοσχέδιο που βρίσκεται υπό συζήτηση.

Και κυρίως, δεν αρκεί για να αποδειχθεί ότι η απόσυρση του άρθρου 23 συνιστά από μόνη της ουσιαστική νίκη των δανειοληπτών.

Οι πολίτες περιμένουν αποτέλεσμα, όχι πολιτικό χειροκρότημα

Η Μιλένα Αποστολάκη έχει κάθε δικαίωμα να ασκεί αυστηρή αντιπολίτευση και να επισημαίνει κινδύνους για τους οφειλέτες. Η κυβέρνηση, από την πλευρά της, οφείλει να εξηγεί και να τεκμηριώνει κάθε νομοθετική παρέμβαση που επηρεάζει την περιουσία και τα δικαιώματα των πολιτών.

Όμως, η απόσυρση μιας διάταξης δεν μπορεί να αποτελεί το τέλος της πολιτικής συζήτησης.

Η πραγματική δοκιμασία είναι αν οι δανειολήπτες θα αποκτήσουν καλύτερη ενημέρωση, αποτελεσματικότερες διαδικασίες ρύθμισης και ισχυρότερες εγγυήσεις απέναντι σε καταχρηστικές πρακτικές.

Η κ. Αποστολάκη επέλεξε να δώσει στην κυβερνητική υποχώρηση χαρακτήρα πολιτικής ήττας. Εκείνο που μένει να αποδειχθεί είναι εάν η αντιπολιτευτική της παρέμβαση μπορεί να μετατραπεί σε μετρήσιμο όφελος για τους πολίτες.

Διότι οι δανειολήπτες δεν εξοφλούν τις υποχρεώσεις τους με κομματικές ανακοινώσεις, ούτε προστατεύουν την κατοικία τους με πολιτικούς πανηγυρισμούς.

Το άρθρο 23 αποσύρθηκε. Το πρόβλημα του ιδιωτικού χρέους παραμένει.

Και αυτό είναι πολύ σοβαρότερο από το ποιος θα πιστωθεί την επικοινωνιακή νίκη.